Dziś 1 czerwca – Dzień Dziecka. Przyrodnicy z Babiogórskiego Parku Narodowego przekonują, że

w babiogórskich lasach również tętni nowe życie. Maj i czerwiec to czas, kiedy w Babiogórskim Parku Narodowym na świat przychodzi kolejne pokolenie dzikich mieszkańców. Wędrując szlakami, możemy natknąć się na leśne maluchy: małe koźlę sarny w trawie, pasiastego warchlaka, nieopierzone pisklę czy podlota na niskiej gałęzi. Wyglądają na zagubione, ale zazwyczaj nie potrzebują naszej pomocy.

Dlaczego są same? To strategia przetrwania:

Koźlę sarny: Matka zostawia je, by nie przyciągać drapieżników swoim zapachem. Wraca tylko na karmienie. Obroną koźlęcia jest bezruch i brak zapachu.

Warchlak: Locha zwykle żeruje w pobliżu, a pasiasty maluch czeka bezpiecznie ukryty w gęstwinie.

Pisklęta i podloty: Pisklę powinno być w gnieździe. Podlot uczy się samodzielności na ziemi lub niskich gałęziach. Rodzice karmią go i pilnują z ukrycia.

Przyrodnicy tłumaczą, że dotykając zwierzęcia, zostawia się na nim ludzki zapach. Matka może przez to odrzucić młode. Ponadto ludzkie ślady ułatwiają drapieżnikom (lub psom bez smyczy) zlokalizowanie ukrytego malucha.

Zasady babiogórskiej wędrówki:

Nie dotykaj – Twój zapach to dla nich śmiertelne zagrożenie.

Nie zabieraj – pomoc na siłę to najczęściej porwanie.

Odejdź spokojnie – pozwól rodzicom wrócić do młodych, gdy poczują się bezpiecznie.

Trzymaj się szlaków – schodzenie ze ścieżek płoszy dzikich mieszkańców.

Kiedy pomoc jest naprawdę potrzebna?

Interwencja jest uzasadniona wyłącznie wtedy, gdy:

• zwierzę jest widocznie ranne, osłabione lub chore,

• w pobliżu znajduje się martwa matka,

• zwierzę jest bezpośrednio zagrożone (np. na środku szlaku),

• znajdziesz na ziemi nieopierzone, ślepe pisklę, które wypadło z gniazda (jeśli gniazdo jest widoczne i bezpieczne, można je tam delikatnie odłożyć).

W takich sytuacjach na terenie BgPN należy skontaktować się ze Służbą Parku lub odpowiednimi służbami weterynaryjnymi.

opr. jof

Zdjęcia: Babiogórski Park Narodowy