Nadchodzą ciężkie czasy dla ZPPA. I to nie tylko dlatego, że nad związkiem ciąży obowiązek spłacenia prawie dwumilionowej pożyczki, pobranej na rozbudowę i remont Domu Podhalan, ale dlatego, że Polska jest w Unii Europejskiej i zostały dla niej otwarte rynki pracy. Młody Podhalanin woli pojechać do legalnej pracy w Holandii, Hiszpanii czy Anglii, niż do nielegalnej pracy za Ocean. Należałoby ze wszystkich sił zachęcać młodych do angażowania się w życie związku, a z tym bywa różnie.

Emigracja Podhalan „za Wielką Wodę”, dzięki której powstał Związek Podhalan w Północnej Ameryce, nigdy nie była emigracją polityczną. Były to „wyjazdy za chlebem” i to one przez 80 lat istnienia ZPPA zapewniały mu napływ nowych członków. Dzisiaj związek może jedynie mieć nadzieję, że dzieci jego członków pójdą w ślady rodziców i zasilą szeregi organizacji. To daje jakąś szansę na to, że Związek Podhalan w Ameryce Północnej będzie istniał za 20, 30 lat. W tym kontekście trudno zrozumieć i przemilczeć wydarzenie, jakie miało miejsce na ostatnim pikniku ZPPA w Yorkville.

Kiedy młodzież z zespołu „Siumni” sprzedawała swoją debiutancką płytę, dyrektorka koła Odrowąż Podhalański Janina Leśnicka dosyć głośno i nie przebierając w słowach wyraziła swoje niezadowolenie z tego powodu. Właściwie nikt nie wie, co było powodem jej krzykliwego pytania, co zespół zrobił dla związku, że na jego pikniku sprzedaje płytę. Jedni mówią, że mocno przypiekające słońce (pani dyrektor miała nie osłoniętą głowę), inni, że wypity dla ochłody zimny napój z beczki, jeszcze inni twierdzą, że oba powody razem wzięte. Młodzi członkowie zespołu usłyszeli też, że płytę z taką marną muzyką to mogą sobie wsadzić w wiadome miejsce.

Poza tym, że zespół uzgodnił promocję i sprzedaż swojej płyty z Zarządem Głównym, warto przypomnieć, że ponad 50% członków zespołu „Siumni” to osoby urodzone lub od małego dziecka wychowane w USA. Propagują Związek Podhalan, kulturę góralską i Podhale na wielu polonijnych i amerykańskich świętach czy imprezach nie tylko w Chicago, ale w wielu miastach USA, dlatego, że sami tego chcą i kochają to, co robią. Po takim niewybrednym ataku ze strony działaczki związkowej wielu z nich jest oburzonych i zniechęconych do współpracy. Jeden z 20-latków stwierdził: – Czuliśmy się, jakby podcięto nam skrzydła. Cieszyliśmy się, że nagraliśmy płytę, nad którą cały zespół pracował od co najmniej roku – mówił. – Byliśmy tacy zadowoleni, że możemy zaistnieć przez tę płytę, wypłynąć na szersze wody. I jedna baba popsuła nam całą radość. Proszę mi wybaczyć epitet, ale w tym przypadku inne słowo mi nie pasuje – zakończył oburzony.

***

Ten młody, wychowany w USA człowiek rozumie, że można kogoś urazić mocnym słowem. Niestety, nie można tego samego powiedzieć o dyrektorce koła Odrowąż Podhalański, która dosyć skutecznie ostudziła zapał młodzieży i osłabiła miłość do związku – bo nie do góralszczyzny. Jeżeli taki będzie stosunek starszych do młodzieży, liczebność związku będzie tylko maleć. Większość członków ZPPA to osoby w wieku 40-50 lat. Nietrudno policzyć, ile będą mieć za 20 lat.       

Miłosz Sowa