Poświęcony w Matkę Boską Zielną bukiet ziół i kwiatów, owoców i zbóż nabiera właściwości leczniczych. Przez cały rok leczy ludzi i zwierzęta.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"97899"}

15 sierpnia przypada święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, czyli Matki Bożej Zielnej. - Ludowe porzekadło mówi, że tego dnia każda roślina i kwiat woła zanieś mnie do kościoła. Poświęcony bukiet ziół i kwiatów, owoców i zbóż nabiera właściwości leczniczych. Przez cały rok leczy ludzi i zwierzęta. Chroni też przed czarami i złymi mocami. Należy go przechowywać za obrazem we wnętrzu domu - opowiada Zofia Warciak z Muzeum-Orawskiego Parku Etnograficznego w Zubrzycy Górnej.

Kiedyś pod Babią Górą wierzono, że choroby mogły być wywoływane przez rozmaite demony i czarownice, które swoimi zabiegami i czarami szkodziły człowiekowi. Choroby mogły być też spowodowane nieodpowiednim zachowaniem się w czasie świąt, światłem księżycowym czy ostrym blaskiem słońca. - Twierdzono, że złe powietrze i silne wiatry odgrywają wielką rolę w przenoszeniu i rozprzestrzenianiu się chorób. Niektóre dolegliwości miały pochodzić z uroków. Uważano, że złe spojrzenie mogły posiadać nie tylko czarownice, ale także osoby, które nie zdawały sobie z tego sprawy. Za źródło wielu niedomagań uznawano złe sny, a konkretnie wyśnione demony, które pojawiały się i przybierały ludzką lub zwierzęcą postać. Jeszcze inną przyczyną chorób, np. reumatyzmu i infekcji skórnych mogła być woda - tłumaczy pani Zosia.

W wierzeniach ludowych ochroną przed chorobami jest natura, dlatego ważną rolę na wsiach odgrywało ziołolecznictwo. Leczeniem zajmowały się często zielarki, które nie tylko posiadały wiedzę na temat różnych dolegliwości, ale umiały zbierać, suszyć i przechowywać rośliny lecznicze. W leczeniu zastosowanie miały nie tylko kwiaty, ale również korzenie, bulwy, kłącza, owoce, nasiona, kora, gałęzie, pąki, sok, a nawet słoma i siano. - Kobiety potrafiły też sporządzać leki, maści, syropy, nalewki. Zioła zbierały na miedzach, wokół świętych kapliczek czy krzyży. Miejsca te miały mieć moc magiczną. Niektórych chorób można się też było pozbyć w bezpośredniej bliskości z drzewami i krzewami. Takie właściwości miały mieć dziki bez, dąb, brzoza, topola, osika, wierzba, czy lipa - wymienia Zofia Warciak. Przekonuje, że uzdrawiająca moc ziół czasem była wiązana z religią. - Dawne zaklęcia zastępowano modlitwą, zmieniano nazwy roślin, bo na przykład dziurawiec nazywano dzwonkami Matki Bożej. Dla ochrony zioła wkładano do kołyski, noszono przy sobie, palono je w piecu przed burzą, dodawano do zbóż jako ochrona przed zniszczeniem oraz do pierwszego snopka, aby gryzonie nie zjadły ziarna. Wkładano je także do trumien zmarłym, aby nie wracali do domu - opowiada muzealniczka.

jof