W okolicach Królowej Beskidów Karol Wojtyła bywał wielokrotnie - jako junak, turysta, kapłan, biskup i kardynał. Babiogórskimi ścieżkami wędrował z ciężkim plecakiem i na nartach. Składał duszpasterskie wizyty w orawskich parafiach. Towarzysko spotykał się z młodymi kapłanami.

- Pracowałem tu jako junak przy budowie drogi Zubrzyca-Krowiarki - wspominał ks. bp Karol Wojtyła, który odwiedził Zubrzycę Górną jako biskup pomocniczy arcybiskupa Eugeniusza Baziaka. Udzielał tam wtedy sakramentu bierzmowania.

Karol Wojtyła jako absolwent gimnazjum uczestniczył w obowiązkowych zajęciach w obozie Junackich Hufców Pracy, które umożliwiało zaliczenie roku. Został przydzielony do 9 kompanii w VII batalionie JHP i skierowany do Zubrzycy Górnej. Obóz ten trwał od 20 czerwca do 17 lipca 1938 roku.

Junacy już wtedy przygotowywali teren pod drogę łączącą Zubrzycę z Zawoją przez Krowiarki, która została ukończona w latach 70. ubiegłego stulecia. Praca polegała na usuwaniu pni, wożeniu ziemi, żwiru, piasku i utwardzaniu miejsc pod asfalt.

Każdy musiał wypracować normę określoną przez kaprala, a wieczorem odbywały się zajęcia wojskowe. Jedynym dniem wolnym była niedziela, kiedy to wszyscy w zwartym szyku wędrowali do kościoła.

Niestety, w zubrzyckim kościele nie zachowała się żadna wzmianka o pobycie Karola Wojtyły - junaka. Za to na frontowej ścianie chałupy zagrody Misińców, należącej do Muzeum - Orawskiego Parku Etnograficznego, wisi drewniana tablica z napisem: \"Papież Jan Paweł II mieszkał w tym domu w 1938 roku, u gospodarzy Misińców\".

Zdaniem właścicieli zagrody Karol Wojtyła był gościem w ich drewnianej chacie. Źródła pisane nie potwierdzają tego jednoznacznie. Jedno z nich to wakacyjne wspomnienie kolegi z obozu - Jerzego Bobera, w którym m.in. czytamy: \"Siedzibę hufca JHP usytuowano chyba gdzieś na jej (Zubrzycy Górnej - przyp. autora) skraju, w dość obszernej, drewnianej szkole i przyległych zabudowaniach. Są także wojskowe namioty w odwodzie.

Najlepiej, oczywiście, zapamiętałem budynek, który zajmowaliśmy wraz z kilkoma sąsiadami i gdzie na przylegającej do mojej pryczy zastałem wcale masywnie zbudowanego młodzieńca, który - widocznie przybywszy wcześniej i czując się już zadomowiony - wstał i zwrócił ku mnie szeroką, pogodną twarz: \"Nazywam się Karol Wojtyła\" - rzekł, mocno artykułując wyrazy, z dobrą dykcją, podając mi jednocześnie dłoń: \"Jestem z Wadowic. Mów mi Lolek\".

Lolek przywiózł na Orawę nie dokończony poemat w stylu romantycznym i właściwie od wrażeń po przeczytaniu tego poematu, powiedzmy nawiasem, w całkiem interesującej interpretacji deklamatorskiej autora, rozgorzały gorące dysputy o pisarstwie tradycyjnym i awangardowym, jego treściach oraz formie\".

Z posługą pasterską

Na Orawie i Babiej Górze bywał Karol Wojtyła jeszcze wiele razy, aż do pamiętnego października 1978 roku. Wracał tu jako turysta, kapłan, biskup, kardynał. Karol Wojtyła w szczególny sposób upodobał sobie okolice Królowej Beskidów. Świadczą o tym relacje współuczestników tych wypraw oraz zachowana korespondencja.

We wrześniu 1953 roku wędrował z ciężkim plecakiem od Suchej Beskidzkiej przez Babią Górę, Policę i Gorce aż do Krynicy.

Orawa była rejonem pracy terenowej biskupa Wojtyły. Jednym z ważniejszych pobytów była wizytacja kanoniczna parafii Zubrzyca Górna w czerwcu 1970 roku. Oprócz odprawianych przez niego Mszy świętych i nabożeństw zapamiętano też spotkania z mieszkańcami, które zazwyczaj kończyły się wspólną fotografią.

W kalendarium życia Karola Wojtyły i kronikach parafialnych można znaleźć wiele \"orawskich\" zapisków. Znajdujemy tam m.in. zapis o jego udziale w uroczystościach milenijnych w Orawce w 1966 roku czy wizytacji w Podwilku w czerwcu 1970 roku.

Były też wizyty mniej oficjalne. W czerwcu 1972 roku w Zubrzycy Górnej spotkał się z księżmi wyświęconymi 10 lat wcześniej, a 2 lata później w Lipnicy Małej odbyło się spotkanie koleżeńskie z młodymi kapłanami i jeszcze jedno w 1977 roku w Chyżnem. Biskupa Karola Wojtyły nie zabrakło też w 1974 roku na uroczystości Roku Świętego w Lipnicy Wielkiej i Orawce. W 2 lata później wizytował parafie w Podszklu i Orawce.

Wielką sympatią darzył Karol Wojtyła również Zawoję, leżącą u północnych podnóży Babiej Góry. I tutaj też bywał często jako turysta, kapłan, biskup i kardynał. W kronice kościelnej znajdujemy m.in. wzmiankę, że w listopadzie 1959 roku biskup Karol Wojtyła poświęcił dzwony kościelne. W 1977 roku przeprowadził tu wizytację kanoniczną.

Ostatnie spojrzenie

Góry to jedna z największych pasji Ojca Świętego Jana Pawła II. Były miejscem nie tylko czynnego wypoczynku, ale także głębokich przemyśleń i modlitwy. Wędrował z plecakiem po wszystkich górach Polski, jeździł na nartach.

Wielokrotnie oglądał słynny wschód słońca z Babiej Góry, wcześniej nocując w schronisku PTTK na Markowych Szczawinach.

Na ostatniej wycieczce górskiej przed wyborem na papieża był w Paśmie Babiogórskie w towarzystwie ks. prof. Tadeusza Stycznia i ks. Stanisława Dziwisza.

Było to we wrześniu 1978 roku, a trasa jej wiodła od Skawicy przez Policę na Krowiarki. Przed wejściem do samochodu, który czekał tam na księży, jeszcze raz spojrzał na okolicę i zadumał się.

Wtedy jeszcze nie wiedział, że było to ostatnie spojrzenie przed przeprowadzką do Watykanu. Później Królową Beskidów oglądał już tylko z pokładu śmigłowca, którym leciał na Podhale.