Pracownicy terenowi z Tatrzańskiego Parku Narodowego obserwują kolejne nory świstaków.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"140462"}

Przyrodnicy z Tatrzańskiego Parku Narodowego opowiadają o życiu świstaków i apelują:

Zastanawialiście się kiedyś, jak to jest obudzić się po ponad półrocznym śnie? Tyle mniej więcej czasu (od października do kwietnia) spędzają świstaki w swojej zimowej norze, w której śpi cała rodzina. Przed zapadnięciem w sen zimowy dorosłe świstaki ważą około 8 kg, po obudzeniu – zaledwie połowę z tego, a czasem nawet i mniej.

Muszą wtedy przekopać w śniegu (w tym momencie nawet przez metrową warstwę) korytarz łączący norę ze światem zewnętrznym. Po wyjściu czeka je mnóstwo wyzwań. Przede wszystkim kłopoty ze zdobyciem jedzenia, ponieważ wegetacja jeszcze nie ruszyła. Do odsłoniętej ziemi mają do pokonania spore odległości. Głodne po zimie drapieżniki również nie próżnują, więc świstaki muszą być czujne. Do tego człowiek potrafi im utrudnić ten czas, zakłócając spokój na przykład jazdą na nartach.

Kolejnym wyzwaniem dla świstaków jest konieczność jak najwcześniejszego odprawienia zalotów, żeby w czerwcu urodziły się młode... Jak sami widzicie, taki świstak wiosną ma całkiem sporo na głowie...  Jeśli podczas wędrówki natkniecie się na taką norę – prosimy, nie zbliżajcie się i nie płoszcie świstaków. Dajmy im spokojnie wrócić do formy. 

opr. jof