10 czerwca ratownicy TOPR oraz pracownicy TPN spełnili marzenie Anki Król i zabrali ją na Mnicha. Anka najpierw niesiona była na noszach, a później, przez ostatni, wspinaczkowy odcinek, na plecach jednego z kolegów.

O tym wydarzeniu pisaliśmy już wczoraj. Otrzymaliśmy także relację samej Ani Król, która dziękuje wszystkim za pomoc.

Oto jej relacja: 

16 lat temu przeżyłam udar niedokrwienny mostu pnia mózgu. Było to dokładnie 3 sierpnia, pogoda była piękna, świeciło słońce, było upalnie. 

Prawie tak, jak wczoraj (10 czerwca). Dzień wcześniej wspinałam się na skałach w Sulowie, kilka dni wcześniej na Mięguszach. To był mój ostatni kontakt ze szczytami Tatr. Od tamtej pory cierpię na niedowład czterokończynowy spastyczny i poruszam się na wózku.  

16 lat czekałam, żeby poczuć znowu ten przyjemny strach, tą adrenalinę, związek: ja  - lina – skała. Tylko teraz dochodzi jeszcze jeden wymiar, najważniejszy, ludzki. Grupa osób zebrała się po to, żebym mogła znowu znaleźć się tak wysoko. Nie wszyscy mnie znali, niektórzy widzieli mnie pierwszy raz w życiu. 

Chcę im bardzo podziękować  za tak niesamowite chwile i poświęcenie. 

Przede wszystkim Szymonowi Ziobrowskiemu za pomysł i rozkręcenie całej akcji, Sebastianowi Szadkowskiemu i Ryszardowi Gajewskiemu za koordynację, Łukaszowi Kowalczykowi za żelazne plecy i chęć niesienia mnie na szczyt oraz kolegom, którzy wnieśli mnie pod Mnicha, a byli to: Tomek Bodziony, Wojtek Długopolski, Wojtek Gąsienica Fronek, Marcin Gąsienica Kotelnicki, Zbyszek Gruszka, Andrzej Haza, Tomek Kamiński, Kamil Kluś, Adrian Kośbiał, Piotr Krzan, Michał Stopka Walkosz, Sebastian Szadkowski,  Roman Szadkowski, Antek Zięba i Tomek Zwijacz Kozica. Dziękuję Tadeuszowi Figurze, Stanisławowi Skupniowi i Witkowi Cikowskiemu oraz teamowi wspierającemu koleżanek z TPN. Wszyscy jesteście niesamowici i sprawiliście, że moje życie jest piękniejsze! 

Anka Król z rodziną