Choć faktoring i forfaiting mają ten sam główny cel, czyli finansowanie bieżącej działalności firmy poprzez zakup jego wierzytelności, nie są to pojęcia, które możemy używać zamiennie. Jakie różnice możemy więc wymienić? Czym tak właściwie jest faktoring a czym forfaiting i kiedy skorzystać z jednego z nich, by utrzymać płynność finansową firmy lub zwiększyć bezpieczeństwo obrotu?

Definicja oraz przebieg faktoringu

Mianem faktoringu określamy typ transakcji, w której faktor wykupuje od klienta będącego dostawcą towaru lub wykonawcą usług faktury. W praktyce oznacza to, że faktor finansuje faktury klienta, z kolei kontrahent dokonuje płatności zgodnych z wykupioną fakturą na konto faktora. Przez wielu faktoring nazywany jest szybkim źródłem finansowania. Nie bez powodu usługa ta zyskała takie określenie - jako właściciel firmy możesz otrzymać płatności od ręki, nawet jeśli Kontrahent ma wydłużony czas na spłatę należności.

Faktorem może być zarówno bank, jak i firma faktoringowa. Z kolei przedsiębiorca decydujący się na tego rodzaju usługę jest w tym przypadku faktorantem.

Forfaiting - na czym polega i jak przebiega?

Pojęcie forfaitingu pojawia się niezwykle często w handlu międzynarodowym oraz przy wydłużonych terminach płatności. Ono również jest formą finansowania, z której korzystają przedsiębiorcy. Polega na wykupie nieprzeterminowanych należności. Należności, które zostają wykupione, przyjmują postać weksli. W tym przypadku rolę faktora pełni forfaiter. Z kolei eksporter korzystający z usługi jest forfaitystą.

Czym się różni faktoring od forfaitingu?

Choć faktoring i forfaiting mają wiele cech wspólnych i w obu przypadkach pojawia się trzeci podmiot, czyli dłużnik, operacje te nie są tym samym. Możemy spotkać wiele różnic, a te najważniejsze to:

• typ umowy

1. - w przypadku faktoringu do wyboru mamy umowę terminową oraz bezterminową. Ta druga może dotyczyć nawet kilku wierzytelności jednocześnie. Z kolei w forfaitingu przedmiotem umowy może być wyłącznie jedna wierzytelność. Przy kilku transakcjach międzynarodowych pojawia się konieczność przygotowania osobnych kontraktów;
2. termin wykupu
3. - dla faktoringu termin umowy zwykle jest krótki. Inaczej jest w przypadku forfaitingu, w którym terminy należności mogą być długoterminowe;
4. grupa docelowa
5. - z faktoringu mogą korzystać zarówno duże, jak i średnie czy mikroprzedsiębiorstwa. Forfaiting z kolei skierowany jest do większych przedsiębiorstw;
6. koszty
7. - wysokie ryzyko dla forfaitera sprawia, że sam forfaiting jest usługą znacznie droższą od faktoringu.

Dla kogo faktoring, a dla kogo forfaiting?

Znając różnice pomiędzy faktoringiem a forfaitingiem, a także ich definicje możemy zaobserwować, do kogo kierowane są te poszczególne usługi. Forfaiting to z reguły opcja dla dużych firm zawierających kontrakty zagraniczne, które posiadają odroczony termin płatności i wiążą się z ryzykiem walutowym.

Faktoring z kolei dedykowany jest różnym przedsiębiorstwom, bez znaczenia, jaka jest jego skala. Najwięcej korzyści zaobserwują przedsiębiorcy, którzy współpracują z wieloma stałymi kontrahentami. Możliwość wydłużenia terminu płatności dla kontrahentów takich firm będzie szczególnie zachęcająca. By przekonać się, którą opcję wybrać wystarczy przyjrzeć się, która z nich najlepiej pasuje do charakteru naszej działalności. Gdy nie wychodzimy na rynek międzynarodowy, faktoring będzie oczywistym wyborem ze względu na łatwiejszą dostępność, a także szybszą i prostszą procedurę wnioskowania.

Artykuł powstał we współpracy z firmą faktoringową https://www.aow.pl/.