Ekstremalny doping, krzyki i łzy radości. Tak Kasina Wielka kibicowała swojej Królowej Śniegu – Justynie Kowalczyk, gdy ta zdobywała brązowy medla na 15 km. Dziś nasza biegaczka wystartuje w najbardziej morderczym biegu na 30 km. Początek o godz. 20.45 naszego czasu.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"7814"}

Nasz reporter w czasie, gdy Justyna zdobywała swój drugi brązowy medal odwiedził jej rodzinną miejscowość.

W piątek w nocy wszelkie stacje nasłuchowe – te cywilne i szpiegowskie, wszelkie satelity, a nawet skierowane w kierunku Ziemi stacje wzniesione w odległych galaktykach przez Obcych odbierały z eteru tylko jeden przekaz: „Justyna, Justyna, kochana dziewczyna”. Stacja nadawcza: Kasina Wielka, Beskid Wyspowy.

Doping kibiców zgromadzonych w remizie w rodzinnej miejscowości Justyny Kowalczyk będzie doskonale słyszalny również w Vancouver. Nikt ze zgromadzonych przed wielkim ekranem w budynku kasińskiej OSP nie ma co do tego żadnych, najmniejszych wątpliwości. Doping jest gorący. Dosłownie. W remizie panuje temperatura zbliżona do tej charakteryzującej atmosferę sauny. A to wszystko zasługa gorącej krwi, krążącej w żyłach mieszkańców Kasiny. W remizie zjawiła się cała wioska. Większość mieszkańców w barwach narodowych, z niezbędnymi atrybutami kibica. Brakuje tylko członków najbliższej rodziny Justyny. – To skromni ludzie. Mama Justyny to się przed dziennikarzami opędzić nie może, więc proszę się nie dziwić, że ich tutaj nie ma. Oglądają sukcesy córki w domowym zaciszu – zaznacza pan Andrzej, wyróżniający się w tłumie ubiorem narodowo-góralskim.

Niektórzy z kibiców mają na sobie charakterystyczne czerwone polary z podobizną Justyny naprasowaną na plecach – to członkowie fanklubu sportsmenki, którzy od kilku lat towarzyszą jej w każdych zawodach. Do Kanady też pojechali. Z oczywistych względów nie wszyscy. Ale godna reprezentacja Kasiny w Vancouver już jest. Przewodzi jej sam wójt Tadeusz Patalita.

*

Już mijając rogatki Kasiny Wielkiej nie ma się wątpliwości, kto jest tu Pierwszym Obywatelem. Na ogrodzeniach – bannery wyrażające nie zmącone wątpliwościami przeświadczenie mieszkańców, że Justyna, „Królowa Śniegu”, jest „super dziewczyna” i przywiezie „złoto” z Vancouver. Podobne w treści afisze zdobią mury remizy zarówno od zewnątrz, jak w środku. Spokojny wzrok sportsmenki, regularne rysy twarzy i obowiązkowy uśmiech widać na każdej ścianie obszernej sali.

Ludzie doceniają Justynę nie tylko za jej sukcesy sportowe, a co za tym idzie rozgłos i sławę jej rodzinnej wsi. Przy głównej drodze łączącej wioskę z Krakowem ustawiono niedawno znaki informujące o przebudowie. Trakt gładki jak stół, otoczony wybranymi świeżo fosami i bielejącymi betonem mostkami to też zasługa Justyny. Władze wojewódzkie niejednokrotnie potwierdzały, że remont miał ułatwić Justynie częste podróże pomiędzy rodzinną wioską i stolicą Małopolski. Ale na tablicach informacyjnych – nie wiedzieć czemu – marszałkowie ten drobny szczegół pominęli.

*

Piątek, godz. 21.55 – rozpoczyna się telewizyjna transmisja narciarskiego biegu łączonego na dystansie 15 kilometrów. Gdy tylko na wielkim ekranie pojawia się znajoma sylwetka Justyny – sala ożywa. Ludzie wstają i skandują, zmuszając struny głosowe i płuca do największego wysiłku. Doping jest ekstremalny, bo i Justyna się nie oszczędza, tylko biegnie „na maksa”.

Ludzie w Kasinie wiedzą o biegach narciarskich prawie wszystko. Trzeźwo oceniają szanse swojej faworytki. Wiedzą, że stać ją na złoto, ale zdają sobie też sprawę, że do koronnego biegu na trzydzieści kilometrów „Królowa Śniegu” wystartuje dopiero za tydzień. A wtedy „złoto” „murowane”.

*

Oczy widzów przykute do ekranu, ręce wzniesione w górę, usta wykrzywione w okrzyku. Justyna biegnie całkiem nieźle. Właśnie zmieniła narty, zrobiła to najszybciej ze wszystkich biegaczek. Wszystko idzie jak z płatka. Gdy jednak Polka ginie nagle w zagłębieniu terenu, przez które (krytykowani już nieraz) gospodarze olimpiady poprowadzili trasę – widok ten budzi szczery niepokój sympatycznego wąsacza, który zapewne próbował rozpuścić przedstartowy stres w kieliszku okowity. – Ojej, chyba się nie wyjeb…? – człowiek z wąsami szarpie za rękaw swoją sąsiadkę. Uspokaja się dopiero, gdy Justyna ukazuje się po drugiej stronie „dołka” – cała i zdrowa.

Co jakiś czas nazwisko polskiej biegaczki pojawia się na drugim miejscu listy z międzyczasami. Na chwilę Justyna wysuwa się nawet na prowadzenie. W takich momentach w remizie panuje szaleństwo.

*

Finał biegu i istna euforia kibiców. Gdy jednak Justyna wpada na metę – zapada grobowa cisza. Pierwsze nieoficjalne pogłoski przypisują zawodnicze z Kasiny czwarte miejsce. Oczy widzów robią się wielkie jak spodki. Uciążliwe wyczekiwanie dłuży się jak miesiąc przed wypłatą. Wreszcie jednak na ścianie wyświetla się tabela z ostatecznymi wynikami. Justyna ma brązowy medal – sala wybucha ze zdwojoną siłą. Na twarzach, co bardziej wrażliwych, pojawiają się łzy szczęścia. Wszyscy liczyli na złoto, jednak absolutnie nigdzie nie słychać przejawów zawodu. – Przecież to jest już drugi medal Justyny podczas tej olimpiady. Za to należy się szacunek. Czy za tydzień będzie złoto? Justynę na to stać – zaznacza pan Andrzej, ten w góralskim ubiorze.

O tym, że Justyna zdobędzie upragnione złoto, jest przekonana także pani Genia, która kibicować Justynie przyjechała aż z Niemiec. – Strasznie lubię kibicować. Chodzę na mecze, a ostatnio byłam z rodziną na Mistrzostwach Europy w koszykówce. Oczywiście kibicowaliśmy polskiej drużynie. Nawet moją synową, Niemkę, przebraliśmy w polskie barwy i też naszych dopingowała. A Justyna… pięknie pojechała – przekonuje pani Genia. Dodaje przytomnie, że medal olimpijski, nawet jeśli jest koloru brązowego, to i tak „nie w kij dmuchał”.

Marek Kalinowski