Tegoroczne szkolenie z topografii Tatr przewodnicy z SPT im. Klemensa Bachledy zainaugurowali wycieczką na Zmarzły Szczyt w Tatrach Słowackich. Na ten rok zaplanowano jeszcze 3 szkolenia szczytowe oraz wycieczkę na Słowackie Podtatrze i rekreacyjną, już po sezonie, do Egeru.

Szczyt wycieczek szkolnych przypada na maj i czerwiec. W okresie wakacyjnym i jesiennym przewodnicy mają więcej czasu dla siebie, zatem mogą go poświęcić na inne zajęcia. Można w tym okresie zadbać o podwyższenie swoich kwalifikacji przewodnickich, uczestnicząc m.in. w szkoleniu na wyższe klasy, a do tego potrzebna jest przede wszystkim dobra znajomość topografii i przyrody tatrzańskiej.

Stowarzyszenie Przewodników Tatrzańskich im. Klemensa Bachledy w Zakopanem od kilku lat prowadzi systematyczne szkolenie przewodników. Koordynuje je Józef Posadzki, członek komisji egzaminacyjnej dla przewodników tatrzańskich. W tym roku pierwsza z wycieczek szkoleniowych na najwyższy szczyt Tatr Zachodnich – Bystrą (2248 m), zaplanowana na czerwiec, nie odbyła się z powodu złych warunków pogodowych, za to w lipcu pogoda dopisała i program wycieczki na Zmarzły Szczyt zrealizowano z nawiązką.

Zmarzły Szczyt, a w nazewnictwie słowackim Popradzki Lodowy Szczyt (2390 m), leży w głównej grani Tatr i jest zwornikiem dla Grani Kończystej. W czasopismach słowackich zdarza się czasem, że niezorientowani dziennikarze pomijają przymiotnik „Popradzki” i wówczas szczyt ten można pomylić z Lodowym Szczytem, wznoszącym się nad dolinami Jaworową i Małej Zimnej Wody. Na Zmarzły Szczyt, którego polska nazwa pochodzi od Zmarzłego Stawu w Dolinie Złomisk, nie ma szlaku turystycznego, wejście jest możliwe tylko z uprawnionym przewodnikiem. Pierwszego znanego wejścia, prawdopodobnie od Przełęczy koło Drąga, dokonali Oliver Gőmőry z przewodnikiem Paulem Kirnerem 15 sierpnia 1890 roku.

Wycieczkę szkoleniową kilkunastu przewodników tatrzańskich prowadzili Jozef Posadzki i Rajmund Starzyk, członkowie komisji egzaminacyjnej – przewodnicy I klasy. Na trasę wyruszyli ze Szczyrbskiego Jeziora szlakiem do Popradzkiego Stawu, kierując się stamtąd do Doliny Złomisk, której dno pokrywają wielkie skalne bloki, w niższej części porośnięte krzewami i kosodrzewiną. Po przejściu bardziej płaskiej Złomiskiej Równi doszli do Zmarzłej Kotlinki, gdzie znajduje się Zmarzły Staw. Najwyższe piętro Doliny Złomisk to Żelazna Kotlinka, w której zwykle do późnego lata leży śnieg. Tak też było tym razem. Długi odcinek po śniegu, aż na stoki Zmarzłego Szczytu, przewodnicy pokonywali w rakach. Dwoje przewodników weszło na Rumiską Przełączkę, a następnie granią na Wschodni Szczyt Żelaznych Wrót (2340 m), drogą pierwszych zdobywców. W sierpniu 1904 roku Stanisława Krygowskiego wyprowadził tamtędy na szczyt Jan Bachleda Tajber, jeden z najlepszych przewodników tego okresu, a towarzyszył im tragarz Franciszek Leśniak.

Stamtąd przewodnicy zeszli południowo-wschodnią granią z powrotem na Rumiską Przełączkę, skąd również granią weszli na Zmarzły Szczyt (2390 m). Tam dołączyli do zasadniczej grupy, która weszła od Przełęczy koło Drąga. Widok ze szczytu jest rozległy, więc można było przypomnieć sobie topografię nie tylko najbliższego otoczenia.

Po zejściu stamtąd na Przełęcz koło Drąga jedna z grup z Józkiem Posadzkim zaczęła schodzić do Doliny Batyżowieckiej, natomiast druga – sześcioosobowa, z Rajmundem Starzykiem, weszła jeszcze od Stwolskiej Ławki na Drąga (2395 m), charakterystyczną turnię w grani Małej Kończystej. Z niego, tą samą drogą, powrócili na Przełęcz koło Drąga i zeszli do Doliny Batyżowieckiej, przechodząc u stóp Kościółka (2251 m), na którym zginęli w sierpniu 1933 roku Wiesław Stanisławski, jeden z najwybitniejszych polskich taterników okresu międzywojennego, i Witold Wojnar.

Od Batyżowieckiego Stawu, początkowo Magistralą Tatrzańską, a potem żółtym szlakiem, doszli do drogi wiodącej do Tatrzańskiej Polanki, gdzie wycieczka została zakończona.

Kolejne szkolenie planowane jest w ramach Klimkowych Dni w rejonie Doliny Jaworowej, a celami następnych są: Staroleśna lub Zadni Gerlach oraz od Wołowca po Baraniec.

Apoloniusz Rajwa