Tysiące turystów w wielkim tłoku suną codziennie drogą do Morskiego Oka. Niewielu z nich wie, że kilka kilometrów obok, po słowackiej stronie Tatr można, spotykając ledwie parę osób, podziwiać równie piękne, tatrzańskie widoki.

Jadąc do Morskiego Oka, wystarczy na Łysej Polanie przejechać przez granicę i kilka kilometrów dalej zaparkować samochód. Tu rozpoczyna się jeden z najbardziej oryginalnych widokowo, a jednocześnie najmniej popularnych szlaków w całych Tatrach. Ci turyści, którzy w wakacje próbują w górach znaleźć trochę spokoju, powinni czym prędzej skoczyć do Doliny Zadnich Koperszadów. Jej nazwa dowodzi dawnej tradycji górniczej (wydobycie miedzi).

Najpierw 20 minut idziemy szerokim traktem, następnie skręcamy w lewo, na uroczą Polanę pod Muraniem. Tu pierwsze zaskoczenie – obok pięknych widoków, m.in. Lodowego Szczytu, możemy podziwiać ekspozycję poświęconą tatrzańskiej geologii i lasom. Takich niespodzianek brakuje po polskiej stronie Tatr. Polanę zostawiamy z tyłu. Teraz czeka nas godzinny marsz przez piękny, tatrzański las.

W drugiej połowie XIX wieku cały ten teren zakupił pruski książe Christian Hohenlohe. Utworzył tu wielki, otoczony płotem, strzeżony przez sprowadzonych z Tyrolu strażników, zwierzyniec. Książe nie poprzestał na tatrzańskiej zwierzynie, a sprowadził tu nawet żubry i bizony. W 1912 roku żyło tu około 2000 zwierząt, a polowaniom nie było końca. Po śmierci Christiana jego syn odsprzedał rodzinne dobra w Tatrach Czechosłowacji, a turyści, którym wcześniej nie pozwalano wkraczać na książęce tereny, odzyskali ten piękny skrawek Tatr.

Dolina Zadnich Koperszadów to nie tylko las, ale także skalny wąwóz. Przy drewnianych rzeźbach dwóch niedźwiedzi wychodzimy na wspaniałą polanę. Z jednej strony roztaczają się stąd widoki na Tatry Bielskie, których zboczami przechodzi szlak, z drugiej strony podziwiamy wyniosłe zbocza Jagnięcego Szczytu.

Szlak wyprowadza nas na jedną z najpiękniejszych widokowo przełęczy w Tatrach. Przełęcz pod Kopą oddziela Tatry Bielskie od Wysokich. Stąd już tylko godzina drogi do schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim, skąd możemy podziwiać najwyższą w całych Tatrach ścianę Małego Kieżmarskiego Szczytu. Dopiero tu spotkamy się z tatrzańskim tłumem, i tak wielokrotnie mniejszym, niż po polskiej stronie granicy.

Może czasem warto więc zaryzykować i zamiast nad Morskie Oko, skoczyć do Zadnich – opuszczonych przez turystów Koperszadów?

Paweł Pełka