Zapach drukarskiej farby znaliśmy z Wojtkiem Mrozem już w latach 80. Bywało, że trudno ją było zmyć z siebie po tym, jak w nocy pochylaliśmy się nad powielaczem na góralskim strychu w Dzianiszu.

Zazwyczaj nad ranem, w drodze powrotnej do Zakopanego z wydrukowanym Biuletynem Podhalańskim, ja za kierownicą malucha, a Wojtek marzył. Może kiedyś założymy prawdziwą gazetę? Taką lokalną, potrzebną ludziom. Może kiedyś nie będziemy się bać zapachu farby w aucie? Po czerwcowych wyborach Wojtek, polonista z wykształcenia, złapał wiatr w żagle. Musimy to zrobić, przekonywał. Ja, inżynier po AGH, broniłem się.  

Dobrze nam wtedy szły hamburgery, które sprzedawaliśmy na Krupówkach, w drewnianym domku, obok naszego dzisiejszego biura ogłoszeń. Taki to obrazek zapamiętałem z tamtego czasu. Na parterze, w otoczeniu kolorowych reklam hamburgerów, kolejka po bułki z plastrem mięsa, plasterkiem sera i warzywami. Na pięterku Wojtek tłucze w klawisze maszyny do pisania, wyklepując kolejne zdania w białkowej matrycy, która potem wędruje do powielacza w Dzianiszu. Wojtek postawił na swoim. 

Nie wiedzieliśmy, czy zdążymy z wydaniem gazety na Boże Narodzenie. W starej szkole muzycznej na Placu Zwycięstwa (Dziś Niepodległości), naszej pierwszej redakcji, było nerwowo. W ostatniej chwili Wojtkowi udało się zdobyć pieczątkę od cenzora na Mysiej w Warszawie, a Maćkowi Krupie starannie spakować do tekturowej teczki teksty i ilustracje do nich, by tuż przed „deadlinem” trafiły do zecera w Krakowie. Pierwszy numer Tygodnika Podhalańskiego oddaliśmy naszym czytelnikom 24 grudnia 1989 roku. Dziś oddajemy Wam 1755. wydanie. 

I chyba nikt, nawet Maciej Pinkwart, znawca przed- i powojennej podhalańskiej prasy, nie mógł przewidzieć, że ta lokalna gazeta, ukazująca się na Podhalu, Orawie, Spiszu i w Ameryce, przetrwa tak długo. A przecież dziś, po 34 latach, to nie tylko papierowe wydanie, ale także portal z pięcioma milionami odsłon miesięcznie, prawie 290 tysięcy obserwujących nas na Facebooku. Twitter (teraz X), nasze okno na świat, obserwuje prawie 12 tysięcy osób z całego świata. Nie licząc Youtuba, Instagrama, Tik Toka, itd. Dziękujemy Wam, Drodzy Czytelnicy, za te wspólne 34 lata.