W typowo zimowych warunkach wspinali się uczestnicy VII Memoriału Bartka Olszańskiego w klasycznej wspinaczce zimowej na skałach kamieniołomu w Tatrzańskiej Kotlinie. Wśród mężczyzn na drodze finałowej najwyższy punkt osiągnął Słowak Anton Suchy, a wśród kobiet zwyciężyła Magdalena Waluszek.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"3578"}

– Trudno w to uwierzyć, że jest to już 7. Memoriał, upamiętniający Bartka – powiedziała po zawodach Marta Olszańska, matka Bartka, ratownika TOPR, który zginął w grudniu 2001 roku wraz z kolegą ratownikiem Markiem Łabunowiczem w lawinie śnieżnej, podczas akcji ratunkowej pod Przełęczą Szpiglasową. – W tym roku były szczególne zawody, w przepięknej, zimowej scenerii, w warunkach pełnej tatrzańskiej zimy – był śnieg, wiatr, mróz, a nawet zawieja śnieżna – to co Bartek kochał najbardziej. Skalne ściany kamieniołomu wydawały się w tych warunkach bardziej pionowe i dłuższe, niż przed trzema laty, kiedy organizowaliśmy w tym samym miejscu 4. Memoriał. Niektórzy przyjechali na te zawody po raz pierwszy. Byłam zaskoczona, jak wcześniej telefonowali do mnie i nieśmiało pytali, czy zgadzam się na ich start i jakie warunki trzeba spełnić, by w zawodach uczestniczyć. To wspaniali ludzie, przyjechali z różnych stron Polski, by swoim uczestnictwem w zawodach wyrazić solidarność się z tymi wszystkimi, którzy chcą w ten sposób uczcić pamięć Bartka.

Dotychczas zawody o Memoriał Bartka Olszańskiego odbyły się czterokrotnie w starym kamieniołomie andezytu w górze Wżdżar nad Kluszkowcami, raz – przed dwoma laty – na ustawionych na placu Niepodległości w Zakopanem boulderach i dwukrotnie na Słowacji, w nieczynnym kamieniołomie wapienia w Tatrzańskiej Kotlinie. Są tam ospitowane krótkie drogi skalne i jedna ukośna „via ferrata”, na których szkolą klientów przewodnicy tatrzańscy i wysokogórscy. Do przeprowadzenia zawodów w warunkach zimowych trzeba było dopiero wytyczyć drogi, na których był śnieg, lód, mikst i skała. Zadania tego podjął się Jan Muskat z kilkoma młodymi wspinaczami. W ciągu kilku dni przygotowali oni 4 drogi. – Pomagali mi w tym Krzysiek Korn, Jacek Stawarz, Paweł Jachymiak i Wojtek Bachleda. Potem z Arturem Paszczakiem przeszliśmy te drogi, by ocenić ich trudności i zadecydować, które z nich będą eliminacyjne, a która półfinałowa oraz finałowa – wyjaśnia Jasiek Muskat, który od pierwszego Memoriału zajmuje się przygotowaniem dróg.

Zawody trwały dwa dni. Dla organizatorów zaskoczeniem była duża liczba zgłoszeń w konkurencji męskiej, bo aż 42 uczestników. – Byli wśród nich starzy wyjadacze spod znaku „zakrzywionej dziabki” oraz tacy, co na tych zawodach mieli okazję po raz pierwszy trzymać dziaby w rękach. Podobnie jak w ubiegłych w latach, pojawili się Słowacy, a w tym roku również Słoweńcy, którzy w tym czasie przebywali na obozie wspinaczkowym w Morskim Oku. W tej sytuacji, przy akceptacji wszystkich, dokonaliśmy zmiany regulaminu zawodów, postanawiając dać szansę wszystkim zawodnikom na przejście dwóch dróg, które będą traktowane jako drogi eliminacyjne, a uzyskane na nich punkty zadecydują o zakwalifikowaniu się do finału. Kobiet startowało tylko 5, zatem wszystkie wspinały się na trzech drogach o różnych stopniach trudności, a o zwycięstwie decydowała suma wpinek na wszystkich drogach, w określonych limitach czasowych – tłumaczy Grzegorz Mikowski, sędzia główny, który tę funkcję pełni od pierwszej edycji Memoriału. – Drogi miały typowo tatrzański charakter, a charakterystycznymi formami były połogie płyty i przewieszone zacięcia. Jedna tylko z dróg eliminacyjnych, na której wspinali się zarówno mężczyźni, jak i kobiety, o długości 20 metrów i trudności VII–, na całej swojej długości była prawie pionowa. Wyłącznie ta droga doczekała się kilku przejść w całości. Trudności były na całej jej długości i wielu dobrych zawodników odpadało w trakcie wspinaczki lub nie mieścili się w limicie czasu. Pozostałe drogi były specyficzne.

Połogie płyty stwarzały największe trudności. Wymagały delikatnego wspinania, a padający śnieg i silny wiatr stanowiły dodatkowe utrudnienia. Problemem było również pokonanie 60-metrowej drogi w czasie 15 minut, gdyż wymagało to szybkiego i pewnego wspinania. Nikt nie ukończył drugiej drogi eliminacyjnej – były odpadnięcia lub zabrakło czasu. Tadeusz Grzegorzewski, Krzysztof Starek czy Tomasz Lewandowski, którzy na tej drodze dobrze sobie radzili, nie zakwalifikowali się do finału, gdyż na pierwszej drodze eliminacyjnej uzyskali małą liczbę punktów – wyjaśnia Grzegorz.

Na drodze finałowej, również o długości około 60 metrów i trudnościach około VIII, najszybciej i najpewniej wspinał się Anton Suchy, ratownik HZS. Osiągnął on najwyższy punkt tej drogi, a do jej ukończenia zabrakło mu dwóch wpinek. O jeden punkt mniej zdobył Marcin Nowogródzki, a na trzecim miejscu uplasował się Grzegorz Bargiel, ratownik TOPR, trzykrotny zwycięzca Memoriału. Grzegorz razem z Mariuszem „Gienkiem” Rogusem dojechali na zawody w niedziele, gdyż poprzedniego dnia zajęci byli przy obstawie trasy zawodów w ski-alpinizmie w ramach Pucharu Europy Środkowej. Grzesiek, żeby zakwalifikować się do finału, musiał przejść również drogi eliminacyjne. – To nie były drogi trudne w sensie technicznym, ale wymagały sprytu i wyczucia. Ponieważ padał śnieg, trzeba było skałę oczyścić, żeby wyszukać w niej mikrochwytów, a to zajmowało sporo czasu i nie można się było zmieścić w wyznaczonym limicie – tłumaczy Grzesiek Bargiel. Ośmiu Słoweńców, którzy pojawili się w pierwszym dniu zawodów, nie ukończyło eliminacji i na następny dzień nie dojechali. Najwięcej punktów na trzech drogach zdobyła Magdalena Waluszek, która – podobnie jak w ubiegłym roku – wygrała zawody. – Memoriał co roku ściąga dobrych wspinaczy górskich, którzy mają na swym koncie wiele trudnych dróg na dużych ścianach, ale również zapaleńców, którzy wspinają się zimowo na małych formacjach. Ci drudzy wcale nie odstają od tych pierwszych i moim zdaniem poziom się wyrównuje – podsumował Grzegorz Mikowski.

Po finałach odbyła się w kamieniołomie przy ognisku ceremonia wręczenia nagród rzeczowych, ufundowanych przez sponsorów, a dla zwycięzców – nagród finansowych i statuetek zaprojektowanych przez Dobor-Jaworską, a wykonanych przez Andrzeja Mrowcę. Zwycięzcy stanęli na „pudle” ułożonym z pniaków drzew, a wzruszona Marta Olszańska, dziękując wszystkim za pamięć o Bartku, zapraszała na następne zawody za rok, które prawdopodobnie odbędą się na Słowacji w Dolinie Wielickiej, gdyż z taką propozycją wystąpili Słowacy, uczestniczący w tych zawodach.

Organizatorzy Memoriału – Marta i Marysia Olszańskie oraz Grzegorz Mikowski – dziękują Janowi Krzysztofowi, naczelnikowi TOPR, Janowi Muskatowi i grupie jego przyjaciół, Krzysztofowi Stańczykowi, Tomaszowi „Soyi” Ostrowskiemu oraz wszystkim firmom i instytucjom, bez których pomocy VII Memoriał Bartka Olszańskiego nie mógłby się odbyć.

Apoloniusz Rajwa



Sponsorzy:

TOPR, Horska Zachránna Služba, Liceum Plastyczne im. A. Kenara w Zakopanem, AMC, YETI, Evelet, Dom Turysty PTTK w Zakopanem, Cukiernia „Samanta”, Firma „Kurczak”, Bąkowa Zohylina, Piekarnia „Karpiel&Knysak”, Nort Coast, Marmot, Górski Magazyn Sportowy GóRY, taniewspinanie.pl., ALMA, TPN, Montano.

Wyniki finałów

Mężczyźni:
1. Anton Suchy – HZS Słowacja
2. Marcin Nowogródzki – UKA Warszawa
3. Grzegorz Bargiel – TOPR
4. Artur Małek – Tychy Vertical
5. Rafał Mikler – TOPR, Wojciech Ryczer – KW Warszawa, Maciej Ciesielski – UKA Warszawa/KW Poznań
6. Bartłomiej Stoch Michna – TOPR

Kobiety:
1. Magdalena Waluszek – KS Korona, UKA
2. Iwona Soczyńska – Nowy Sącz, Małgorzata Kukułka – Tychy Vertical, Katarzyna Okuszko – Speleoklub Warszawa