Jednym z najważniejszych symboli Bożego Narodzenia, obchodzonego 24 grudnia, jest choinka.

Historia bożonarodzeniowego drzewka ma pochodzenie pogańskie. W czasach starożytnego Rzymu, podczas obchodów Święta Saturna, ozdabiano drzewa iglaste, które symbolizowały życie i płodność. Na terenach Polski, w czasach przedchrześcijańskich, zamiast choinki umieszczano pod sufitem podłaźniczkę, czyli czubek jodły, lub stawiano tzw. dziada – snop zboża. Miało to zapewnić domostwu dobrobyt oraz ochronę przed złem.

Tradycja ozdabiania drzewka iglastego w domach, która przetrwała do dziś, wywodzi się z niemieckiej Alzacji. Na cały świat została rozpowszechniona w XVI wieku dzięki Marcinowi Lutrowi. Na ziemie polskie trafiła dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, początkowo do domów szlacheckich i mieszczańskich, głównie na terenach zaboru pruskiego. Zwyczaj choinki w Polsce upowszechnił się w całym kraju po II wojnie światowej.

Oprócz choinki ważnymi symbolami Bożego Narodzenia są także zielone gałęzie, które symbolizują życie i płodność, jabłka nawiązujące do rajskiego drzewa, świeczki i lampki będące znakiem światła Chrystusa, a także orzechy i pierniki, które oznaczają dostatek.

Dzielenie się opłatkiem

Zwyczaj dzielenia się opłatkiem jest bardzo silnie zakorzeniony w polskiej tradycji wigilijnej. Symbolizuje on miłość, pojednanie, przyjaźń i jedność. Na terenach polskich pojawił się – podobnie jak choinka – w XVIII i XIX wieku, choć jego korzenie sięgają średniowiecza.

Zazwyczaj dzielenie się opłatkiem rozpoczynają gospodarze, następnie seniorzy, a na końcu najmłodsi członkowie rodziny. Podczas tego zwyczaju składa się sobie szczere życzenia zdrowia, szczęścia i pomyślności. Na terenach dawnego Śląska opłatkiem dzielono się nawet z gospodarskimi zwierzętami, aby zapewnić im zdrowie.

Wszystkim naszym Czytelnikom życzymy spokojnych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia.

Ps. A jak wyglądają Wasze choinki? Pochwalcie się w komentarzach.

Michał Małek