Do redakcji Tygodnika Podhalańskiego w Chicago przychodzą dosyć często „e-mailem” listy z Afryki, od przeróżnych wysoko postawionych oficjeli państwowych. Są w tych listach oferty olbrzymich pieniędzy w zamian za nic nas nie kosztującą przysługę.

Listy „wyszły spod pióra” jak nie od asystenta prezydenta Nigerii, to sekretarza stanu z Liberii lub ministra finansów z Angoli. Czasem od wdowy po zamordowanym królu jakiegoś afrykańskiego plemienia lub syna (czyli jakby nie było następcy tronu) zabitego czy też zmarłego kacyka. Raz dostaliśmy „e-mail” od prezesa rady nadzorczej jakiegoś banku z Tajwanu, innym razem od prezesa spółki zajmującej się wydobywaniem diamentów, a jeszcze innym – od właściciela rafinerii afrykańskiej. Jak się prezes pochwalił, przerabiającej dziennie ropę wartości 5 milionów USD.

Wszyscy oni proszą o pomoc. Czyżby sława gazety, która organizuje lub współdziała w wielu charytatywnych akcjach, sięgała aż do cywilizowanych obrzeży afrykańskiego buszu? Raczej nie, chociaż wszyscy ci piszący ludzie proszą chicagowską redakcję o pomoc. Np. pani Aisha Kabila, druga żona prezydenta Demokratycznej Republiki Konga, bardzo prosi, by pomóc ulokować jej skromne oszczędności w wysokości 29 i pół miliona dolarów amerykańskich na koncie banku z USA. Te jej pieniądze są ulokowane w Johannesburgu w South Africa, ale ona jednak wolałaby żeby znalazły się w banku amerykańskim. Raz, że w bezpieczniejszym miejscu na ziemi, a dwa, że ona nie jest tak bardzo pewna miłości swojego męża, więc musi na wszelki wypadek zabezpieczyć przyszłość swojego jedynego syna, Tony’ego Kabili. Oferuje naszej redakcji 20% od całej sumy, czyli około 6 milionów „zielonych”. Musimy tylko jej podać wszystkie dane naszego konta w banku Chicago, by mogła zrobić przelew, a później da nam dodatkowo jeszcze 10%, gdy pieniądze już będą bezpiecznie ulokowane np. w Midle American Bank w Chicago.

Podobne kłopoty z pieniędzmi, chociaż z innego powodu, niż druga żona prezydenta Konga, ma niejaki pan Oumar Bako – senior staff in file department z African Development Bank z Zachodniej Afryki. Pan Oumar szuka z kolei cudzoziemskiego partnera, któremu niech Bóg lub Allach błogosławi (w oryginale „…when I prayed to God or Allach about sou”). Senior staff banku z West Africa ma trochę mniej pieniędzy do zaoferowania za pomoc w lokacie jego kapitału na naszym koncie, bo tylko 12 i pół miliona dolarów. Ale za to oferuje nie tylko 10%, ale też nieograniczony dostęp do konta na inwestycje, z zastrzeżeniem, żeby do jego dyspozycji było tylko 20 procent. Bo on i jego kobieta będą przyjmowali wizyty swoich kolegów („…20% would be me and my woman colleague. There after I and my colleague will visit your country for disbursement according to the percentages indicated…” – obiecuje). Prosi tylko o udostępnienie numeru konta, hasła konta i zapewnia o dyskrecji.

Nie rozumiem, dlaczego wydawca Tygodnika Podhalańskiego nie chce pomóc tym biednym (w sensie – potrzebującym pomocy) ludziom, gdyż za każdym razem nie udziela mi zgody na odpowiedź. Czyżby dlatego, że jest równocześnie dziennikarzem śledczym, demaskującym różne afery?

Miłosz Sowa

W USA znanych jest kilkanaście przypadków osób, które licząc na szybkie wzbogacenie się, ochoczo odpowiedziały na prośbę „ministra” rządu z Nigerii czy też „prezesa” banku z Somalii. Podały numer swojego konta z nadzieją, że już za tydzień na koncie będzie dużo więcej pieniędzy, niż w chwili obecnej. Niestety, zamiast większej liczby zer po przecinku, miały tylko jedno wielkie zero na koncie, gdyż oszuści, wykorzystując łatwowierność i naiwność, pobrali z ich konta wszystkie oszczędności.