Wiedza naukowa kończy się na doświadczeniu. Wiara pozwala liczyć na ciąg dalszy. Która interpretacja będzie nam przyświecać w TYM momencie?

Wydawało się, że uda się przetrwać żałobną ceremonię bez wielkich wzruszeń. Kazanie było "typowe", uroczystość powoli dobiegała końca. Modlitwy w kościele, pokropienie, wychodzimy. I ten gest. Urny z prochami nie bierze jak zwykle pracownik zakładu pogrzebowego. Unosi, niemal bierze ją w objęcia, przytula ojciec zmarłej. I niesie ją, tak jak to robił 40 lat temu, gdy najukochańsza córeczka była malutka. Polały się łzy. Ale nie widać ich było na jego twarzy, podobnie jak na twarzy niosącej jej ulubione kwiaty matki.

*

Naukowcy w sobie znany sposób zmierzyli wielkość bólu jaki odczuwa przychodzący na świat noworodek. Dane były szokujące. Ogrom cierpienia jest u każdego tak wielki, że gdyby takie jego natężenie powtórzyło się w dorosłym życiu - zabiłoby człowieka od razu. Można to porównać z równoczesnym oparzeniem nie tylko skóry, ale ogniem wypełniającym nagle usta i płuca. Zamiast bezpiecznego płynu - wdziera się z potwornym bólem powietrze. Tlen, o którym dziecko będzie się uczyć w dorosłym życiu jako o życiodajnej substancji. Ból przynosi pierwiastek, dzięki któremu jesteśmy. Jego złagodzenie ma powodować substancja psychoaktywna wykryta w organizmie o tajemniczej nazwie DMT.

*

Ceremonia skończona. Do złamanych bólem rodziców podchodzą żałobnicy. Słychać szloch i płacz. I ciche tłumaczenie - nie płacz, ona już nie cierpi. Jest szczęśliwa. Ale nie mówią tego pocieszający krewni i znajomi. Ale On i Ona. Rodzice. Trudno to zrozumieć komukolwiek. A On, już po wszystkim, na koniec szeptem opowiada jak odchodziła jego córka. Po wielkim cierpieniu i bólu, ciężkiej chorobie. Odeszła w domu. Byli przy niej w tym momencie. Gdy serce przestało bić, gdy medyczna definicja śmierci się zmaterializowała - na jej twarzy pojawił się uśmiech. - Zrobiłem jej nawet zdjęcie - przyznaje On. - Przecież kiedyś się z nią zobaczymy. Wiem, że jest szczęśliwa. Widziałam to - dodaje Ona.

*

Uczeni badali i to zjawisko - co czuje człowiek w momencie śmierci. I choć hipotez jest mnóstwo - na dowód każdy musi poczekać sam. Więc neurobiolodzy zajęli się substancjami, które wydziela ludzki organizm w chwili śmierci. Wielu  przyznaje, że przypadki śmierci klinicznej, po której człowiek zza światów powraca do życia to efekt działania... DMT, dimetylotryptaminy, silnego narkotyku, który w niewielkich ilościach znajduje się w ludzkim organizmie. Niektórzy nazwali go "molekułą duszy". Gdy mózg jest niedotleniony, szyszynka zaczyna produkować go w dużych ilościach. Za taką interpretacją mają też przemawiać badania neuropsychologiczne. W momencie śmierci do płynu mózgowo-rdzeniowego uwalniane są endorfiny, co blokuje ból i daje radość.

*

Tyle fizjolodzy, którzy zbadali i zmierzyli co się dało zbadać i zmierzyć. Był też eksperyment mający dowodzić, że ludzkie ciało w momencie śmierci staje się lżejsze o tysięczne części grama. Tyle waży dusza - zawyrokował inny z badaczy, chcąc dostać się do panteonu naukowych sław.

*

Pozostaje pytanie, czy śmierć jest łatwiejsza, dzięki odprawiającym nas na tamten świat związkom chemicznym o skomplikowanej budowie i nazwie? A może przeciwnie - te związki chemiczne są skutkiem i dowodem na to, co spotyka człowieka po tamtej stronie? 

Wiedza naukowa kończy się na doświadczeniu i co najwyżej odkryciu molekuły duszy. Wiara pozwala liczyć na ciąg dalszy. Od nas zależy, która interpretacja będzie nam przyświecać przed TYM momentem.

Zacheusz