Podpisywał się Juhas Pański a potem Mizerok. Przez lata „dostarczał” nam słowo do świątecznego wydania Tygodnika Podhalańskiego.

Mowa o ks. Mieczysławie Zoniu, wieloletnim proboszczu najpierw w Kacwinie, potem w Rogoźniku, przyjacielu ks. Józefa Tischnera. Pojechałam do niego, kiedy dowiedziałam się, że jest taki ksiądz na Podhalu,  który nie bierze pieniędzy na kolędzie. - A co jo dziod, cobyk chodził po wsi i pieniądze od ludzi zbieroł? - odpowiedział zdziwiony, kiedy zapytałam go o to.  - Zanim zostałem księdzem, tyle się nasłuchałem o pazerności księży, że pomyślałem sobie: nie dam ludziom powodu, żeby tak o mnie mówili. Jak chcesz, to dasz na tacę, jak nie - to też dobrze. A mnie nikt chciwości nie zarzuci – tłumaczył mi wtedy. Pamiętam jego skromną plebanię, która aż prosiła  się o remont. I pasje – hodował przy plebani owce, o których mógł rozmawiać godzinami. Jego wielką miłością były też pasterskie psy – nasze podhalańskie owczarki. Takiego czworonożnego pupila zabrał do Mizernej, gdzie zamieszkał na emeryturze.

Po naszym pierwszym spotkaniu i artykule w Tygodniku „zaprzyjaźniliśmy się” i czasem telefonowałam do niego, najczęściej, gdy potrzebowałam głos duchownego na naszych łamach. Lubiłam rozmowy z nim, jego mądrość, poczucie humoru. W 2003 r. namówiłam ks. Zonia, by napisał kilka słów na święta dla naszych czytelników. Zamiast "zamówionego" kazania dostałam od niego wiersz. Nie było tam żadnego zbędnego słowa, każde było głębokie i mocne.

I tak już zostało. Dwa razy w roku - przed Wielkanocą i Bożym Narodzeniem - telefonowałam do niego, żeby przypomnieć o tekście do Tygodnika. Najczęściej wiersz już na mnie czekał. Napisany na kartce papieru. Była to zawsze okazja do spotkania i rozmowy. Pod koniec jego życia nasze bezpośrednie spotkania zastępował telefon. Ks. Zoń dyktował mi wtedy kolejne linijki, a potem był czas na rozmowę.

Znał doskonale każdy numer Tygodnika Podhalańskiego, interesował się tym, co dzieje się na Podhalu, jego komentarze były zawsze trafne i głębokie. Gdy mu się coś nie podobało, nie omieszkał skrytykować, choć zawsze była w tym, co mówił, życzliwość, szacunek dla drugiego człowieka.

W ostatnich latach chorował, choć nadal dopisywał mu humor i zawsze wywiązywał się z obowiązku skreślenie kilku słów dla czytelników TP. Zmarł na wiosnę 2014 r. Dziś brakuje jego wierszy na 3 str. świątecznego  numeru TP, brakuje bardzo rozmów z nim. Ale pozostały jego słowa. Poniżej jeden z jego bożonarodzeniowych tekstów sprzed kilku lat.

Beata Zalot

…

Święta Noc

Bóg się rodzi

Cichutko Betlejemsko Grota

Nie było miejsca w gospodzie

Nie było miejsca u ludzi

Było ino w pustej sopie

Przysed do swoik

A swoi go nie przyjęli

Tak se o tym syćkim pomyślujem

Pojmujem

Nie pojmujem

Kie boskie dzieciątko jest cłekiem

No to jest nasym bratem

Toś ty i lo mnie jest dzieckiem Bozym

Boś Jezusowym bratem

No to jo i ty

my się zbratali

świętujmy wroz po Bozemu

bo

Święto Noc

niech bedzie lo Tobie

a i lo mnie

No to chwolmy Pana

Mizerok