Czuwam nad grobem ojca. I mam wrażenie, że stoję przed drzwiami. A na nich wizytówka. Z moim nazwiskiem

Choć istnienia Boga nikt nie udowodnił, to istnienia śmierci nikt nie kwestionuje. To pewnik, który dotknie każdego z nas. I jest taki dzień w ciągu roku, kiedy najbardziej się nad tym zastanawiamy. Bez względu na to, czy uznamy to za Święto Zmarłych, czy Dzień Wszystkich Świętych. Czy wierzymy, że dalej coś się dzieje, czy też uznajemy, że to definitywny koniec wszystkiego. 

Zapalenie znicza to gest symboliczny. Pokazuje, że pamiętamy. Dowodzi też ulotności tej pamięci. Gaśnie wraz z wypaleniem niewielkiego knotka. Zapominamy o bliskich, ale szybciej zapominamy o myślach, które tego dnia gryzą nas najmocniej.  Co dalej? Czy wszystko, co po sobie zostawię, to bielejące kości zmieniające się w kupę minerałów użyźniających glebę? I po to te wszystkie lata pracy, zmartwień, trosk? A może jednak jest Coś dalej? Może uchylenie granitowych drzwi z moim nazwiskiem to początek?

Yuvel Noach Harari, znany pisarz książek popularnonaukowych, w swej obszernej monografii "Sapiens" dogłębnie analizuje fenomen wiary. Nie zastanawia się, czy Bóg istnieje. Od początku zakłada i przekonuje, że jest on tylko mitem. Bytem urojonym, stworzonym na potrzeby odwiecznego pragnienia człowieka  życia wiecznego. Bo człowiek ma w naturze gdzieś głęboko zaprojektowaną wiarę w transcendencję, przekonanie, że życie trwa dalej po śmierci. Bez względu na to, czy wierzy w święte drzewo, panteon bogów czy jedynego Boga. Obojętnie czy nazwie go Jahwe, czy Allahem. Izraelski myśliciel dowodzi, że ewolucja wiary to jedynie wymysł ludzkiej natury. Przeobrażanie pojęć, wyobrażeń, mitów ma się zmieniać wraz z rozwojem cywilizacji, postrzegania świata, nauk ścisłych, ale i filozofii. Wszystko wydaje się rodzajem - jak to nazywali komuniści - opium dla ludu.

Stając z Hararim nad grobem mego ojca, stoję nad otchłanią beznadziei. Tam jest tylko kości kupa.

Teologowie tymczasem tym samym argumentem dowodzą istnienia Boga. To, że w człowieku istnieje głębokie pragnienie Boga dowodzi tego, że On istnieje. Że pragnienie wynika z chęci zjednoczenia stworzenia ze swym Stwórcą. Choć tego nie jesteśmy w stanie zracjonalizować - nie jest to żadna reakcja hormonalna czy zwarcie w mózgowych synapsach. Bóg nie jest jakąś imaginacją. To nasze wymysły są powrotem do źródła, do Istoty.

Stojąc nad grobem ojca, za granitowymi drzwiami widzę dalsze życie. I sens wszystkich działań tu i teraz. Nie tylko po to, by postawić sobie pomnik niczym Horacy, ale ułożyć przed sobą drogę, która będzie kontynuowana za drzwiami.

Blaise Pascal, filozof epoki oświecenia, wymyślił swoisty dowód, a raczej zakład mający dowieść istnienia Boga. W swoim myśleniu poszedł w stronę swoistego hazardu. Jeśli Boga nie ma, to nic nie tracę, jeśli w Niego wierzę. A jeśli jest - to nie wierząc, ryzykuję wiecznym odrzuceniem. Z dwojga złego bardziej się opłaca w Boga wierzyć. Typowo ludzkie. Co się bardziej opłaca. Tak jak ustawiczne myślenie jak mam sobie na to życie za drzwiami zasłużyć.

I w tym momencie przyznaję rację Harariemu. Boga stworzyli ludzie. Przynajmniej w warstwie wyobrażeń o nim. Ktoś powiedział, że jedyne, co o Bogu możemy powiedzieć, to jaki on NIE jest. Bo to, jaki jest, przekracza nasze wszelkie wyobrażenia. Stworzyliśmy sobie przez wieki przeróżne teologie, które dokładnie opisują to, co nieopisywalne. Zarzekamy się, że wierzymy, a tak naprawdę to jedynie próbujemy się zbliżyć to mglistych wyobrażeń o tym, co za drzwiami.

Czy Bóg jest? Dowód na to otrzymam, gdy uchylę granitowe drzwi z moim nazwiskiem.

Zacheusz