Podjazd z Tatrzańskiej Polanki do Śląskiego Domu nad Wielickim Stawem, u podnóża Gerlacha, uchodzi za najtrudniejszą asfaltową trasę rowerową w Tatrach i ich najbliższych okolicach. Liczby w tym przypadku nie pozostawiają złudzeń. Trasa ma 6,9 km długości, a przewyższenie wynosi 662 metry. Oznacza to średnie nachylenie na poziomie niemal 10%.

Oczywiście słynne alpejskie podjazdy są znacznie dłuższe, mają większe przewyższenia i bardziej spektakularny charakter. Rzadko jednak osiągają średnie nachylenie wynoszące 10%. Najczęściej wynosi ono od 6 do 8%. To dobrze pokazuje skalę trudności podjazdu do Śląskiego Domu.

Dodatkowym utrudnieniem są warunki, których nie spotkamy na większości słynnych alpejskich tras. Szczególnie odczują je kolarze poruszający się na rowerach szosowych. O ile pierwsza część trasy pokryta jest dobrej jakości asfaltem, o tyle w środkowym odcinku nawierzchnia miejscami jest bardzo zniszczona, a miejscami asfaltu brakuje całkowicie. Dobra nawierzchnia wraca dopiero na ostatnim, najpiękniejszym fragmencie podjazdu.

Mnie po raz trzeci w życiu udało się pokonać tę trasę w środę. Żeby było jeszcze trudniej, połączyłem ją z około 70-kilometrową pętlą prowadzącą z Podbańskiej przez Szczyrbskie Jezioro i z powrotem. Łącznie przejechałem około 70 kilometrów i pokonałem blisko 1500 metrów przewyższenia. Są to wartości porównywalne ze słynną Sellą Rondą w Dolomitach, podczas której zdobywa się cztery malownicze przełęcze.

Jak wjechać do Śląskiego Domu i przeżyć? Przede wszystkim potrzebne są regularne treningi. W okolicach Zakopanego trudno znaleźć podjazd o podobnej charakterystyce, ale dobrą formę można budować, wjeżdżając na Gubałówkę przez Salamandrę lub pokonując trasę z Poronina na Głodówkę.

Równie ważne jest odpowiednie nastawienie psychiczne. Trzeba przygotować się na wyjątkowo wymagający podjazd, który praktycznie od początku do końca nie daje chwili wytchnienia. Oczywiście można robić przerwy – ja podczas podjazdu zatrzymałem się trzy razy. Nie polecam jednak wybierać się tam w weekendy, gdy na trasie jest bardzo wielu pieszych i rowerzystów. Trzeba też pamiętać, że drogą mogą poruszać się samochody obsługi schroniska.

Osobiście bardziej zmęczył mnie zjazd niż sam podjazd. Ciągłe hamowanie, szczególnie w środkowej części trasy o gorszej nawierzchni, jest wymagające i niezbyt komfortowe dla użytkowników rowerów szosowych.

Cały wysiłek rekompensują jednak satysfakcja z pokonania jednej z najtrudniejszych tras w Tatrach oraz przepiękne widoki na Wielicki Staw i otaczające go szczyty. Jechałem spokojnym tempem, dlatego w rankingach aplikacji sportowej zająłem odległe miejsce. Z drugiej strony udało mi się wyprzedzić niemal 2000 kolarzy, którzy zmierzyli się z tym podjazdem w ostatnich latach.