Kobiety

– Gasimy światło!

– Dlaczego – pytam?

– Rodzice nie mogą niczego podejrzewać! – odpowiada.

– Myślisz, że przyjeżdżając tutaj o północy nie domyślają się tego, co zaraz się stanie?

– To nieistotne. Musimy zgasić światło! – mówi.

– Ciemność będzie mniej podejrzliwa niż zapalone światło?

Milczy.

– Przecież mogę wziąć cię z dala od okna. Nikt nic nie zauważy.

– Tak myślisz?

– Właśnie tak – odpowiadam.

– Dobra, gasimy światło – mówi, naciskając palcem na przełącznik. Zaprasza do pokoju ciemność.

Kobiety, które kocham, nie wiedzą, jak nie znoszę ciemności. W ciemności nie widać ich nagich ciał, eksponujących słabe strony, z którymi od zawsze staram się współpracować. Jeśli ma małe piersi, mów kobiecie, że są idealne. Przecież to jej piersi. Ty ich nie masz – chyba, że jesteś spaślakiem, przesadnie szerokim kochankiem, którego klatka przypomina namiastkę małych piersi.

Zawsze tak do tego podchodziłem. Bóg stworzył mężczyznę – silnego, dominującego i pewnego. A potem, patrząc z góry stwierdził o tym, jakoby musiał stworzyć coś lepszego. Więc sięgnął po żebro mężczyzny i ulepił kobietę. Szlachetne piękno. Kobieta wypluła mężczyznę ze swoich bioder, walcząc z przeszywającym bólem. Przecież kobieta z małymi piersiami też – kiedyś – rozkładana bólem, wypluje na świat mężczyznę; dlaczego nie oddać jej szacunku – należnego; czci, podług zasady – ja dostarczę ci przyjemności,wysyłając w zaświaty, a ty dasz mi małego człowieka, którego nauczę podobnego szacunku?

Nigdy nie widziałem brzydkiej kobiety. Naprawdę. Czasy takie, że kategorie liche i niejednej przylepia się łatkę ropuchy. A przylepiający, to co? Bogowie zstępujący z Olimpu? Niech zatem czarują, sprawiają cuda, wskrzeszają ogień!

A może to pokolenie bezwartościowych ciot, spełniających zachcianki własnego ego, obarczonego niedowartościowaniem? Tym, że ich tyłek znaczył zbyt długo i zbyt często ślad paska opinającego spodnie? Zapytajmy Promoteusza –  w końcu on dał ludziom ogień.

– Co o tym myślisz?

– O czym?

– O kobietach! – krzyczę.

– A co mam myśleć? – pyta.

– Do tego zmierzam: co myśli taki Prometeusz o kobietach?

– Wiesz, wszystkie kobiety są piękne.

– Po czym tak wnosisz?

– Wiesz, gdyby sępy targały ci ciało, każda kobieta byłaby dla ciebie idealna – odpowiada.

– A jeśli nie ma sępów?

– To jest nadzieja.

– Nadzieja?

– Tak.

– Na co? – pytam.

– Na to, że przeżyjesz. A w końcowej fazie uwolni cię kobieta, której kostki będą najlepszymi kostkami z jakimi się spotkałeś. Kiedy odzyskasz wolność, zechcesz je podziwiać codziennie. Dotykać co godzinę. Bez względu na to, czy kostki tej kobiety będą zalane tłuszczem czy przesadnie wychudzone –podsumowuje. – A teraz wybacz, zmykaj stąd: sępy nadlatują.

– A Herkules? – pytam, odchodząc.

– On kochał wszystkie kobiety – odpowiada Prometeusz.

– Ale skąd ta siła?

– Nie wierz w bajki jakoby był synem Zeusa – dodaje.

– Więc?

– Jego moc brała się z miłości. Z uczucia do odrzuconych. Z emocji. Z kochania otłuszczonych kostek i tych wychudzonych także.

– Więc nie był bogiem? – pytam.

– A czy bóg umiera? – Intryguje mnie tym pytaniem. Oddalam się od niego na kilkadziesiąt stóp. W końcu wykrzykuję ostatnie pytanie:

– Serio kręcił z Xeną?!

– Bardzo serio. Miała najlepsze kostki, jakie widziałem. Choć jej nos. Ach,ten nos! – Głos Prometeusza dociera do mnie z opóźnieniem: śledzę ruchy jego warg – zamykają się, a potem echo wciska słowa w moje uszy.

Ważne jest to, by kochać wszystkie kobiety. Bez względu na ich kostki. Naprawdę. Otłuszczone mogą stać się wychudzone i odwrotnie. Jeśli zakochasz się w kostkach, zakochasz się w kobiecie. W takiej chwili nie ma odwrotu.

            Pozostają jedynie sępy.