A co na to Jezus? To pytanie, które często lubimy sobie zadawać, nie próbując szukać odpowiedzi.

I ruszyła świąteczna cepelia. Okres światełek, bombek, choinek, mikołajków, aniołków. Czas, gdy świątynią staje się supermarket, a kościół zamienia w sklep. Wrzuć pieniążka aniołkowi w szopce, kup opłatki przed wigilią, a przed "trzema królami" kadzidło i kredę. Przyjmij księdza, daj kopertę. Nie zapomnij Jezuska w żłóbku potrzeć po kolanku. Bóg Zapłać.

Sprzątasz dom, myjesz okna, gotujesz dania, by zastawić stół obficie na wieczerzę. A potem jeszcze przyjmowanie gości, rewizyta. Telewizor, flaszka, śpiewy kolęd tym głośniejsze, im mocniej język się plącze. A potem padasz, umęczony świętowaniem, jak nigdy w ciągu roku. 

A Jezus? Jaki znowu Jezus! - obruszysz się, denerwując kolejnym zarzutem, że czegoś tam nie dopilnowałeś. Boże Narodzenie to tradycja, pastorałki, sianko, jasełka, pusty talerz przy stole. 

W wieczornych wiadomościach wysłuchasz debaty na temat in vitro i aborcji. Jako katolik wierzysz, w co wierzysz, ale swój rozum masz. W zależności od preferencji, powiesz: ksiądz niech się nie wpier... Albo: lewactwo eksterminuje naród. 

Może nawet weźmiesz w ręce różaniec Wojownika Maryi i pójdziesz w proteście z setkami innych wojowników omadlać sprawy. Słowa pacierza będziesz wykrzykiwał niczym wojenny okrzyk przed wyruszeniem w bój. Jak Bogurodzicę przed krwawą jatką pod Grunwaldem.

A Jezus? Jaki tam znowu Jezus! Słuchasz kościelnego kazania o tym, że katolik też ma prawo głosu. Więcej, obowiązek brać udział w życiu publicznym. I dbać o prawo - ludzkie i boskie. Ma się angażować w ustawy, by nie były sprzeczne z dekalogiem i nauczaniem Kościoła. 

A Jezus?

Gdy otworzysz którąkolwiek Ewangelię, nie znajdziesz żadnego ustępu na temat praw obywatelskich, domagania się od ustawodawcy zmian, paragrafów. Nie ma nawet nic o postulowaniu reform w świątyni, czy wyborach duchowego przywódcy. No, może poza jedną sceną, gdy Jezus bierze bicz do ręki i wygania ze świątyni handlarzy. 

Choć z mesjaszem wiązano całkiem konkretne nadzieje - że przyjdzie, wyzwoli spod rzymskiej niewoli, ustanowi nowe państwo, zasiądzie na tronie i będzie pasał swoje owieczki. Nic z tego. "Królestwo moje nie jest z tego świata" - ucina dywagacje na temat polityki. A gdy pytają o płacenie podatków, mówi krótko: "oddajcie cesarzowi, co cesarskie". 

Jezus był pierwszym i najżarliwszym zwolennikiem rozdziału państwa od religii. Jak zachowałby się dziś? Gdy politycy krzyczą, że wartości chrześcijańskie są "zagrożone", a duchowni rozdzierają szaty, domagając się ochrony przed obcymi ideologiami? 

Zapewne milczałby i w tej kwestii. I nauczał. Bo wie, że duszy nie zmienia się paragrafami. 

Zacheusz