Skandal zamierzony

- Karinka, jak się żyje w Polsce?

– Bardzo dobrze.

– A tak szczerze…

– No… nie całkiem dobrze…

Kuba przyznaje ze śmiechem, że skandal z Mikołajem był zamierzony. A właściwie to skandalu nie było, ale wszyscy uwierzyli, że miał być. – Jak poczytaliśmy komentarze pod teledyskiem, to był normalnie odlot – Kuba znacząco zawiesza głos. – Oczekiwaliśmy hejtu, ale to, że większość autorów tych wrednych wpisów w ogóle nie obejrzała i nie posłuchała naszej wesołej piosenki, to było odkrycie. Karina tłumaczy, że kawałek „Somsiedzi” miał być taką wesołą opowieścią o zdradliwej żonie. Przecież takich par nie brakuje nawet na Podhalu. – To nie była opowieść o świętym Mikołaju, tylko o zwykłym człowieku o imieniu Mikołaj – wyjaśnia. Tytuły z imionami to już pewna mała tradycja duetu Karyna i Bobas. Wszystko zaczęło się od kawałka „Karinka”. – Kuba próbował mnie bajerować, grał na gitarze i śpiewał w parku: Karineczko, Karineczko, czy zostaniesz mą żoneczką – wtrąca Karina. Kolejny utwór o sympatycznym i pracowitym rolniku nazywał się „Bogdan”. A że zbliżały się święta, za trzecim razem padło na Mikołaja. Tak powstał klip „Somsiedzi” – bardzo wymowny teledysk, przygotowany przez profesjonalistę Piotrka Smoleńskiego. Tego samego, który wcześniej kręcił teledyski dla wielu pierwszoplanowych gwiazd, między innymi dla Cleo i Donatana. – Tak prawdę mówiąc, to pomysł wcale nie był kontrowersyjny, tylko postanowiliśmy uciec się do prowokacji. W opisie zaznaczyliśmy, że to „skandaliczna” piosenka o Mikołaju – to wystarczyło, żeby w sieci zawrzało.

W teledysku Karinka wcieliła się w rolę niewiernej żony, Kuba został jurnym sąsiadem, a Pietrowi Majerczykowi przypadła rola zdradzanego męża. Wszystko zagrane i zaśpiewane z humorem, nieco pikantne, a do tego okraszone odrobiną góralskiego folkloru. W nagłówku autorzy podpisali się jako: Kuba „Bobas” Wilk i Karinka – Ukrainka. – Jak śpiewam, to już nie słychać tak dobrze obcego akcentu. Dlatego dla pewności dodałam „Ukrainka”, żeby już hejterzy nie musieli wytężać swych mózgów zanadto – podkreśla ze śmiechem Karina. Wesoły i pieprzny teledysk w ciągu niespełna kilku godzin od publikacji obejrzano ponad 10 tysięcy razy. – Zakładam, że tylko niewielka część to byli hejterzy. Pozostałym się chyba spodobało – zaznacza Kuba. Oboje muzycy są zgodni – prowokacja się udała. Będą kolejne. Bo duet działa od blisko trzech lat. Najczęściej tworzy muzykę bardziej ambitną, nierzadko sięga po dość trudny repertuar jazzowy. Jak dotąd żaden z klipów nie zyskał tak dużej popularności jak „jajcarscy” Somsiedzi. – W komentarzach zarzucali nam, że zbrukaliśmy świętość. Gdyby obejrzeli, to by wiedzieli, że tam w ogóle nie ma nic o świętym Mikołaju. Oczywiście, poza podejrzeniami o świętokradztwo, najczęściej nasi komentatorzy eksploatowali wątek ukraiński, sugerując, że… powinnam wrócić do domu – śmieje się Karina. – Jeszcze przed publikacją przesłałam filmik mojej babci, która mieszka w Charkowie. To jest osoba bardzo wierząca, religijna. Oddzwoniła i gratulowała. Mówiła, że dawno się tak nie uśmiała. A to oznacza, że granicy przyzwoitości nie przekroczyliśmy – dodaje.

Karinka, a właściwie Karyna Antonienko, zamieszkała w Rabce trzy lata temu, podobnie jak ponad tysiąc innych uchodźców wojennych z Ukrainy. To była już druga jej ucieczka przed spadającymi z nieba bombami i rakietami. Urodziła się i mieszkała w Ługańsku, na wschodzie kraju, w rejonie Donbasu. Właśnie te tereny już w 2014 roku zajęli zbrojnie Rosjanie. Gdy okupanci dotarli do Ługańska, czternastopiętrowy blok, w którym mieszkała Karina, aż się trząsł od wystrzałów i wybuchów rakiet. – Nasłuchujesz każdego dźwięku z takim strasznym lękiem. Jest takie powiedzenie, że nie usłyszysz rakiety, która cię zabije. Jak słyszysz, to znaczy, że uderzy gdzieś obok. Tak że w sumie sama nie wiem, co lepsze – ta wojenna wrzawa czy cisza. W 2022 roku Karina była już profesjonalną aktorką, piosenkarką i instrumentalistką. Jeździła na kontrakty po całym świecie. Występowała, grała, czuła, że jest obywatelką świata. Polskę widziała tylko z perspektywy lotniska w Warszawie, gdzie często wypadała jej przesiadka. Zawsze wracała do Charkowa, do miejsca, które pokochała i gdzie znów czuła się jak w domu. Dzień, w którym wybuchła wojna, był jak jakieś makabryczne déjà vu. Z nieba znów sypały się bomby i rakiety. – Tego, co widziałam – te strzępy ciał, zabici ludzie. Pełno krwi, ten okropny strach. Te doświadczenia już chyba nigdy nie pozwolą mi spokojnie zasnąć. Tego się nie da wymazać z pamięci – w oczach Kariny pojawiają się łzy. – Chyba jestem cykorem… Wytrzymałam tam tylko kilka dni… Chwyciła plecak, spakowała saksofon, zabrała dwa koty i ruszyła na zachód, w kierunku granicy z Polską. Podróż pociągiem trwała 36 godzin. Babcia Lidia nie chciała uciekać. Pozostała w Charkowie, przywykła do wybuchów, stara się żyć normalnie. Jak to artystyczna dusza – chodzi po sklepach i szuka ciekawych fatałaszków, a później przysyła Karince zdjęcia swoich sklepowych „łupów”. Chodzi do kościoła i pisze wiersze… – Tęsknię za domem, za Charkowem. Tam przeżyłam pierwszą miłość, dostałam pierwszą pracę. Bardzo chciałabym wrócić, ale za bardzo się boję. Czasami, jak mi bardzo źle, włączam mapy Googla i oglądam zdjęcia ulic, znajomych miejsc… – Karina zamyśla się na chwilę. – A Polska? Jak jest w Polsce? Spoko, mili ludzie, życzliwi, wspierają, wiedzą, że tęsknię za domem. Ale od początku pojawiają się też tacy, co mnie wysyłają na Ukrainę. Ciągle czytam to w internecie. Nawet się z mechanikiem pokłóciłam. Wypalił, że to on musi na nas, Ukraińców, pracować. Tłumaczyłam mu cierpliwie, że żadnej pomocy od państwa nie dostaję. Prowadzę własną działalność, płacę w Polsce podatki i za każdym razem wystawiam faktury, mimo że nie wszyscy je chcą. Gdy proszą, żeby zagrać charytatywnie – zawsze się zgadzam. Gadałam jak nakręcona, ale chyba i tak go nie przekonałam… Całkiem niedawno, na jednej z rabczańskich facebookowych grup, Karina natrafiła na ogłoszenie pewnej pani z Ukrainy, która oferowała na sprzedaż domowe pierogi. Pod postem aż wrzało. Pojawiły się nawet sugestie, że te pierogi mogą być zatrute, bo Ukraińcy to truciciele. – Znów nie wytrzymałam, musiałam coś napisać, żeby tę panią wziąć w obronę. No bo przecież jak tak można, co ona złego zrobiła? Kuba zapewnia, że Karina nie przesadza. Sam wielokrotnie się przekonał, że Ukraińcy nie mają jednak na Podhalu łatwego życia. – Kilka razy mieliśmy dogadane występy, podpisaną umowę. Nie było żadnych problemów do chwili, aż nie wyszło na jaw, że Karina jest z Ukrainy. To nie była odosobniona sytuacja – zaznacza. Całkiem niedawno Kuba i Karina postanowili pojechać do Lwowa. Powód był prozaiczny – tam mieszka obecnie dentystka Kariny. Świetny fachowiec, w dodatku jej stawki są w porównaniu z tymi rabczańskimi bardzo atrakcyjne. – We Lwowie przeżyłem swój pierwszy alarm rakietowy. A potem jeszcze jeden i kolejny – relacjonuje Kuba. – Każdy, kto tak namiętnie odsyła Ukraińców do domu, powinien spędzić parę dni we Lwowie. To by wystarczyło, żeby zrewidować poglądy – podsumowuje.

Za parę dni święta, Karina i Kuba będą je spędzać trochę po polsku, a trochę po ukraińsku. Będzie dużo muzyki, śpiewania, no i życzenia – żeby wreszcie zapanował pokój. A gdyby stał się cud, życzenie się spełniło i faktycznie z dnia na dzień zakończyła się wojna… Nazajutrz Karina byłaby w drodze do ukochanego Charkowa. Zostałaby tam pewnie ze dwa miesiące. Odwiedziła kochane miejsca, nacieszyła babcią i… wróciła do Rabki. – Budujemy dom i studio nagrań. To będzie największe studio w okolicy. Już teraz przyjeżdżają do nas nagrywać naprawdę znani muzycy: Piersi, Sławomir, Andrzej Sikorowski, Mateusz Ziółko, Pieter Majercyk, Trebunie-Tutki, Mała Armia Janosika – wylicza Kuba. – Będziemy organizować koncerty, będzie dobrze…

mk