Dziś mamy dla was trzy tytuły, których bohaterowie mają za sobą doświadczenia II wojny światowej, wojny koreańskiej i na świeżo doświadczają wojny w Ukrainie.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"102387"}

Po jednym tytule otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail na adres: [email protected]
W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: „Książka” + numer wybranej książki.

Nr 1. "M*A*S*H*" Richard Hooker/Wydawnictwo Znak Koncept
Ten tytuł wielu z nas kojarzy się przede wszystkim z genialnym serialem telewizyjnym, który nagrywano w latach 1972-1983. Również z filmem z 1970 roku wyreżyserowanym przez Roberta Altmana.
Pierwsza była jednak wydana w 1968 roku powieść Richarda Hookera „M*A*S*H*”, opisująca jego doświadczenia jako chirurga Armii Stanów Zjednoczonych w czasie wojny koreańskiej (1950-1953). Bohaterów tej książki znamy przede wszystkim z ekranu, teraz mamy okazję przyjrzeć im się oczami Hookera. Ten zaś zaznacza, że widać w nich cechy ludzi, których znał, z którymi się zetknął, pracował lub o nich słyszał, niemniej wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób jest wyłącznie przypadkowe. Z perspektywy czasu, który upłynął od wydania tytułu, nie ma to większego znaczenia. Największe ma to, że zostali utrwaleni na kartach powieści na zawsze. Tym samym Sokole Oko, Trapper, Henry Blake, Radar, Frank Burns, Gorące Wargi i ojciec Mulcahy zabiorą was w pełną nieraz czarnego humoru opowieść o lekarzach i pielęgniarkach, którzy w trakcie wojny koreańskiej pracowali w polowych wojskowych szpitalach chirurgicznych i pomimo swojego zaangażowania znaleźli się na skraju przepaści.

Nr 2. “Siostry nadziei” Agata Puścikowska/Wydawnictwo Znak
Tytułowe „siostry nadziei” to kobiety z 22 zgromadzeń. Polki, które wyjechały na Wschód, by tam pomagać biednym, uczyć dzieci, leczyć i ewangelizować. W momencie wybuchu wojny w Ukrainie zdecydowały się pozostać; zaczęły chronić cywilów, przyjmować ich pod swój dach, opiekować się sierotami wojennymi, wspierać żołnierzy, a często i leczyć, bo jak pisze autorka, są wśród nich i takie, które jako pielęgniarki, lekarki, psycholożki docierają na front. Puścikowska zdecydowała się na kartach książki utrwalić ich bohaterstwo w tych trudnych chwilach, choć jak podkreśla, rozmawiając z kobietami skromnymi, zwyczajnymi, mówiącymi bez patosu, a czasem płaczącymi między jednym słowem a drugim, słowo „bohaterka” nie przeszłoby jej przez gardło. Jednak to, co przedstawia czytelnikom - zapis ich przeżyć, doświadczeń i przemyśleń, to prawdziwe historie cichych bohaterek, które, ma nadzieję, dla wszystkich poszukujących pocieszenia w zranionym świecie staną się ładunkiem dobra, siły i piękna.

Nr 3. "Dzieci wojny. Mali Polacy, którzy ocaleli. Prawdziwe historie” Monika Odrobińska/Wydawnictwo Znak Horyzont
Książka, którą dziennikarka i reportażystka Monika Odrobińska oddała w ręce czytelników, to owoc zaangażowania wielu osób, ale przede wszystkim bohaterów jej reportaży, którzy obdarzyli ją zaufaniem, wpuścili do swoich domów, do swojego życia i otworzyli zakamarki bolesnych wspomnień. Z dzisiejszej perspektywy nie sposób w pełni pojąć, co przeszli. Jednak wszystko to żyje w ich pamięci, a my w zasadzie jesteśmy ostatnim pokoleniem, które może poznać te opowieści z pierwszej ręki i przyswoić sobie jedno najważniejsze płynące z nich przesłanie - nigdy więcej.
Bo wojna to nie tylko bitwy, strategie, wyzwolenia czy zniewolenia. To także szereg zbrodni popełnianych na cywilach, w tym również na dzieciach. Taki zresztą był Mały Plan wprowadzany przez Niemców w życie na terenie Polski. Zakładał fizyczną likwidację przywódczych warstw narodu polskiego i bliżej nieokreślonych niebezpiecznych Polaków. Jak pisze Odrobińska: „Wielu z nich nie miało nawet trzech lat, gdy znalazło się za drutami - jak Jurek czy Staś, którzy na kartach tej książki opowiadają o swoim pobycie w obozach w Łodzi i Potulicach. Dla wielu życie zaczęło się w obozie, jak dla Stefci. Niebezpieczna dla Niemców okazała się też szesnastoletnia Haneczka, która paroma słowami listu chciała jedynie pokrzepić brata przebywającego na robotach w III Rzeszy. Trafiła za to do KL Auschwitz, a potem do Ravensbruck.” Oni przeżyli, choć nie wszystkim było to dane. Po latach dają świadectwo prawdzie. W ich wspomnieniach splatają się dobro i zło czasów wojennej zawieruchy oraz odwaga i przyzwoitość ludzi ryzykujących wszystko, żeby nieść pomoc.
an