Tegoroczną nagrodę Oskara Kolberga „Za zasługi dla kultury ludowej” otrzymał Andrzej Krzeptowski Bohac.

28 września tego roku w Domu Podhalan nagrodę wręczył laureatowi minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski, który sprawuje patronat i jest głównym fundatorem nagród oraz wyróżnień honorowych.

Andrzej Krzeptowski jest założycielem i wieloletnim kierownikiem zespołu „Młodzi Mistrzowie Sztuki Podhalańskiej”. Krzeptowski jest zarazem nauczycielem i wychowawcą tych wszystkich młodych Podhalan, którzy pod jego okiem uczą się góralskiego śpiewu, muzyki i tańca.

Przygoda ze sztuką Andrzeja Krzeptowskiego Bohaca zaczęła się 40 lat temu, kiedy to w szkole Księży Salezjanów w Oświęcimiu spotkał Władka Styrczulę Maśniaka. To on uczył go grania góralskiej muzyki. Później, kiedy z Oświęcimia wrócił na Podhale, razem z młodszym bratem Henrykiem wstąpili do zespołu „Maśniaki”. Można powiedzieć, że obaj Krzeptowscy i współpracujący z nimi muzycy byli trzonem i pionierami podhalańskiej kultury. Krzeptowski doskonalił swoje umiejętności i jednocześnie uczył grupy dziecięce po całym Podhalu. Zaczął odnosić pierwsze sukcesy na folklorystycznych festiwalach i przeglądach, a ich ukoronowaniem był koncert na scenie Filharmonii Narodowej w Warszawie.

Po 20 latach pracy w Polsce przyjechał do USA i zaczął uczyć podhalańskie dzieci, mieszkające w Chicago i okolicach, tej góralskiej muzyki, śpiewu, tańca. Jak często mówi, od początku chciał stworzyć taką dużą, artystyczną rodzinę, stąd też nazwa jego zespołu: „Młodzi Mistrzowie Sztuki Podhalańskiej”. I taką artystyczną rodzinę udało mu się stworzyć. Nie tylko dzieci, które kiedyś występowały w jego zespole, ale i ich rodzice spotykają się bardzo często przy rozmaitych okazjach. Na urodzinach czy imieninach kogoś z członków zespołu są nie tylko jego rówieśnicy, ale właśnie i rodzice. Zdarza się i tak, że dzieci już z różnych przyczyn nie grają w zespole, ale ich rodzice nadal przychodzą na zespołowe spotkania.

Zespół grał dla Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, występował z Wielką Orkiestrą Symfoniczną w Chicago i w Toronto, dla Ojca Świętego Jana Pawła II. Zagrali też na cmentarzu Monte Casino dla polskich żołnierzy.

Dzięki Andrzejowi zwiedzili najpiękniejsze zakątki Włoch – Asyż, Florencję i Wenecję. Byli też na Słowacji, Węgrzech, w Austrii. Oczywiście, kiedy część zespołu pojechała odwiedzić Europę, ich głównym celem było Podhale, „mała Ojczyzna” ich rodziców czy dziadków. Bo już 20 lat Krzeptowski przekazuje tradycje i zwyczaje podhalańskiej przede wszystkim dzieciom urodzonym w Stanach Zjednoczonych.
 
Etnolog mgr Ewa Cieszyńska-Burba tak pisze w opracowaniu o Andrzeju Krzeptowskim Bohacu: „Jakże wielka to sztuka nauczyć te urodzone w USA podhalańskie dzieci sabałowych nutek, pokazać, jak się trzyma instrumenty, a przede wszystkim nakłonić je do wspólnego trudu tworzenia muzyki. Ta sztuka udała się panu Krzeptowskiemu. Pasja, z jaką prowadzi swój zespół, jest godna podziwu. Uczy dzieci i młodzież gry na instrumentach, często starych, uczy śpiewu i tańca. Uczy także dyscypliny, pracowitości oraz miłości do ojczyzny i tradycji podhalańskich… Panie Andrzeju! Chwała ci za to, że oprócz śpiewu, tańca i gry na instrumentach, wychowujesz młodzież w duchu miłości Boga, Ojczyzny i Honoru. (…)” – pisze Ewa Cieszyńska-Burba.

Zasługi Andrzeja Krzeptowskiego Bohaca – propagatora podhalańskiej kultury i zwyczajów – zostały docenione. Minister kultury Bogdan Zdrojewski odznaczył Krzeptowskiego Nagrodą Honorową im. Oskara Kolberga w obecności jego uczniów i ich rodziców. Dziękując za uznanie, Andrzej Krzeptowski podziękował swoim nauczycielom, dziadkom i rodzicom oraz wszystkim tym, z którymi kiedykolwiek występował, grał i pracował, promując podhalańską kulturę.

– Jestem szczęśliwy, że moja 40-letnia praca zyskała uznanie w oczach ludzi, którzy są znawcami kultury polskiej – mówił tegoroczny laureat. – Gram, śpiewam i tańczę – robię to, co kochałem od dziecka. To, czego się sam nauczyłem, potrafiłem z Bożą pomocą przekazać tym najmłodszym, którzy chcieli poznać podhalańską kulturę. Chciałem podziękować tym, którzy tę spuściznę przodków od wieków kultywowali, którzy pomimo zaborów, wojen, różnych dziejowych zawieruch, nie pozwolili zaginąć naszej pięknej kulturze i tradycji, a utrzymali ją i dzięki nim jest ona wciąż żywa. To dzięki nim, moim nauczycielom, rodzicom, pokochałem ją. To dzięki miłości mojej babci i dziadka do tej kultury, dzięki takiemu samemu umiłowaniu jej przez moich rodziców, chciałem – i myślę, że potrafiłem – z taką samą miłością przekazywać ją swoim uczniom. Dziękując nauczycielom, dziadkom i rodzicom, nie mogę nie podziękować swojej żonie Marysi, która mnie zawsze wspomagała w tej pracy, a także moim synom Maćkowi i Andrzejowi, że nie poprzestali na samym nauczeniu się, ale od pewnego czasu pomagają mi w pracy pedagogicznej i są mocnym trzonem mojego zespołu.

Komisja przyznała nagrodę im. Oskara Kolberga mnie, ale wiem, że bez tych, których nauczałem, bez ich rodziców, którzy dbali o to, by dzieci przychodziły na próby, nie osiągnąłbym tego, co osiągnąłem, więc uważam, że ta nagroda jest niejako nasza wspólna, przyznana całemu naszemu zespołowi. Dopóki Bóg pozwoli, chciałbym pracować, promując polską kulturę, bo nie widzę sensu życia bez tego, co robię.

Pan Andrzej pełnił także funkcję wiceprezesa do spraw kultury w Związku Podhalan w Północnej Ameryce.

Miłosz Sowa