Porozmawiaj ze mną.

Wystarczy, że wsiądę do tramwaju, natychmiast staję się konfesjonałem. Osobą, której można się wyżalić. A raczej, której można dołożyć kolejny bagaż trosk, bo w końcu, kto jak kto, ale osoba skrzywdzona przez los, zrozumie inną skrzywdzoną przez los. Prawda? Rekordzistka opowiedziała mi 20 lat swojego życia w pięć przystanków. Do dziś ją za to podziwiam, bo wydawało mi się, że to ja dużo i szybko mówię, ale ona mnie całkowicie zagadała. Ledwo wsiadłam do tramwaju, natychmiast mnie osaczyła i zaczęła snuć historię, jak to wiele lat temu opiekowała się pewnym panem, a jego rodzina ją źle potraktowała. Siedziałam potulnie i słuchałam wiedząc, że i tak jej nie ucieknę (a Bóg mi świadkiem, że miałam ochotę!).

Gdybym miała spisać wszystkie te mniej lub bardziej dramatyczne historie, zapełniłabym niejeden tom. Szkoda, że nie byłby zbyt optymistyczny, bo ludzie dzielą się ze mną głównie smutnymi opowieściami. Ostatnio, uzmysłowiłam sobie, że ci ludzie ze mną nie rozmawiają. Oni mówią, ale nie są zainteresowani niczym, co nie jest bezpośrednio związane z wózkiem. 

Ja tymczasem chętnie porozmawiam. Wysłucham dowcipu, dowiem się gdzie, co grają, albo opowiem o ostatnio przeczytanej książce. Dlatego najbardziej lubię podróżować autobusem na trasie Zakopane – Kraków, Kraków-Zakopane. Autobusem, bo tam nie widać mojego wózka! Jedzie w bagażniku!!!! Ja tymczasem siedzę sobie w fotelu, jak każdy inny podróżny iw związku z tym, że się nie wyróżniam, mogę zwyczajnie pogadać!A to ktoś mnie zapyta o studia, ktoś inny o zainteresowania, o pasje i podróże. Ostatnio jechałam z Krakowa do Zakopanego w towarzystwie uroczej pani. Całą drogę dyskutowałyśmy o książkach. Ależ miło było, wymienić poglądy, myśli, a nie skupiać się wyłącznie na stanie chodników. Porozmawiajmy więc, o pogodzie, halnym, podatkach, sukcesie Kamila Stocha, czy zbliżających się wyborach. O wszystkim. Do zobaczenia!