Jeśli pogoda pozwoli, już niedługo odbędzie się jesienne liczenie kozic w Tatrach.

"Podstawy: kto, gdzie i jak?

W liczeniu powinno wziąć udział 70 osób po polskiej stronie Tatr oraz 200 osób po słowackiej (czasami jest ich mniej). Obserwatorzy dobrani w małe zespoły wyruszają do przypisanych im sektorów – sektorów jest 131, z tego tylko 35 u nas w TPN.

Obserwatorzy muszą wykazać się szczególną uwagą. Lokalizację poszczególnych zaobserwowanych kierdli zaznaczają na mapie w dedykowanej aplikacji. Podają także strukturę wiekowo-płciową kierdla, o ile udało się ją rozpoznać, oraz godzinę obserwacji, a także uwagi, które ułatwią eliminację błędu podwójnego liczenia- np. "o godzinie x kozice przeszły na drugą stronę grani".

Co jest bardzo ważne podczas liczenia?

Przede wszystkim bezpieczeństwo spisujących oraz starania, by nie zdublować tych samych kozic w dwóch rewirach. Ponadto, we wiosennym liczeniu kozic najważniejsza jest liczba ogólna kozic i ilość koźląt urodzonych na wiosnę. Z tych danych obliczany jest stosunek urodzin wyrażony w procentach (ilość koźląt tegorocznych do całej populacji). Z kolei w jesiennym liczeniu kozic najważniejsza jest liczba całej populacji kozic. Struktura płciowa i wiekowa oraz przestrzenna są informacjami dodatkowymi. Oba wskaźniki dają nam informację o stanie populacji kozic.

Należy pamiętać, że podział na kozice polskie i słowackie jest całkowicie sztuczny. Duża część z tych kozic przebywa w rejonie granicy państwowej swobodnie przemieszczając się przez nią. Dlatego liczenie kozic jest robione wspólnie ze stroną słowacką - i najistotniejszy jest łączny wynik dla całych Tatr. Wyników liczenia nie należy brać dosłownie, choć podawane są z dokładnością do jednej sztuki. Błąd oszacowania nie jest znany i może znacznie przekraczać 10%.

Co pozwala zminimalizować istniejące pole błędu?

- Dobór dnia z ładną pogodą i dobrą widocznością

- 100% obłożenia poszczególnych obszarów spisowych (najlepiej dwuosobowymi zespołami)

- Zespoły spisowe złożone z zmotywowanych i doświadczonych osób umiejących wypatrzeć w terenie kozice i je rozpoznać nie tylko jako gatunek, ale również ich płeć i wiek.

- Odpowiedni sprzęt (lunety, lornetki)

- Dobra komunikacja pomiędzy zespołami spisowymi w celu eliminacji podwójnych pomiarów oraz pomocy przy odnajdywaniu przemieszczających się kozic w terenie.

- Na koniec - poprawna weryfikacja danych wewnątrz TPN i TANAP oraz pomiędzy tymi instytucjami.

A jak działa aplikacja używana podczas liczenia?

Jest to rozwiązanie w technologii Esri. Wersja mobilna posiada bardzo ważny w naszych warunkach tryb offline. Składa się z mapy, na której zaznacza się lokalizację kierdla (na podstawie GPS - jeśli "wpadliśmy" na kozice) lub "z palca" - jeśli kierdel obserwujemy z daleka) oraz formularza, w którym wpisujemy pozostałe informacje. Wszystkie dane (z obu stron granicy) rejestrują się w jednej warstwie GIS. Po spłynięciu wszystkich danych następuje weryfikacja warstwy po obu stronach granicy, a następnie wspomniane uzgodnienie granicy. Po tych operacjach robi się podsumowanie, które daje ostateczny wynik liczenia. Warstwę GIS generalizujemy (na ogół jest to optymalizacja do skali 1:165 000 i 1:235 000), a następnie publikujemy w kwartalniku „Tatry”. Elektroniczną wersję mapy z wynikami liczenia znajdziecie na geoportaltatry.pl