Dwie turystki podzieliły się z nami historią ratowania psa, który zagubił się w Tatrach pod koniec sierpnia.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"42024"}

Obie mają na imię Julia, oto ich relacja:

Chciałabym się z Wami podzielić historią, która mnie dzisiaj spotkała.

Jestem w Zakopanem, godzina przed 7, wyruszamy w góry, cel - Czarny Staw Gąsienicowy. Plan był taki, że wyruszamy z Kuźnic, idziemy przez Murowaniec, by stamtąd iść do celu naszej wycieczki. 

Zatrzymujemy się w Schronisku P.T.T.K Murowaniec, pijemy herbatę, jemy kanapki, gadamy i nagle widzę turystę, który próbuje napoić psiaka z kubeczka po serku. Dość niespotykany widok, bo psiaki nie mogą chodzić po Tatrach Polskich, no ale dobra, pewnie ktoś wbrew zakazom wziął go ze sobą, nie zwróciłam na to większej uwagi. 

Ale! Psiak wstaje, słania się na łapkach, nie chce iść, jeść, pić, wygląda jak siedem nieszczęść, nie ma żaden obroży, adresówki, czy choćby obroży zabezpieczającej przed kleszczami. W tym momencie w mojej głowie zapaliło się czerwone światełko. Pytam się tego faceta czy to jego pies, mówi że przyszedł za nim z samego dołu i że wypadałoby kogoś zawiadomić. Ale kogo można zawiadomić w takiej sytuacji? 

Przecież Straż Miejska nie dojedzie, schronisko czy OTOZ Animals też nie. Nie było innej opcji, decyzja zapadła - musimy malucha sprowadzić z gór. Wzięłam go, poszłam do kierownika schroniska, powiedziałam mu o mojej decyzji i że jakby się ktoś po niego zgłosił to żeby zadzwonił do mnie. 

No to ruszamy - najpierw psiaka niosłam w rękach, ale było strasznie nie wygodnie więc zdecydowałyśmy, że zapakujemy go do plecaka górskiego, maluch bez problemu tam wszedł co znacznie ułatwiło sprawę. Co jakiś czas wymieniałyśmy się plecakiem, bo niesienie dziesięciokilowego psiaka wbrew pozorom nie jest takie proste, zwłaszcza na takiej trasie, która do najłatwiejszych nie należy, było dużo osuwających się kamieni, na których można było się wywrócić. 

Po drodze ludzie nas co chwilę zaczepiali, robili sobie selfie z "tymi co mają tyle samozaparcia" i pytali się co się stało pieskowi że go niesiemy, odpowiadałyśmy na to pytanie pewnie około stu razy w przeciągu dwóch godzin no ale trudno :D jednym z turystów był Pan Marek z żoną, którzy skierowali nas do ich znajomego weterynarza, za co im bardzo dziękujemy bo nie jesteśmy z Zakopanego i nawet nie wiedziałyśmy gdzie jest jakaś klinika. 

Po telefonie do weterynarza dowiedziałyśmy się, że on nas nie może przyjąć, ale Straż Miejska ma taki obowiązek i mamy do nich zadzwonić gdy już będziemy na dole by przyjechali po niego. Jesteśmy już u podnóża góry, dzwonimy do SM a oni mówią że są zajęci i nie mają czasu ani ludzi na takie sprawy. 

Dostałam informację, że mam się z psem udać do Urzędu Miasta... oddalonego o 5km... a my jesteśmy bez auta, do autobusu czy taksówki przecież nie wejdziemy z bezdomnym psem. Na szczęście ubłagałyśmy taksówkarza by nas podwiózł, rozumiał sytuację i sam chciał pomóc. Zawiózł nas nas do Urzędu, już miałyśmy wchodzić gdy zatrzymała nas kolejna cudowna osoba Hanna Kardaś Wicher z chęcią pomocy. 

Powiedziała żebyśmy go nie wnosiły do środka bo trafi do schroniska, a to młody piesek (według mnie nie miał roku) i szybko znajdzie mu domek, choćby tymczasowy. I faktycznie, pół godziny później przyjechała znajoma Pani Hani i zabrała go do siebie ❤ teraz szukamy właściciela (o ile go ma) jeśli się nie znajdzie, trafi do adopcji i jest już na niego kilku chętnych! :D Maluch dostał od nas honorowe imię Szcześciarz bo gdybyśmy go nie zabrały, prawdopodobnie by nie przeżył :D

Gdyby nie Julia cała akcja by się udała, to ona mi w tym wszystkim pomagała.