Coś o energii w muzyce i energii w ogóle. Konkurs dla czytelników

Po jednej z trzech książek otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail na adres: konkurs@24tp.pl
W treści prosimy podać imię, nazwisko, adres. Tytuł maila: Książka + numer wybranej książki.

Nr 1. „Elektryczny baca. Andrzej Dziubek. Autoryzowana biografia” Bartłomiej Bart Dyrcz/Wydawnictwo Astraia
Napisana żywym, dosadnym językiem opowieść prowadzona przez narrację samego lidera DE PRESS i HOLY TOY, wciąga nas w głąb świata legendarnego artysty od wczesnego dzieciństwa, czasów młodości, przez ucieczkę z PRL, po scenę muzyczną, sławę i powrót do orawskich korzeni. Andrzej Dziubek, jedna z najoryginalniejszych postaci norweskiej i polskiej sceny muzycznej, w książce odsłania swoje dobre i złe chwile życia. Biografia wykorzystuje niepublikowane wcześniej materiały z osobistych archiwów Dziubka, oraz zawiera kody QR do mało znanych nagrań i performensów.

Jakie były koleje jego losu? Jak je przeżywał? Czy muzyka i twórczość są drogą do prawdziwej wolności?
„Na akademii zaczęliśmy próby z zespołem De Press. Nazwę rzucił w knajpie chyba ktoś z innej grupy muzycznej, bodajże z zespołu Babi Yar. Pasowało do mnie, pochodziłem ze wschodniego bloku, z reżimu totalitarnego. To połączenie presji – zimna wojna, rodząca się solidarność, żelazna kurtyna. Nazwa była międzynarodowa. Chwyciła.” (fragment książki)

Nr 2. "Energetyka po prostu" Jakub Wiech/Wydawnictwo Znak
Energetyka jest jego pasją i pracą. W swojej książce w prosty i przejrzysty sposób tłumaczy złożone pojęcia i zjawiska z nią związane. Ta wiedza jest nam niezbędna, ponieważ współczesny mieszkaniec Polski wykorzystuje dziennie znacznie więcej kilowatogodzin niż butelek wody. Zapytany jednak o cenę obu z łatwością przypomni sobie tylko, ile płaci w sklepie za wodę. Dlaczego zatem nie mamy podstawowego rozeznania w zakresie energetyki, która wpływa na nasze życie - nasz portfel i nasze zdrowie?

Warto zatem sięgnąć po książkę Jakuba Wiecha, bo ten odpowiada w niej m.in. na wiele pytań, które sami sobie zadajemy. Na przykład, dlaczego płacimy coraz wyższe rachunki za prąd i benzynę oraz co tracimy, nie dostosowując się do europejskich standardów emisji? Albo dlaczego decyzje polityków tak mocno odbijają się na naszych portfelach i co trzeba zrobić, żeby uniknąć ich konsekwencji? Pisze także klarownie o podstawach, ale i o tym, jak ludzkość zbudowała wokół energii potężną maszynerię polityczno-gospodarczą, która z jednej strony wydobyła miliardy osób z nędzy, a z drugiej zdewastowała system klimatyczny Ziemi. Autor podkreśla przy tym, że stworzył „coś w rodzaju przystępniejszego podręcznika, który wyposaży odbiorcę w najważniejszą wiedzę dotyczącą funkcjonowania sektora energetycznego.” Pewne rzeczy przedstawia w sposób uproszczony, bo książka skierowana jest nie do specjalistów, a szerszego grona czytelników. Jeśli jednak będziecie chcieli pogłębić tę wiedzę, niektóre tematy szczegółowiej omawia w przypisach.

Nr 3. „Czerwoniec” Jacek Piekiełko/Wydawnictwo Skarpa Warszawska
Słowem wstępu Piekiełko przytacza kilka istotnych faktów dotyczących radzieckiego systemu więziennictwa i prawa karnego. Chociażby ten, iż ofiary systemu radzieckiego, które doświadczyły życia w łagrach i więzieniach, liczy się w dziesiątkach milionów. Według danych z 2012 roku przez ostatnie dziesięć lat przez rosyjskie więzienia przewinęło się piętnaście milionów ludzi - co dziesiąty mieszkaniec kraju. Więzienia śledcze NKWD tworzono w centrach miast, a obozy pracy znajdowały się w miejscach odosobnionych, często na Syberii. Wskaźnik recydywistów w Rosji wynosi około 70%. Jednym z nich był też Siergiej Madujew.

Madujew nie miał łatwego życia. Jego dzieciństwo to dom dziecka i ulica, gdzie trafiał zawsze, gdy władze ZSRR internowały jego matkę ze względu na pochodzenie. Już od najmłodszych lat musiał nauczyć się kraść, aby wykarmić rodzeństwo. Gdy tylko osiągnął pełnoletność, trafił po raz pierwszy do zakładu karnego. Wyszedł po sześciu latach, by za kilka miesięcy znowu wrócić do więzienia - tym razem z wyrokiem piętnastu lat. W 1988 r. przeniesiono go do otwartego zakładu karnego, tzw. kolonii-osady, z której szybko uciekł. Natychmiast został przez władze wpisany na listę poszukiwanych przestępców. Wtedy rozpoczął się brutalny rajd po ZSRR, a nad Madujewem zawisła kara śmierci.

Kim rzeczywiście był? „Życie toczące się za więziennymi murami tak naprawdę znał wyłącznie z gazet, książek, rozmów ze strażnikami oraz z otrzymywanych grypsów. Może właśnie dlatego w ośrodkach zamkniętych zawsze starał się zachowywać z godnością, z manierą, zakładać eleganckie ubrania przysyłane mu przez krewnych. (…) Na rozprawy zakładał kolorowe garnitury. Ze śledczymi rozmawiał w białych marynarkach, koszulach i wypastowanych butach. Nawet na co dzień starał się zaakcentować elegancję, na przykład poprzez noszenie dobrze skrojonych golfów lub apaszek, które wiązał na szyi”. Ostatni bandyta ZSRR znany pod pseudonimem „Czerwoniec” podobno miał też inne zasady. Taksówkarzom płacił zawsze w dziesięciorublowych banknotach, nie oczekując reszty. Niekiedy podczas rabunków „pomagał” ofiarom. Elegancko ubrany, szarmancki dla kobiet, uprzejmy dla rozmówców. Kim był? Wyrafinowanym manipulatorem czy mężczyzną o gołębim sercu? Mordercą czy ofiarą systemu? A może wyrachowanym socjopatą? Przekonajcie się sami.

an