Rywalem Podhala w pierwszej rundzie play off jest TKH Toruń, zespół, który przed sezonem miał ogromne ambicje na jeden z medali. Oczywiście jeszcze może zdobyć, pod warunkiem, że przejdzie pierwszą przeszkodę, mistrza sezonu zasadniczego.

Sezon regularny nie był po myśli torunian. Wszystkie zakupy okazały się nietrafne. Jak zawsze w takim przypadku winny jest trener. Toteż trenerski ster odebrano nowotarżaninowi Marianowi Pyszowi. Na mostku kapitańskim „Stalowych pierników” pojawił się fiński szkoleniowiec Jarmo Talvanena. Za nim przywędrowali dwaj rodacy – Sami Salonen i Teemu Paakkarinen. Na obronie próbowano też Szweda Erika Tägström, ale po trzech meczach szybko go przegoniono. Drużyna zaledwie lepszym bilansem bramkowym z Sanokiem zakwalifikowała się do ósemki walczącej w play off. Powinna być więc łatwym kąskiem dla górali. Przemawia za tym statystyka. Podhale 12 razy potykało się w play off, zawsze w ćwierćfinale, odnosząc 9 zwycięstw, raz remisując i 2 razy przegrywając.

Ostatni raz górale potykali się z torunianami w sezonie 1997/98. Po zwycięstwie u siebie 7:3, w Toruniu musieli uznać wyższość rywala (2:4), by kolejne spotkanie wygrać w dwucyfrowych rozmiarach 10:2.

Sympatykom kauczukowego krążka z Nowego Targu najbardziej utkwił w pamięci play off z 1994 roku. Przez ligę ekipa Ewalda Grabowskiego przeleciała jak ekspres i to w stylu, którego nikt prędko nie będzie w stanie powtórzyć. W sezonie zasadniczym „Szarotki” straciły tylko punkt z Tysovią, remisując 1:1, by w pierwszym meczu play off, na własnym lodowisku przegrać z Towimorem Toruń 1:2, a katem nowotarżan okazał się Piotr Zdunek, zdobywca obydwu bramek. Kolejne mecze, to już była formalność 10:6, 15:1 i 5:3 dla Podhala, a potem kolejni rywale padali na kolana przed ekipą dowodzona przez Ewalda Grabowskiego. Podhale w tym sezonie odniosło 41 zwycięstw, często w dwucyfrowych rozmiarach (w finale pokonało Unię 2:0, 10:3, 9:1 i 7:3). „Szarotki” wygrały z rzędu 23 spotkania, nie przegrały 33 kolejnych meczów i odniosły aż 21 zwycięstw „poza domem”. Zaiste imponujący dorobek.

Toruń stawał Podhalu na drodze jeszcze w sezonach 1990/91 (8:2, 4:4, 7:0) i 1989/90 (8:0 i 5:3). W sumie „Szarotki” zainkasowały hokeistom z grodu Kopernika 82 gole, a straciły 30.

Ostatni meldunek

Do decydującej batalii hokeiści spod znaku szarotki rozpoczęli przygotowania, po trzech dniach przerwy, w sobotę tj. 31 stycznia br. Do wtorku trening odbywał się trzyfazowo. W zajęciach nie uczestniczyli powołani na zgrupowanie kadry – Krzysztof Zborowski i Tomasz Malasiński. Zabrakło też kontuzjowanych - Marka Priechodsky’ego i początkowo Sebastiana Łabuza (pachwina). W tych dniach nie uczestniczyli w zajęciach także chorzy na grypę – Maciej Sulka i Bartłomiej Gaj.
 
– Wirus szaleje w zakamarkach szatni. Trzeba go czymś przepędzić – żartował Daniel Galant.

Od środy, tj. 4 lutego, trenowali tylko raz na lodzie w godzinach porannych. – Gładzimy formę – tłumaczy Milan Jančuška. – Będzie troszkę siłowni i jeden trening na lodzie. Za to spora dawka taktyki.

Z zespołem nadal nie trenuje Marek Priechodsky. Ten paradował wokół tafli lodowej, ale … mocno kulał. Nie potrafi założyć łyżwy na nogę, bo odczuwa straszliwy ból. Założoną ma opaskę gipsową na uszkodzoną kostkę. Zapytany czy to koniec dla niego sezonu, wzruszył ramionami. Ale zapewne tak. Od ponad sześciu tygodni nie trenował na lodzie. Był okres, że jedynie na rowerku podtrzymywał fizyczną dyspozycję. Mało jest więc prawdopodobne, by powrócił na taflę. Niemniej życzymy mu tego, bo był pożytecznym ogniwem drużyny. Za to, po kontuzji pachwiny, wznowił treningi Sebastian Łabuz.

Stefan Leśniowski