Reportaż podróżniczy i w stylu true crime. Mamy dla Was książki

Po jednej otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dzisiaj, we wtorek 3.09 o godzinie 17 na adres: konkurs@24tp.pl W treści prosimy podać imię, nazwisko, adres i numer wybranej książki. Tytuł maila: Książka.

Nr 1. "Selma. Jeszcze dalej na południe" Dominik Szczepański/Wydawnictwo OTWARTE
„Rejon arktyczny to żeglarska Formuła 1. Nie ma drugiego akwenu o podobnym stopniu trudności. Nigdy wcześniej ani później nie czułem tak mocnych przypływów adrenaliny, jakich doświadczałem w tym miejscu.” To słowa Tomka, jednego z członków wyprawy „Selma Expeditions”.

Morze Rossa na jedenaście miesięcy w roku zamarza. Jego częścią jest Zatoka Wielorybów. Dostępu do niej broni kilkusetkilometrowy pierścień lodu. Jedenastu odważnych mężczyzn podjęło wyzwanie - dotrzeć do legendarnej zatoki i dopłynąć jak najdalej na południe. Cel wydawał im się ważniejszy niż różnice charakterów i poglądów.

Dominik Szczepański swoją książką zabiera nas na tę niezwykłą wyprawę po Antarktydzie. Góry lodowe, gęste mgły, sztormy oraz walka z czasem − to tylko niektóre przeszkody, jakie musiała pokonać załoga Piotra Kuźniara, człowieka, który w walce o marzenia postawił wszystko na jedną kartę. Poznajcie zatem historię jachtu „Selma” i jego załogi, która wypłynęła po rekord świata w żegludze na południe.

Książkę polecają:
MIKOŁAJ GOLACHOWSKI, PRZYRODNIK, POLARNIK, POPULARYZATOR NAUKI
„Znamy się z „Selmą” od prawie dwudziestu lat, odkąd w swym pierwszym antarktycznym rejsie odwiedziła stację im. Arctowskiego, gdzie wówczas mieszkałem. Myślę, że się przyjaźnimy. Dzięki książce Dominika poczułem się, jakbym znowu pływał na moim ulubionym jachcie. Kapitalne zdjęcia i opowieści przeniosły mnie z powrotem do moich ulubionych zakątków świata. Ta książka jest jak wspaniały rejs po Antarktyce, tylko bez bujania, zimna i smrodu pingwinich kolonii. Bardzo tę podróż polecam!”

KRZYSZTOF BARANOWSKI, ŻEGLARZ, PIERWSZY POLAK, KTóRY DWUKROTNIE OPŁYNĄŁ SAMOTNIE KULĘ ZIEMSKĄ
„Tylko raz zapuściłem się „Pogorią” w rejony antarktyczne, by poznać grozę i piękno tego rejonu. Tym bardziej podziwiam rejsy „Selmy” – te śmiałe projekty przypominają łaskotanie tygrysa.”

Nr 2. "Piekło sierocińca. Historia tajemniczych śmierci, zmowy milczenia i poszukiwania sprawiedliwości" Christine Kenneally/Wydawnictwo FILIA NA FAKTACH
„Przez większość XX wieku wśród świata Zachodu rozciągał się osobliwy archipelag. Na każdej z jego wysp stała wielka, ponura posiadłość, czasem z kamienia, czasem z czerwonej cegły. Niektóre miały dwie kondygnacje, inne cztery, a wszystkie zbudowano w utylitarny sposób, chociaż nierzadko przyozdabiano je postacią świętego albo jakimś architektonicznym detalem: tu ścianą szczytową, ówdzie kopułą. Ogromne budynki przysiadały na skraju miast, wysoko na wzgórzach, nad rzeką na przedmieściach albo pośród niezamieszkałych pól. Górowały nad okolicą, wielkie i samotne, a jeśli ktokolwiek w okolicy o nich w ogóle myślał, postrzegał je jako osobne instytucje. Niewielu pojmowało, że należą one do gigantycznej, cichej sieci. Tak naprawdę między Sierocińcem Świętego Augustyna w stanie Wiktoria w Australii i Sierocińcem Świętego Józefa w stanie Vermont w Stanach Zjednoczonych istniały tysiące im podobnych: sierociniec Smyllum Park w Lanarkshire w Szkocji, Dom Matki i Dziecka Bon Secours w Tuam w Irlandii czy sierociniec Mount Providence w Montrealu w Kanadzie.

Większość tych instytucji miała religijny charakter, ale było też wiele świeckich. Sumarycznie tworzyły system sierocińców XX wieku, przez który przewinęły się miliony dzieci i który zostawił po sobie relatywnie niewiele danych. Istnieje wiele powodów, dla których o owym systemie, niegdyś tak potężnym, dzisiaj niemal się nie wspomina. Wprawdzie różnorodne, ale wszystkie te powody rozciągają się pomiędzy dwoma biegunami: aktywnym tuszowaniem zbrodni z jednej strony oraz wpływem ogromnej traumy z drugiej. Prawda – której przyjęcie mnie samej zajęło lata – brzmi: tuszowanie przestępstw systemu funkcjonowało na wielką skalę, było celowe i skuteczne. Niszczenie dowodów, ukrywanie danych oraz zacieranie faktów i systemów dzięki wczesnemu ostrzeganiu to działanie osób dopuszczających się przestępstw albo ich kolegów po fachu, próbujących chronić albo ich samych, albo reputację ich kościoła. Nawet dziś efekt tych machinacji pozostaje nie do przecenienia.”

Przez większość ubiegłego wieku za murami sierocińców rozgrywały się straszliwe wydarzenia: przemoc wobec dzieci, zarówno fizyczna, jak i psychiczna, a nawet śmierci. Ci, którzy przetrwali, przez wiele lat próbowali opowiedzieć swoją tragiczną historię. Dziennikarka Christine Kenneally spędziła dziesięć lat, starając się odkryć potworną prawdę.

Skupiając historię wokół sierocińca świętego Józefa, katolickiej placówki w stanie Vermont, Kenneally spisała porażającą listę zbrodni i niegodziwości. Dotarła do najciemniejszych zakamarków szeregu instytucji na całym świecie, odkrywając przy tym straszliwe historie i odważną grupę ofiar szukających sprawiedliwości.

"Piekło sierocińca" to reportaż w stylu true crime, pokazujący przeszłość, którą na zbyt długo pochowano - a skutki są opłakane. Zamknięty, okrutny świat sierocińca mógłby się wydawać światem fantastycznym, ale to, co tam się zdarzyło, to twarda rzeczywistość, której ślady wciąż są wśród nas, w zapiskach i wspomnieniach, i tylko czekają, aż je odkryjemy.

an