16 min. drugiego półfinałowego meczu playoff pomiędzy Podhalem Nowy Targ a GKS Tychy. Duet Łukasz Batkiewicz i Kasper Bryniczka przeprowadzają kontratak. Za moment ten drugi tonie w objęciach kolegów. „Szarotki” prowadzą 1:0. Nic może nie byłoby w tym dziwnego, gdy nie fakt, iż dla strzelca gola było to pierwsze trafienie w ekstraklasie.

– To niesamowite wrażenie, gdy tłumy wiwatują na twoją cześć. Tego chyba nie zapomnę do końca życia. Dużo zawdzięczam „Batonowi”, który idealnie wyłożył mi „gumę”. Bramkarz się przemieszczał i nie zdołał złączyć parkanów. Jak przyjęli to koledzy z drużyny? Jak zwykle musiałem kilka razów dostać na pupę. Ale na tym zapewne się nie skończy. Będę musiał postawić zgrzewkę piwa. To już taka tradycja – mówi Kasper Bryniczka.

Sporo radości ze zdobytego gola miała sympatia Kaspra. – Jaką dostałem od niej nagrodę? – powtarza moje pytanie. – Dobrą kolacyjkę zrobiła, a potem poszedłem spać, przecież rano czekał mnie trening – odparł, po chwili namysłu. To wywołało uśmiech na twarzach kolegów z drużyny – Arturze Krecie i Bartku Gaju, którzy przysłuchiwali się tej rozmowie.

To najmłodszy zawodnik w brawach Podhala, rocznik 1990. Dość niespodziewanie po grudniowych mistrzostwach świata juniorów w Szwajcarii dołączył do ekipy Milana Jančuški. – Rzeczywiście była to dla mnie miła niespodzianka, gdy od trenerów Marka Ziętary i Milana Jančuški dostałem propozycję wspólnych treningów. Potem był debiut i to, z jakim przeciwnikiem, samym mistrzem kraju – Cracovią. Tychy to taka szczęśliwa dla mnie drużyna, gdyż po raz pierwszy z tym zespołem zapunktowałem w lidze. Miałem asystę. Kolejny punkcik dopisano mi z Naprzodem Janów. Teraz strzeliłem gola – mówi szczęśliwy Bryniczka.
Ten gol oprotestowali tychowianie. Twierdzili, że zdobyty został ze spalonego. – Ewidentny spalony – powiedział po meczu kapitan GKS, Adrian Parzyszek. Potem, po telewizyjnej analizie okazało się, że sędziowie mieli rację. – Przeczekałem. To doświadczenie zadziałało – żartuje Kasper.

Kto wie, czy Bryniczka w tym sezonie wpisałby się na listę strzelców, gdyby nie zawirowania związane z Marcinem Koluszem. To Marcin był przewidziany do gry w czwartej formacji na środku. Na treningu Kasper trenuje w białych kostiumach, a więc w gronie tych graczy, którzy tylko w szczególnych przypadkach mogą wskoczyć do podstawowego składu.

– Bryniczka to spory talent – twierdzi jego wychowawca Jacek Szopiński. – To taki paymeker, typowy środkowy. Cała gra zaczyna się od niego, on nią kieruje. Techniczny zawodnik, z doskonałym przeglądem sytuacji, dobrym strzałem i jazdą na łyżwach. Jednak jeszcze nie kompletny. Musi dojrzeć mentalnie i uwierzyć w siebie w każdych warunkach. Mocno pracować, by wyjść na poziom, na który bez wątpienia go stać. A stać go na grę w reprezentacji kraju i zaistnienie w mocnych europejskich ligach.

Kasper już dwa sezony był za Oceanem. A wszystko za sprawą byłego reprezentanta kraju, wychowanka Podhala, Andrzeja Ujwarego. On ściągnął go do Detroit. Bronił barw St. Maryss Orchard Lake, w zespole występującym w lidze Michigan. W pierwszym sezonie zrobił duże wrażenie na szkoleniowcach i obserwatorach ligi. Grał w drużynie ze starszymi o 2–3 lata zawodnikami, a radził sobie na środku ataku wyśmienicie, jakby urodził się w Ameryce. Szybko się zaaklimatyzował i \"złapał\" wspólny język z kolegami z drużyny. Chociaż on sam nie był zbytnio zadowolony z pierwszego roku występów.

 – Nie licząc ligi letniej, w 20 spotkaniach, zdobyłem dwa gole, a przy dziewięciu \"maczałem palce\" – wspomina. – Taki bilans mnie nie satysfakcjonował. Tam sezon hokejowy składa się z dwóch części, z tzw. ligi letniej i zimowej. Po sezonie grałem jeszcze w prywatnym klubie dla rocznika 1990. Tam było już znacznie lepiej. Mój bilans w 20 meczach to 13 goli i 12 asyst. W lidze letniej do 20 punktów liczyłem swoje osiągnięcia, a potem przestałem. Tak dużo ich było. Okrzepłem i grało mi się znacznie lepiej.

Kasper jest skromny, nie chciał się chwalić swoimi zaoceanicznymi postępami. Tam nie łatwo znaleźć uznanie w oczach fachowców, w dodatku, gdy się jest obcym. Tymczasem Polak dostał powołanie do kadry Michigan. To ogromne wyróżnienie. W końcu w Stanach za krążkiem uganiają się setki tysięcy rówieśników nowotarżanina. Najbardziej uradowany z postępów syna był tata, największy jego fan. Dzięki niemu obaj synowie (drugi Władysław gra w MMKS na obronie) trafili do hokeja. Obaj mają predyspozycje i charakter do zrobienia sporej kariery w tej dyscyplinie sportu.

 Kasper – wraz z 350 amerykańskimi i nie tylko, kolegami – uczęszczał do szkoły sportowej o profilu hokeja na lodzie i futbolu amerykańskiego. Szkoła posiadała swoje lodowisko i pełne zaplecze sportowe. Wychowanek nowotarskiego hokeja mieszkał w internacie. Wszystko opłacała mu amerykańska fundacja, której założycielami byli polscy księża. Młody góral dostał się do czołowej drużyny ligi. Przed przyjściem do klubu jego starsi koledzy wygrali ligę, w następnym odpadli w półfinale playoff.

– Byłem w szoku, gdy po raz pierwszy się tam zjawiłem – opowiada. – Pełna dyscyplina. Co do sekundy rozpisany jest całoroczny plan zajęć. No i ta oprawa meczów. U nas nawet pierwszoligowe spotkanie na szczycie nie ma takiej. Muzyka, gadżety, całe rodziny na trybunach. Widzów na każdym meczu jest ponad 2 tysiące. Gdy awansowaliśmy do playoff dopingowało nas 4 tysiące widzów. Czuło się tam podniosłą atmosferę. W Polsce w tych rocznikach hale świecą pustkami. Przyjechałem do Stanów ze znajomością języka angielskiego na poziomie drugiej klasy gimnazjum. Przebywanie w środowisku amerykańskim sprawiło, iż bardzo szybko nauczyłem się języka i nie miałem problemów z porozumiewaniem się.

W szkole dostał pierścień z emblematem, na znak, że jest jej uczniem. Jak mówi, obyczaje szkolne konfrontował z tym, co widział na amerykańskich filmach. – Wszystko zgadza się, co do joty. Dyscyplina, porządek. Dla starszych roczników organizowane są wieczorki. Byłem na jednym takim wieczorze hawajskim – mówi.

Po mistrzostwach świata juniorów do 18 lat w Sanoku pozostał już w kraju. Występował w pierwszoligowym MMKS Podhale, skąd na podstawie porozumienia trafił do zespołu ekstraligowego.

Kasper pierwsze kroki na lodzie stawiał pod okiem zmarłego przed dwoma laty Jana Kudasika. – Łyżwy podarowała mi babcia. Najpierw uczyłem się jeździć na kole obok lodowiska, a dopiero potem był nabór. Nie ukrywam, że do Stanów wyjechałem głównie dla hokeja. Byłem zadowolony z warunków pobytu. Teraz mam inne cele. Pierwsze trafienie w ekstraklasie rozbudziło mój apetyt, by zdobywać kolejne bramki. Mam nadzieję, że dopiero teraz rozwiąże się wór z golami i na tym jednym trafieniu sezonu nie zakończę. Wiem, że na tym poziomie trzeba dać wszystko z siebie i do maksimum wykorzystać krótki pobyt na lodzie. Niewątpliwie brakuje mi jeszcze dużo, by wskoczyć choćby do pierwszej piątki, bo w końcu mam na swoim koncie zaledwie kilka ekstraklasowych występów.

sl