Aneta Krasińska oddaje w ręce czytelników swoją najnowszą powieść "Matylda. Droga ku przyszłości".

Prolog
Wiatr przyszłości smagał twarze powracających z czteroletniej wojny, która obnażyła swoje okrutne oblicze, nierzadko stawiając brata przeciwko bratu, sąsiada przeciwko sąsiadowi. Szkarłatna krew wsiąkała w ziemię, po której stąpali ich dziadowie, a przez ostatnie sto dwadzieścia trzy lata wydzierali ja sobie z dłoni trzej zaborcy.

Nikt nie miał pewności, jak będzie wyglądało nowe życie, ale najważniejsza była nadzieja tląca się w sercach milionów Polaków. Owa nadzieja pchała żołnierzy do domów, choć nie byli pewni, czy one nadal pozostaną w granicach II Rzeczpospolitej. O tym decydowali politycy i ich umiejętności twardych pertraktacji. Tego Polacy oczekiwali od Piłsudskiego. Pokładane w nim nadziej dotyczyły organizacji życia gospodarczego i politycznego, które należało stworzyć na nowo. Duże dysproporcje między poszczególnymi regionami kraju zarządzanego przez zaborców mogły stanowić paliwo dla walk bratobójczych, a to popchnęłoby ojczyznę w przepaść i na długie lata zahamowało i tak już opóźnione reformy.

W całej Polsce potrzeba było dużego kapitału, przemyślanych planów rozwoju gospodarczego, ale przede wszystkim rąk do pracy i entuzjazmu w sercach wolnych ludzi. W wielu miastach, miasteczkach i na wsiach lada moment mieli obudzić się z letargu budowniczowie, kupcy i fabrykanci. Każdy miał szansę zaistnieć i zagospodarować przestrzeń, o której wcześniej mógł tylko potajemnie marzyć.

Dzięki tym rojeniom i determinacji miasto położone w centrum Polski nabrało nowego kształtu i wymiaru, a nowoczesność już wkrótce miała się przenikać z tradycją i przez długie lata stanowić serce miarowo pulsujące energią przesyłana do pozostałych miast ojczyzny.

Łódź z dnia na dzień coraz odważniej udowadniała swój potencjał i bez wahania wykorzystywała go w dwudziestoleciu międzywojennym. Kto wie, jak potoczyłyby się losy miasta, gdyby nie wybuch drugiej wojny światowej…

-----

Tymczasem jest rok 1918 i po dwóch latach spędzonych na wojnie, a potem w obozie dla internowanych żołnierzy, którzy odmówili przysięgi zaborcy, Antoni Daszkowski wraca do domu. Mimo zmęczenia ciągnie go niemiłosiernie do ukochanej żony Tereski, która razem z czwórką ich dzieci została w domu, w Antoniewie Stokowskim, wsi, w której od kilku pokoleń żyli jego przodkowie.

Poszedł walczyć, bo czuł się odpowiedzialny za przyszłość rodziny. Jego dzieci zasługiwały wszak na życie w niepodległym kraju. I on przyłożył swoja rękę, by im taki kraj wywalczyć, choć nienawidził zabijania. Szybko jednak zrozumiał, że wojna to śmierć, i nic na to nie poradzi.

Kiedy wkroczył do domu, radości było co nie miara. Tereska całowała wymizerowaną twarz męża, najstarsza córka Matylda po prostu nie mogła oderwać się od ojca. Wreszcie byli z powrotem wspólnie, a Antoni, podkarmiany przez kochającą żonę, z powrotem nabierał ciała i sił, by zająć się gospodarstwem. Pierwej jednak, niż dane mu było wyruszyć w pole, nastały święta Bożego Narodzenia. Po nich zaś spadło na rodzinę nieszczęście. Zmarł najmłodszy z synów Tadzio. Tereska pogrążyła się w matczynej głębokiej żałobie, odsuwając się też od rodziny. Ciężar dbania o nią spadł zatem na Matyldę. Antoni także nie mógł znaleźć sobie miejsca w domu, z radością powitał więc wiosnę i czym prędzej ruszył w pole, a z nim pozostali synowie, którym siedzenie w domu również ciążyło.

W tym czasie Antoniewo Stokowskie włączono w obszar Łodzi, jednak chwilowo nie spowodowało to żadnych zmian w ich życiu. Do czasu. Najpierw pojawiły się plotki, że porządek będą ze szkołami robić, tworząc siedmioletni system nauki i obowiązek nauczania dla wszystkich dzieci. Budować też będą nowe szkoły. Któregoś dnia w obejściu Antoniego pojawił się z kolei jego brat przynosząc wieści, że z ziemi będą ich wywłaszczać, bo wytyczono już plany pod nowe drogi. Poradził Antoniemu wyrąb lasu, który znajdował się na jego ziemi, żeby drzewo sprzedać jak najkorzystniej. Część do tartaku, resztę na opał, bo zima idzie, więc ludzie szukają wszystkiego, co nada się do spalenia w piecu. Jak uradzili, tak i zrobili.

Matylda, tak jak i inni, mierzy się w tym trudnym okresie nie tylko z cierpieniem i samotnością, ale i ciężką pracą. Jednak już niedługo wiele się dla niej miało zmienić. Spotkanie z dystyngowaną Niemką przeobrazić miało je życie i otworzyć drzwi do nieznanego jej świata, a wsparcie przyjaciela żydowskiego pochodzenia utwierdziło ją w przekonaniu, że wybrała właściwą drogę. 

POZNAJ AUTORKĘ:
Aneta Krasińska to autorka o wielu obliczach, poruszająca problemy kobiet borykających się z przeciwnościami losu. Należy do nowej fali polskich pisarek. Umiejętnie łączy powieść obyczajową z elementami sensacyjnymi i dramatycznymi, a od niedawna wplata w nie również elementy historyczne. Autorka nie unika trudnych tematów, ale w jej książkach nie czuć patosu czy moralizatorstwa, przeciwnie, słowami skłania do refleksji, nie dając gotowych odpowiedzi na pojawiające się w głowie czytelnika pytania. Zadebiutowała w 2015 roku powieścią „Finezja uczuć” ukazującą skomplikowane relacje małżeńskie. Dotychczas wydała 16 powieści.

Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które napiszą do nas jako pierwsze dziś, we wtorek 12.03, o godzinie 14 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Matylda.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"560033", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}