Na Magurę, bracie, na Magurę! (WIDEO)

W wakacyjnym cyklu "Odkrywamy Podhale" chcemy zaprezentować przepiękne, ale trochę mniej znane miejsca na turystycznej mapie Podhala, Spisza i Orawy. Nie poprowadzimy was nad Morskie Oko, Babią Górę czy Trzy Korony, ale za to przedstawimy wycieczki w okolice, które są przez turystów jeszcze nieodkryte. Tam nie spotkamy tłumów, ale natkniemy się na piękne widoki, przyrodę i ciszę.

Na pierwszy ogień idzie Magura Witowska. Pasmo graniczące z Tatrami, ale do nich nienależące. To niesie ze sobą same plusy. Nie ma tu wielu turystów, są piękne widoki na Tatry, jest spokój i dzika przyroda.

Magura Witowska (1232 metry n.p.m.), jak sama nazwa wskazuje znajduje się w Witowie. Prowadzi na nią kilka szlaków. My opiszemy te dwa najbardziej atrakcyjne, którymi można zrobić obfitującą w piękne widoki pętlę. Niebieski szlak rozpoczyna się na samym początku Witowa (patrząc od strony Zakopanego). Samochód możemy zostawić kilkaset metrów dalej, jadąc w stronę Czarnego Dunajca na małym, nowym parkingu przy szosie obok budynku Wspólnoty Leśnej w Witowie, przy numerze 230. Stąd musimy kawałek wrócić wzdłuż szosy w stronę Zakopanego, aby skręcić w prawo i drogą, początkowo wyłożoną betonowymi płytami, ruszamy ostro w górę. Już po kilkuset metrach odsłaniają się piękne widoki na Palenicę Kościeliską, zza grzbietu co pewien czas wyłaniają się Giewont i Czerwone Wierchy.

Szybko dochodzimy do pierwszej pięknej polany - Hawryłówki - z małym prywatnym domkiem. Dalej idziemy do góry przez las, mijając po drodze z prawej strony kolejne prywatne, najwyżej położone tu zabudowania. Swoją drogą to piękne miejsce do zamieszkania, ale dojazdu zimą zdecydowanie nie zazdrościmy.

Szlak robi się bardziej łagodny. Po drodze możemy na kilkaset metrów skręcić w lewo, aby dojść do cudownej ubarwionej szałasami Polany Kosarzyska. Roztaczający się stąd widok zapiera dech. To rozległa panorama od Pasma Gubałówki, przez Giewont, po szczyty polskich i słowackich Tatr Zachodnich. Wracamy na główny szlak i po ok. godzinie od początku, dochodzimy do Przysłopu Witowskiego (1164 metry n.p.m.). To pozbawione drzew wzniesienie, z którego możemy podziwiać widoki tylko nieco mniej atrakcyjne niż z Kosarzysk.

Teraz skręcamy drogą nieco bardziej na zachód i trochę lasem, trochę polanami wspinamy się na szczyt Magury. Stąd widok atrakcyjnością przewyższa ten z Przysłopu. Na wierzchołku znajdziemy zadaszenie, stolik, mapy, tu też przebiega granica i dalej ciągnie się szlak, którym możemy dojść do słowackich Orawic.

Turystów można tu spotkać rzadko. Jedynym minusem tej trasy jest błoto, wielkie kałuże wody, które utrzymują się szczególnie  po większych opadach - zawsze można je minąć. Szkoda też, że witowska Wspólnota Leśna prowadzi tu dość ekstensywną politykę leśną i drzew niestety ubywa. W okolicach szczytu Magury czasem możemy natknąć się na wielkie stada łani, które mają tu łatwy dostęp przez położoną u podnóża Magury Bramę Orawską. Z wierzchołkiem wiąże się też ciekawostka. To tędy przebiega tzw. Wielki Europejski Dział Wodny. Potoki opadające z południowych i zachodnich stoków Magury płyną do Morza Czarnego, a te znajdujące się na wschodnich i północnych zboczach trafiają już do naszego Bałtyku.

W okolicznych lasach jesienią mogą obłowić się grzybiarze, szkoda tylko, że tego lasu jest tu niestety coraz mniej. Nawet sam szczyt Magury jeszcze 10 lat temu był zalesiony. Wyręby drzew, wiatry halne sprawiły, że teraz jest już ich pozbawiony, dzięki czemu jednak możemy podziwiać piękne widoki.