Regionalizm już dawno wszedł do planów lekcji uczniów polskich szkół. Co zrobić, by nie stał się kolejnym nudnym przedmiotem do zaliczenia?

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"4561"}

Ciekawy sposób podpatrzyliśmy w Rdzawce. Od kilku lat uczniowie tamtejszej szkoły wędrują do opuszczonej, starej chałupy, którą sami przekształcili w minimuzeum. W dawnej scenerii odgrywają inscenizacje, organizują konkursy, degustacje potraw i posiady. Spędzają tu cały dzień.

Stanisław Stachnik jest zadowolony, że dzieciaki przywróciły życie jego rodzinnemu domowi. Tam się urodził, tam dorastał wraz z dziewięciorgiem rodzeństwa. Miał zaledwie dwa lata, gdy przenieśli się do wybudowanego tuż obok nowego budynku. Stary służył jeszcze długo gościom – choćby w wakacje. Teraz jego ściany ożywają raz do roku – wiosną, gdy młodzież i dzieci przygotowują się do lekcji. Początkowo trzeba było tylko posprzątać, potem można było niektóre sprzęty znalezione na strychu przenieść do izby, niektórzy poprzynosili też, co kto miał we własnych domach. Tym sposobem powstało tu minimuzeum. Żal, że czynne tak krótko. Przychodząc rok po pierwszej lekcji, dzieciaki były przekonane, że porządki trzeba będzie zaczynać od nowa. Jak się okazało, wszystko pozostało w nienagannym porządku. Tylko kurz trzeba było zmyć. – Byłoby doskonale, gdyby można było mieć taką chałupę na stałe – wynająć ją i zorganizować prawdziwe muzeum. Ale może kiedyś, małymi kroczkami dojdziemy do tego – marzy Andrzej Kubiński, nauczyciel geografii i pomysłodawca zajęć.

W tym roku w dawnym domu Stachników, wybudowanym w 1927 roku, lekcję rozpoczęło wesele góralskie, przygotowane przez uczniów gimnazjum. W rolę panny młodej musiał wcielić się jeden z chłopców, bo w grupie zabrakło dziewcząt. Nic nie stanęło na przeszkodzie, by „pan młody” przeniósł swą wyrośniętą wybrankę przy salwach śmiechu przez próg izby. A wewnątrz śpiewy tańce i tradycyjne cepiny. Jak wesele – to nie obeszło się bez degustacji potraw – była wyśmienita zupa ziemniaczana i bogracz, który dziewczęta przygotowały w domu, pod okiem mamy, a także ciasto drożdżowe, wyśmienicie smakujące z kubkiem świeżego mleka.

Nieodzownym elementem każdej lekcji są posiady – tym razem najważniejszą postacią był Józef Zborek, wieloletni dyrektor szkoły, dziś emeryt, spędzający każdą wolną chwilę w swojej pasiece. Było więc i o wojnie, i o szkole, o dyrektorowaniu w ciężkich latach komuny. Jak przyznał pan Józef, nie wyleciał z posady głównie dlatego, że nie było chętnych do pracy w tak wówczas odciętej od świata szkole. Nawet zamknięcie placówki i udanie się z uczniami i nauczycielami na zakazaną Mszę św. z Papieżem w Nowym Targu w 1979 roku skończyło się jedynie pisemną naganą w aktach.

O dawnych czasach można by rozprawiać godzinami, jednak trzeba było realizować kolejne punkty programu. A dzieciaki czekały na rozstrzygnięcie wszystkich szkolnych konkursów – między innymi fotograficznego, plastycznego czy z wiedzy o regionie.

Choć lekcja regionalizmu trwała dłużej, niż wynika z podziału godzin, nikt nie żałował czasu spędzonego w starej chałupie. Przez chwilę dzieciaki mogły poczuć, czym było życie bez komputera i telewizora.

Józef Figura