Kolejnym piszącym Podhalaninem – po Zofii Bukowskiej czy Stanisławie Szaflarskim Dzianie – jest Andrzej Pitoń Kubow. Niedawno ukazał się tomik jego wierszy pt. \"Daleko stąd – daleko wszędzie\".

– Może w każdym człowieku drzemią jakieś talenty? – zastanawia się z uśmiechem Andrzej Pitoń, zapytany o swoja poezję. – Ja zawsze miałem taką artystyczną duszę. Bo, o ile pamiętam, to wiersze pisać zacząłem, jak tylko nauczyłem się pisać. I jak coś trzeba było ułożyć do teatrzyku szkolnego, w którym zawsze występowałem, to zaraz to robiłem. Układałem różne rzeczy, wiersze, rymowanki i pisałem szkolne sztuki, przedstawienia. Marzeniem moim było zostać reżyserem albo scenarzystą. Ale nie bardzo wiedziałem, gdzie się zwrócić, nie znalazł się nikt, kto by mi w jakikolwiek sposób pomógł, pokierował, więc marzenie zostało marzeniem. Moje działanie, mówiąc nieskromnie – artystyczne wzięło się chyba też z tego, że w szkole podstawowej w Kościeliskach zagrałem jako statysta w filmie o polskich Amerykanach, przyjeżdżających w odwiedziny do kraju. Grał tam pan, którego spotkałem później tutaj, w Chicago – Robert Lewandowski, a film nazywał się \"Jadą goście, jadą\". Po szkole średniej, którą kończyłem w Rzeszowie, wróciłem do Kościelisk. Pełen werwy, zapału do artystycznych działań.

I działał. Reaktywowany m.in. przy jego pomocy regionalny zespół \"Polaniorze\" już na początku swojego istnienia, bo w 1976 roku, zdobył Złotą Ciupagę na Międzynarodowym Festiwalu Ziem Górskich w Zakopanem. A sztukę pt. \"Osod u bacy Kierni w Polanach\", która wtedy zachwyciła jury festiwalu, napisał dla zespołu właśnie Andrzej Pitoń Kubow. Napisał jeszcze wtedy kilka innych sztuk: \"Hołdymas\", \"Kolędujmy Małemu\". Prócz tego pisał też do \"Podhalanki\", \"Tatrzańskiego Orła\" z New Jersey. Jego aktywność w \"Polaniorzach\" została zauważona przez innych. Starsi działacze Związku Podhalan wciągnęli go do pracy w Zarządzie Głównym. Andrzej Pitoń wspomina, że w pracę na rzecz Związku Podhalan wprowadzali go tak doświadczeni działacze, jak dr Wincenty Galica, Jerzy Ustupski, Józef Staszel, Bolek Karpiel Bułecka, Bronek Cukier czy Walek Obrochta.

Na 50-lecie Związku Podhalan w Północnej Ameryce Andrzej Pitoń przyjechał z delegacją Związku Podhalan z Polski do Chicago. – No i Ameryka mnie wciągnęła – opowiada swoją historię. – Kiedy w Polsce w sklepach był tylko ocet i musztarda, a tutaj, oprócz pełnych towarów sklepów, przelicznik dolara wprost niebotyczny, postanowiłem zostać, żeby trochę popracować, a później wrócić z jakimś kapitałem. Tylko że później wybuchła Jaruzelska wojna i już zostałem. I oto jestem tu już prawie 30 lat.

Od początku pobytu w USA działał aktywnie w Związku Podhalan. W roku 1984 został wybrany na wiceprezesa do spraw kultury. W nowo wybudowanym Domu Podhalan przy ulicy Archer, razem m.in. z Andrzejem Gędłkiem, organizował przeglądy góralskich zespołów, był współorganizatorem wielu nowych regionalnych imprez. W roku 1993, na XXII Sejmie ZPPA, Andrzej Pitoń został wybrany na prezesa Zarządu Głównego ZPPA, funkcję tę pełnił przez jedną kadencję. Cały czas pisał – dzieląc się swoimi spostrzeżeniami, przemyśleniami – artykuły o Podhalu i Podhalanach do polonijnych wydawnictw.  I wciąż pisał wiersze, w większości jednak \"do szuflady\".

Dzisiaj jest nadal aktywnym członkiem Związku Podhalan. Czasem jeszcze coś napisze, bo swoje pisanie traktuje jako rozrywkę umysłową. – Piszę tak, jak mi w duszy grają myśli – mówi Andrzej Pitoń. – Czasem weselej, czasem smutno i gorzkawo. I chciałbym być postrzegany jako ktoś, kto swoją mizerną robotą nie zanudza doszczętnie, ale daje czytającemu troszkę radości, nadziei, refleksji nad życiem i światem.

Jan Skupień, korespondent ZPPA, recenzując poezję Andrzeja Pitonia Kubowego, napisał m.in.: \"(…) Czytelnik znajdzie w tym tomiku piękno tatrzańskiej przyrody, dumę wyniosłych, stromych krzesanic, piękno i cud Polan – pereł podhalańskich dziedzin, sławionych hymnami słowików, jawiących się w kolorowych snach szarotki zakwitłej na podniebnej ścianie Krywania, Hawrania. (…) Z podziwem słuchamy szumu halnych lasów, miłosnych wyznań jodeł na gór szczycie, ballady o kochankach z Polan… tej symfonii, wielkiej orkiestry Tatr, które opisuje poeta Andrzej Pitoń Kubów z Kościelisk–polaniorz, z potrzeby własnego serca, z rozkazu sumienia i testamentu wybitnych podhalańskich \"dumacy\" (…). Jest to poezja-dokument duchowo-kulturowy, manifest odchodzącego świata i odchodzącej generacji, poezja zadumania nad przemijaniem.\"

Z kolei Andrzej Brandstatter w swojej przedmowie do wydanego tomu wierszy pisze: \"Twórczość Andrzeja Pitonia Kubowego stała się mostem, jaki przerzucił pomiędzy Polską a Ameryką, pomiędzy tym, co dyktuje serce, a tym, co podpowiada rozum.

Z jednakowym zapałem, doskonale posługując się gwarą, powraca w swoich wierszach do górskich krain i wspomnień z dzieciństwa, jak też przedstawia amerykańską, chicagowską rzeczywistość z jej zawrotnym tempem życia. (…)\"

Miłosz Sowa