Piękne widoki, strome podjazdy, drogi raz lepsze, raz gorsze - przejechaliśmy 60-kilometrową pętlę czwartkowego etapu Tour de Pologne i przeżyliśmy.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"41063"}

W czwartek kolarze biorący udział w 74. TdP z Wieliczki przyjadą do Zakopanego. Metę tradycyjnie zlokalizowano pod Wielką Krokwią. Wcześniej kolarze pokonają przeszło 60-kilometrową rundę, na której zaplanowano trzy górskie premie I kategorii.

Sprawdziliśmy na własnej kolarskiej skórze jak ciężka to pętla. Oczywiście o podjazdach rodem z największych wyścigów nie ma tu mowy, ale kilka momentów jest naprawdę trudnych.

Na początek Głodówka to klasyczny podjazd w TdP pokonywany przez kolarzy wiele razy. Niezbyt trudny, ale piękny z kręta trasą przez reglowy las, a na końcu na kolarzy czekają wspaniałe tatrzańskie panoramy.

Później zjazd do Bukowiny. Tutaj droga jest fatalna, dziury teoretycznie załatane, ale tylko teoretycznie. Od tego momentu zaczyna się nowość. Do tej pory kolarze jeździli przez Gliczarów w drugą stronę, teraz czeka ich stromy zjazd obok "Ścianki Bukovina". W Białym Dunajcu przekraczamy zakopiankę.

Po drugiej stronie szosy czeka nas podjazd przez Leszczyny, który w początkowej fazie ma 20% nachylenia, dalej jest łatwiej, ale i tak wyjeżdżając na premię górską w Bustryku pokonujemy ok. 350 metrów różnicy wzniesień.

W Zębie skręcamy w prawo, stromy zjazd do Nowego Bystrego i kolejny morderczy, znany już kolarzom z poprzednich lat podjazd przez Słodyczki na Butorowy Wierch. Tu droga także chwilami woła o pomstę do nieba, chociaż w ostatniej fazie akurat położono niedawno nowy asfalt.

Dalej zjazd z pasma Gubałówki do Kościeliska i Zakopanego.

W sumie ponad 60 kilometrów, prawie 1300 metrów różnicy wzniesień na solidnych podjazdach. Średnio zaawansowany kolarz pokona trasę w ok. 3 godziny, zawodowcy przejadą ją pewnie 2 razy szybciej. 

p