O Krzysztofie Wąsowiczu, burmistrzu leżącego niedaleko Chicago miasteczka Justice, pisaliśmy na krótko przed wyborami do władz lokalnych, w których ubiegał się on o reelekcję. Wybory odbyły się 7 kwietnia, a piszemy o nich dopiero teraz, gdyż tuż po zwycięstwie burmistrz wyjechał na prawie miesięczny urlop do Polski.

Na burmistrzów dwóch innych miasteczek w pobliżu Chicago też startowali kandydaci o polskich korzeniach. Ich kandydatury były szeroko nagłaśniane przez polonijne media. Po porażce w wyborach do kongresu polonijnego kandydata doktora Wiktora Forysia, tę dwójkę kandydatów przedstawiano w Dzienniku Związkowym jako jedyną „polityczną” nadzieję Polonii. W telewizji Polsat, w programie „Oblicza Ameryki”, obie kandydatury były pokazane jako „być albo nie być chicagowskiej Polonii”. Zarówno w Dzienniku Związkowym, jak i w TV odwoływano się do patriotyzmu Polaków, namawiając do głosowania na nich. Niestety, obydwaj przegrali.

– W miasteczku, w którym ponownie zostałem burmistrzem, około 30% mieszkańców przyznaje się do polskiego pochodzenia. Ich głosy, oczywiście, bardzo się liczyły, ale ja zabiegałem o głos każdego mieszkańca Justice, nie tylko Polaka. Bo przy takiej różnorodności społeczeństwa w USA nie można opierać się wyłącznie na jednej grupie etnicznej – przekonuje Wąsowicz. W swoim programie mówiłem, że chcę być przedstawicielem wszystkich, dbać o każdego i pracować tak, by wszyscy byli zadowoleni. Czy to Polak, Amerykanin, Meksykanin, Irlandczyk czy Włoch. W miasteczku ludzie już mnie znali, przez dwa lata, kiedy byłem burmistrzem na miejsce poprzedniego, zamkniętego za korupcję burmistrza, bardzo uważnie i podejrzliwie mi się przyglądali. Jak widać, wypadłem dobrze, jeżeli te wybory wygrałem 3:1. (Krzysztof Wąsowicz pokonał swojego rywala, zdobywając ponad 75% ważnych głosów – przyp. red.) Mieszkańcy wiedzieli, że dotrzymuję słowa, że za moich 2-letnich rządów miasteczko stało się bardziej zadbane, ładniejsze. Z pewnością pomogła mi też moja ekipa, czyli ci, co razem ze mną ubiegali się o stanowiska radnych Justice. Byli to: Kinga Bartoszek, pierwszy afroamerykański radny w Justice John Fairman i Phil Depaola. Myśmy prowadzili czystą kompanię wyborczą. Mówiliśmy o swoich osiągnięciach i planach, a nie wdawaliśmy się w żadne osobiste gry. Druga strona zeszła poniżej poziomu i przegrała. Dzięki takiej ekipie, która będzie mi bardzo pomocna w pracy burmistrza, będę się mógł skoncentrować na staraniach o stanowe czy federalne fundusze, które miasteczku się należą, ale o które trzeba walczyć – zapewnia burmistrz. – Przez dwa lata poprzedniej kadencji wyciągałem miasteczko, jak się to mówi, na prostą. I za to docenili mnie mieszkańcy, o czym świadczy ponowny wybór. Teraz mam 4 lata na zrobienie dla Justice dużo dobrego – zarówno w sferze ekonomicznej, jak i kulturalnej. Planujemy wybudowanie nowego centrum komercyjno-biznesowego, odnowienie chodników, ulic – wylicza. – W 2011 roku Justice będzie obchodzić jubileusz 100-lecia. Powołaliśmy już komitet obchodów tej rocznicy. Myślę, że moja kadencja będzie dobra dla wszystkich – mówi Krzysztof Wąsowicz. Na pytanie, czy może myśli o robieniu dalszej kariery politycznej, zdecydowanie zaprzecza. Mówi, że polityka to brudna gra, nie dla niego, który stawia na uczciwość i dotrzymywanie słowa.

Tuż po wyborach wyjechał z małżonką do Polski, na zjazd rodzinny. Spotkanie odbyło się w Krakowie, skąd Wąsowicz pochodzi. Później pojechali na Podhale, do Białki Tatrzańskiej, gdzie był częstym gościem w młodości i – jak mówi – prawie się wychował. Zresztą z Białki pochodzi jego żona Helena, z domu Liptak. Wąsowicz jest zachwycony zmianami w Polsce, narzeka tylko na mentalność urzędników i biurokrację, która jego zdaniem jest chyba nawet większa, niż przed rokiem 1990.

Mimo że burmistrz Wąsowicz wie, ile czeka go pracy, ze zwycięstwa w wyborach jest zadowolony. – Dostałem listy gratulacyjne od kongresmana Lipińskiego, od gubernatora, burmistrza Chicago. To chyba dowód, że jestem przez nich dobrze postrzegany – uważa. Szkoda tylko, że jego ponownego wyboru nie zauważyli liderzy polonijnych organizacji.

Miłosz Sowa