Wreszcie Ameryką będzie rządził ktoś, kto nie jest zawodowym politykiem, ale biznesmenem. Wierzę, że zrobi porządek – mówi Anna Góral.

W Chicago, tak jak w innych dużych miastach USA, protestują ci, którzy nie mogą pogodzić się z wtorkowym zwycięstwem Donalda Trumpa. Jednak u większości mieszkających tu Podhalan trwa radość ze zwycięstwa Republikanów.  

– Świętuję od wtorku – mówi pochodząca z Czarnego Dunajca Anna Góral, właścicielka biura nieruchomości. – Wreszcie będzie rządził ktoś, kto nie jest politykiem. Kto nie żyje za pieniądze podatników, ale za swoje. Ktoś, kto ma biznesowe zaplecze. Mam nadzieję, że wykorzysta swoje doświadczenie i pomysły  jako prezydent – mówi. 

- Nikt nie głosował na kogoś, tylko przeciw. Każdy chciał już zmiany – mówi Józef Cudzich z Arizony, który także głosował na Trumpa. Twierdzi, że Clintonowie za długo byli u władzy. Obama także był kontynuatorem polityki Billa Clintona. – Po Trumpie spodziewam się konkretnych decyzji – m. in. w sprawie ubezpieczeń. Mam nadzieję, że wróci produkcja w USA, zaczną rozwijać się fabryki – mówi właściciel firmy budowlanej  z Arizony.  Obawia się jedynie ruchów Trumpa na arenie międzynarodowej.

Romuald A. Roman, zakopiańczyk mieszkający lat od w Filadelfii nie podziela entuzjazmu większości Podhalan. Poproszony o komentarz po wyborach napisał nam w mailu: „Przebudzenie miałem jak na kacu. Niemożliwe! Tylko  śniło mi się!  Sen mara - Bóg wiara! I  niewyspany, człap, człap, człap w pantoflach i szlafroku  powlokłem się do mego biurka. Otworzyłem laptop, a tam mój sen dalej trwa: Wygrał Trump! To co teraz? Zejść na dół, na podjazd do domu i wyciągnąć z ziemi granatowy plakat: „Głosuj na Clinton”? Zadzwonić do kogoś? Wyżalić się? Eeeeee…. Cóż to da? Stało się, nie mam już na to wpływu. Muszę wrócić do pisania książki,  do spraw rodzinnych,  do jesiennego ogródka, lepienia pierogów (moja recepta na uspokojenie nerwów). Kaligula był gorszy, a Rzym przetrwał. Ameryka też przetrwa, a ja dzięki prezydentowi – elektowi ulepię całą stolnicę pierogów.  Może mi przejdzie…”

Beata Zalot, Chicago