Teraz z tych pomyłek się śmiejemy, ale kiedyś groziły co niektórym w naszej redakcji zawałem, a czasem też sądem.

Były takie czasy, że na górze strony zamiast "reklama", dawaliśmy napis "kolumna płatna". Kiedyś nad ogłoszeniem wyborczym jednego z ugrupowań politycznych z powodu literówki zamiast "kolumna płatna" pojawiła się "komuna płatna". Było gorąco, bo ogłoszeniodawca nie chciał wierzyć, że to pomyłka, oskarżał nas o działanie świadome i groził sądem. Niewiele brakowało, by przed Temidą wylądował ówczesny naczelny, gdy na pierwszej stronie w podpisie pod zdjęciem Willi Roger ktoś z nas chciał napisać "....wszak stoi na rogu", a w gazecie pojawiło się "wszarz stoi na rogu". W czwartek, zanim zauważyliśmy błąd, zadzwonili do nas czytelnicy, gratulując odwagi. Właściciel budynku wziął to do siebie i musieliśmy się grubo z tej pomyłki tłumaczyć.

We znaki przez jakiś czas dawała się nam autokorekta komputerowa, która potrafiła zamienić "patrol saperski" na "patrol pasterski", "żółtaczkę typu B" na "żółtaczkę typu bocian" czy ZPPA (czyli Związek Podhalan Północnej Ameryki) na ZUPA.

Doświadczenie nauczyło nas też, że trzeba uważać z żartami. Kiedyś kolega podpisał zdjęcie, na którym w dość dużym zbliżeniu było dwóch znanych zakopiańczyków (płci przeciwnej): "buzi dupci". Liczył, że korekta albo redaktor prowadzący jego żart wyłapie. Niestety, w czwartek całe Zakopane miało niezły ubaw, nam do śmiechu nie było.

Na szczęście przeważającą część dziennikarskich pomyłek czy niefortunnych określeń wyłapują nasze dzielne korektorki, dzięki czemu częściej z samych siebie śmiejemy się w murach redakcji. Czasem takie śmiesznostki zapisywałam "ku pamięci" . Oto kilka z nich: "... mówi starszy mężczyzna i wymachuje na złość laską",  "Sromowce Niżne od kilku lat przeżywają swój rekonesans", "dzieciństwo miał ciekawe, bo mając 2 lata zmarła mu mama",  "Zanim na dobre mieszkańcy oraz turyści na boisku sportowym zaczęli się bawić chlebem wypieczonym z tegorocznych zbiorów, częstowali starości...".

"Karpaty łączą 3 symbole - watra, rozeta i bryndza" to akurat cytat jednego z naszych zakopiańskich notabli, któremu oszczędziliśmy publicznego ośmieszenia. W moim kajecie wylądowały też słowa jednej z nowotarskich radnych: "Kasyna to zagrożenie dla młodzieży, która może uzależnić się od pieniędzy". Pani radna też chyba była uzależniona od pieniędzy, bo przez całą kadencję pobierała dietę z kasy miejskiej.

O tym, że czasem wymyślenie dobrego tytułu zajmuje więcej czasu niż napisanie całego artykułu, dziennikarze dobrze wiedzą. Wśród proponowanych przez moich kolegów tytułów bywały i takie: "Pomoc pomocy wilkiem", "Sąd za siedzenie drogowe" czy "Profilaktyczne macanie".

Oddzielny rozdział to nasze primaaprilisowe żarty. Pamiętam, jak kiedyś napisałam, że w czwartek 1 kwietnia o godz. 12 podczas jarmarku na placu Bereki będą wypłacane dotacje w wysokości 2 tys. zł do każdego konia. Zwierzę musiało mieć imię zaczynające się od litery "A" do "K", a sam koń musiał być dokładnie wymyty. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że byli tacy, którzy się nabrali. Kilku woźniców (jeden z nich przyjechał aż z Orawy) wparowało do nowotarskiej redakcji z awanturą. Dostało się koleżance z biura ogłoszeń, potem mnie od niej. Kiedyś też w Prima Aprilis napisałam, że Tatrzański Park Narodowy będzie klonować niedźwiedzie. Minęło kilka miesięcy, lato w pełni, niedźwiedzie aktywne. 

Znajoma pszczelarka mówi mi, że w ich pasiece był znowu niedźwiedź i narobił szkód, a wszystko przez to, że park niedźwiedzie klonuje. Do Wenezueli zabrałam Tygodnik Podhalański. Pod największym na świecie wodospadem zrobiłam zdjęcie Indianinowi, który był naszym przewodnikiem, jak czyta naszą gazetę. Posłużyło 1 kwietnia do tekstu o Jędrku Gąsienicy, który miał być potomkiem górala - emigranta sprzed wojny. Byli tacy, którzy pytali mnie, jak ja tego Jędrka znalazłam w Wenezueli.

1 kwietnia co roku uwielbiał nabierać czytelników Jurek Jurecki. Pamiętam, jak kiedyś napisał, że  ukaże się książka Heleny Wrzątek, która opisuje zakopiańskich polityków - ich kuluarowe spotkania, zagraniczne delegacje i różne pikantne historie z ich życia. Jak donosili nam zaprzyjaźnieni księgarze z Zakopanego, przez jakiś czas o książkę pytano...

pozbierała Beata Zalot