W ramach festiwalu Inspirowane Górami w Szkole Mistrzostwa Sportowego gościła nasza mistrzyni olimpijska Justyna Kowalczyk.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"134452"}

W ramach festiwalu „Inspirowane Górami” w Szkole Mistrzostwa Sportowego gościła nasza mistrzyni olimpijska – Justyna Kowalczyk. Spotkanie z nią otworzyło czwartkowe wydarzenia festiwalu, który potrwa do niedzieli.

Niesamowity uśmiech

Postać Justyny Kowalczyk, jej sukcesy i sportowe dokonania przybliżyła zebranym Barbara Sobańska, była dyrektorka szkoły. Z kolei Urszula Gizicka, wychowawczyni Justyny i nauczycielka języka niemieckiego, wspominała:

– Wszyscy pamiętamy jej niesamowity uśmiech, z którego słynęła już jako uczennica. Muszę przyznać, że nie miałam nosa – nie przypuszczałam, że odniesie aż takie sukcesy. Tego nosa od początku miała nasza pani dyrektor Barbara Sobańska. Pamiętam, jak Justyna przywiozła pierwszy medal mistrzostw świata. Nie było wtedy smartfonów, więc co zrobiliśmy? Zamiast zdjęcia zrobiliśmy… ksero! Być może to „zdjęcie” nadal znajduje się w archiwum szkoły.

Pozytywna zazdrość

Dawid Szeliga, obecny dyrektor szkoły i jednocześnie kolega z klasy Justyny Kowalczyk, przyznał, że nie przypuszczał, iż kiedyś obejmie funkcję dyrektora:

– To były trudne czasy. Gdy Justyna zaczęła odnosić sukcesy, pojawiła się wśród nas taka pozytywna zazdrość – komuś się udało. To było jak spełnienie marzeń, które przeżywaliśmy wspólnie z nią. Dzięki jej sukcesom nasza szkoła wygląda dziś tak, jak wygląda.

To były inne czasy

Rzeczywiście – były to inne czasy. Zimą uczniowie wychodzili na trening, gdy było jeszcze ciemno, i wracali po godzinie 19:30 – także po zmroku. Justyna, oprócz wybitnych osiągnięć sportowych, była też bardzo dobrą uczennicą – regularnie otrzymywała świadectwa z wyróżnieniem. Tylko raz miała kłopoty – z językiem angielskim, z którego na półrocze dostała ocenę niedostateczną. Nie mogła jej poprawić od razu, ponieważ w tym czasie startowała na mistrzostwach świata. Ostatecznie jednak ocenę poprawiła.

Wagary Justyny

Sama mistrzyni wspominała też szkolne przygody:

– Pamiętam, jak raz z koleżankami poszłyśmy na wagary. Około 16:00 spotkałyśmy panią dyrektor na Krupówkach. Zapytała, co tam robimy. Koleżanka odparła, że idziemy do dentysty. Pani dyrektor powiedziała tylko: „To dobrze”. Wszyscy wiedzieliśmy, że kłamiemy. Ona też wiedziała, ale ponieważ byłyśmy dobrymi uczennicami – upiekło nam się.

Ze względu na świetne wyniki w nauce Justyna miała w szkole przezwiska takie jak „kujon” czy „encyklopedia”. To sprawiało, że miała wąskie grono zaufanych przyjaciół – ale, jak sama zauważyła, taka jest czasem cena sukcesu. Zresztą – z 40 uczniów w jej pierwszej klasie, tylko 20 dotrwało do matury.

Medal jak Matterhorn

Podczas spotkania padło pytanie, czy zdobycie olimpijskiego medalu można porównać do zdobycia konkretnego szczytu. Justyna odpowiedziała:

– Taki wysiłek można porównać do wspinaczki na Matterhorn.

Padło też też pytanie o złote rady dla obecnych uczniów:

– Nie ma uniwersalnych wskazówek. Są pewne cechy, które pozwalały mi wstawać o 5 rano na rozruch, potem śniadanie, trzy–czterogodzinny trening… Potem dojazdy, obiad, masaż, o 16 kolejny trening – siłownia, nartorolki – znowu dwie godziny. Po kolacji był czas, żeby przeczytać książkę albo zadzwonić do rodziny z budki telefonicznej, bo komórek wtedy nie było. Tak wyglądało życie sportowca. Slogan „Jedz, trenuj, śpij” – jest prawdziwy – mówiła Justyna Kowalczyk.

p