GRAWITACJA

Zgadzam się z opinią wielu krytyków filmowych, że system kinowy 3D, nie został wcale stworzony na potrzeby „Wielkiego Gatsb’yego”, „Prometeusza”czy nawet dla Jamesa Camerona i jego "Avatara”, ale właśnie dla filmu „Grawitacja” (Gravity). Ta niby pozornie banalna opowieść o sondzie kosmicznej i deszczu meteorytów na orbicie okołoziemskiej, nie jest jakimś novum w świecie filmów sci-sf. Jednak perfekcyjnie ułożony scenariusz, w połączeniu z bardzo dobrą grą Sandry Bullock (nie wiem czy to jej nie najlepszy film) i Georga Clooneya, przesycony tajemniczą muzyką Stevena Price’a, powoduję, że film wprawia w zachwyt. I tu wkraczamy w strefę trójwymiaru, który gdzie jak gdzie, ale w kosmosie jest dominującym wymiarem. Słynna scena w filmie i słowa „Tylko mnie nie puszczaj” (Don’t let go) wypowiedziane w mrożącym krew w żyłach momencie, mają silną symbolikę. W ogóle w filmie jest dużo analogii i alegorii do życia na zielonej planecie. Kula ziemska widziana z ponad 600 km wysokości, na jakiej jesteśmy zawieszeni w próżni z sondą badawczą, nabiera nowego, innego wymiaru a bohaterowie przeżywają lęki i radości, które nadają uniwersalizmu całej opowieści. Właśnie pomimo kosmicznej scenerii, wręcz groźnej, złowróżbnej, losy ich tak bardzo nas dotykają. Jest też w tym filmie pewne przesłanie, może przestroga, że tak naprawdę nie można być niczego pewnym w życiu, w kosmosie, w roju wirujących gwiazd. Film ten, uczy pokory i budzi szacunek względem wszechświata. Umiejętnie, aczkolwiek bez przesady, zastosowane efekty specjalne (np. znakomita scena spalających się fragmentów sondy kosmicznej w atmosferze) powodują, że jesteśmy zauroczeni klimatem filmu. Z pewnością udział meksykańskiego reżysera w fazie montażu, na dobre wyszedł całemu dziełu. Szczerze polecam.