Jest zimno, ślisko, a przejeżdżający obok kierowcy czasem pukają się w czoło. Mimo to pan Mirosław nie wyobraża sobie życia bez jazdy na rowerze, jazdy na rowerze zimą.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"81926"}

Mirosław Biszof pochodzi z Ujścia nad Notecią w woj. wielkopolskim. Ma 48 lat i od dziecka jeździ na rowerze. Wszystko zaczęło się, gdy od rodziców na komunię dostał składaka. Od tego czasu rower to dla niego niemal całe życie. - No, może poza okresem czterech lat małżeństwa, ale wiadomo, że trzeba się było wtedy zajmować innymi sprawami - śmieje się pan Mirosław. Jego życiowy rekord to jak dotąd 255 kilometrów przejechanych w jeden dzień. Uwielbia przyjeżdżać też na wyprawy rowerowe w góry, kilka razy objechał dookoła Tatry.  

Ten rower pozostaje w jego życiu niezależnie od problemów zdrowotnych, pogody, a od kilku lat także od pory roku. - Zwykle kolarstwo kojarzy się wszystkim z wiosną czy latem, ale z pewnością nie z zimą. Ja postanowiłem zacząć jeździć właśnie zimą. Wiele osób jeździ latem, nie jest to nic trudnego, a jazda zimą to coś wyjątkowego, chociaż o wiele trudniejszego - tłumaczy zimowy kolarz. W uprawianiu tego sportu zimą pociągają go duże przeciwnościpogodowe, które sprawiają, że każdy pokonany kilometr jest prawdziwym wyzwaniem.

- Wiadomo, że zimą jazda na rowerze jest o wiele trudniejsza. Po pierwsze łatwiej o poślizg, po drugie trzeba być ubranym w zupełnie inny strój. Jeździ się też wolniej, więc wszystko zabiera więcej czasu - opowiada kolarz. 

Różni się też sprzęt i wyposażenie. Trzeba zadbać o cieplejszy strój, grubsze opony z tytanowymi kolcami i rower podobny do "górala". - Zimą można złapać poślizg, a na lodzie czasem nawet kolce nie pomogą. Warunki dookoła też są inne, jest zimno. Na podjeździe jest się spoconym, a tu zaraz zaczyna się zjazd i człowiek natychmiast się wychładza, ale mimo wszystko albo właśnie dlatego to coś pięknego - mówi pan Mirosław.

W zeszłym roku odbył już rowerową turę po Tatrach, dojechał m.in. na najwyżej położoną rowerową metę w Tatrach - do schroniska nad Wielickim Stawem w Tatrach Słowackich, na wysokość ponad 1660 metrów. - To był styczeń, śniegu było tyle, że musiałem przez część trasy pchać rower pod górę, ale została ona zaliczona, wypiłem w Śląskim Domu kawę.

Pan Mirosław poleca jazdę rowerem zimą wszystkim, chociaż na razie nie ma zbyt wielu naśladowców. Po polskiej stronie Tatr rowerzystów zimą spotykamy rzadko. W tym roku planował zaliczyć dwie bardzo długie pętle. - Miałem już zarezerwowany hotel w Zakopanem i chciałem najpierw pokonać trasę zimową dookoła Tatr z przejazdem przez Poprad, liczącą 255 kilometrów, a później kolejną pętlę, ale już pod granicę węgiersko-słowacką, o długości 450 kilometrów. To wszystko miało odbywać się w styczniu, niestety plany pokrzyżowała pandemia. Przekładam więc to wyzwanie na przyszły rok i na razie trenuję zimą w Polsce, także na Podhalu - dodaje Mirosław Biszof.  

Fot. Z archiwum Mirosława Biszofa