A przecież każdy z nas się dowie w swoim czasie. To jedyne, czego możemy być pewni za życia...

Jak wygląda życie po życiu? Duchowni głoszą swoje pomysły. Teologowie wszelkich wyznań i religii od wieków karkołomnie wymyślają strukturę świata pozagrobowego. Czyściec, kręgi piekielne, podobnie jak i ich przeciwieństwo, czyli chóry niebiańskie. Święci i świętobliwi mieli wizje, ich uczniowie je spisywali i "urządzali" świat pozagrobowy na swój sposób. To w chrześcijaństwie.

Inne religie przedstawiają swoje obrazy świata po drugiej stronie grobu. Jedyne, co można o tych teoriach powiedzieć, to pewność, że mijają się z prawdą. Nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie tego, co będzie dalej. A próby wizualizowania zaświatów są bardziej śmieszne niż ogarnianie reguł fizyki kwantowej umysłem trzylatka.

Jednak ludzka ciekawość i chęć zgłębiania tajemnic zawsze bierze górę. Myślimy, zastanawiamy się, szykujemy. Wierzymy w możliwy kontakt z tymi, którzy odeszli, choć tak naprawdę nikt nie jest w stanie dowieść, czy jest to realne, czy to jedynie wymysł naszego pełnego emocji umysłu. Z drugiej strony, chcemy wszystko zaplanować, zmierzyć, zważyć - żeby nie użyć modnego stwierdzenia: wyskalować.

Krzysztof Kieślowski w pierwszym swym filmie z cyklu "Dekalog" przedstawia postać racjonalnego naukowca, zafascynowanego osiągnięciami nauki. Przy swoim komputerze przedstawia siedmioletniemu synowi możliwości cyfrowej aparatury. Można obliczyć wszystko, przygotować się na każdą ewentualność. Tak jak choćby połączyć się z instytutem meteorologii, sprawdzić pogodę, obliczyć na tej podstawie grubość lodu na pobliskim stawie, by nazajutrz pójść bezpiecznie na łyżwy. Wyliczenia nie pozostawiają nawet marginesu błędu. Na drugi dzień syn ginie pod łamiącą się taflą lodu, a nieświadomy niczego ojciec, siedząc przed komputerem, ze zdziwieniem zauważa, jak "z niczego" pęka kałamarz na jego biurku, rozlewając atrament. Znak.

Nie jesteśmy w stanie obliczyć ewentualności śmierci.

Paweł miał swoją filozofię. Opowiadał o integralności ciała za życia, jak i po śmierci. Przekonywał, że jest całością, której nie wolno dzielić. Kategorycznie sprzeciwiał się ewentualnemu oddaniu organów na wypadek śmierci. Wydawało się, że jest przygotowany na odejście, szykując nawet muzykę na swój pogrzeb. Zmarł w młodym wieku, nagle. Jego ciało znaleziono po długim czasie, już w stanie rozkładu. Konieczne było spopielenie. Przypadek sprawił, że prochy spoczęły w dwóch urnach. Tego nie przewidział, przekonując o integralności duszy i ciała w pośmiertnej wędrówce.

Jedni z nas wierzą w życie pozagrobowe, inni nie. Jedni są przekonani o istnieniu Boga, inni nie. Dla jednych duch jest ważniejszy niż materia, dla innych jesteśmy zlepkiem atomów, a "dusza" to jedynie elektryczne wyładowania w fizykochemicznych procesach ludzkiego mózgu. 

Jakkolwiek by było - kiedyś przyjdzie na każdego z nas moment doświadczenia śmierci. Wówczas zagłębimy się w nową, nieznaną teraz rzeczywistość. I dowiemy się, jak TAM jest naprawdę. A przygotowanie? Cóż, ceremonie, pochówek, grób z widokiem na góry - są naprawdę niczym. Ważne jest, jak żyjemy tu i teraz, by zasłużyć sobie dobrym życiem na wieczność, a przynajmniej wdzięczną pamięć u tych, z którymi przyszło nam żyć.

Zacheusz