\"Ceprostrada\" - to nie brzmi dumnie. Ale na szlaku z Morskiego Oka na Szpiglasową Przełęcz najpiękniej zaczyna się jesień.

Połączenie polskiego rzeczownika \"ceper\" z włoskim \"la strada\" (ulica - przy. red.) daje ceprostradę. W rzeczy samej, stosunkowo szeroki trakt wyprowadza z poziomu Morskiego Oka (ok. 1400 m n.p.m.) aż na samą Szpiglasową Przełęcz (ok. 2110 m n.p.m.).

Nazwa przełęczy i sąsiadującego z nią Szpiglasowego Wierchu (2172 m n.p.m.) wzięły swój początek od wydobywanego w tamtej okolicy antymonitu (z niem. Spiessglas). Szlak na Szpiglasową Przełęcz wybudowało Towarzystwo Tatrzańskie w 1896 roku, a oznakowało w 1902 roku. W późniejszych latach szlak został poprawiany, nawet z użyciem dynamitu. Tyle mówi historia.

Po ponad 2 godzinach podejścia od \"Moka\" docieramy na przełęcz, z której rozpościera się wspaniały widok na Mięguszowiecki Szczyt Wielki, Wysoką, Rysy, Niżne Rysy i Staroleśną, Orlą Perć i Tatry Zachodnie.

Z wyżej położonego szczytu Szpiglasowego Wierchu oglądamy m.in. Mur Hrubego i Kopy Liptowskie, Dolinę Pięciu Stawów Polskich oraz Dolinę Koprową z jej górnymi piętrami (m.in. Doliną Ciemne Smreczyny).

Zanurzone w soczystych łanach kosodrzewiny i falujących na wietrze trawach wielkie oka stawów w dolinach prezentują się wspaniale. Promienie słońca, ślizgające się po ich turkusowych powierzchniach, wspomagane podmuchami wiatru, układają na taflach stawów orientalne wzory ze \"skrzących cekinów\".

Przez główny grzbiet Tatr, w tym przez wierzchołek Szpiglasowego Wierchu, aż po Cubrynę, przebiega Europejski Dział Wodny. Woda np. ze stawów w Dolinie Ciemnych Smreczyn znajduje się w zlewisku Morza Czarnego, a pięciostawiańskie wody płyną do Bałtyku.

Pobyt w rejonie Szpiglasowego Wierchu to wspaniała lekcja poglądowa o Tatrach. Po jej przyswojeniu, dla urozmaicenia drogi zejściowej, można skierować się do Doliny Pięciu Stawów.

Na początku czeka turystów odcinek szlaku ubezpieczony łańcuchami. Potem, w dolinie, to już czysta poezja. Mniej więcej godzinna wędrówka przez ziołorośla i moreny stawów aż do schroniska nad brzegiem Przedniego Stawu. Nic dodać, nic ująć. Warto się tam wybrać w jesienny czas, gdy \"góry są najszczersze\".

Jakub Brzosko | Foto | Słoneczno-wietrzny teatr rozgrywa się na tafli Niżniego Ciemnosmreczyńskiego Stawu.