Często bywał w swym domu w Skawie, odwiedzał Rabkę. Dziś odszedł Jerzy Stuhr. Przypomnijmy relację z jego wizyty w 2016 roku.

- Aktorstwo to umiejętność zapamiętywania stanów nerwowych i odtwarzania ich na zawołanie - to definicja, którą wymyślił i przypomniał podczas spotkania Jerzy Stuhr.

Aktor, reżyser, profesor spotkał się z mieszkańcami Raby Wyżnej. Z sąsiadami, bo artysta nie wyobraża sobie życia bez wyjazdów do swego domu w górach.

O sobie mówi: jestem podglądaczem ludzi. O korzeniach aktorstwa: to chęć wypowiadania się dla innych. O predyspozycjach do zawodu: trzeba lubić się podobać. O tremie: wynika z niedoskonałego skupienia się na temacie. A kiedy się jest artystą? - Kiedy udaje się wzruszać ludzi - podkreśla.

A  nie myślałeś, by kiedyś zagrać w komedii

Najlepszą recenzję usłyszał od jednego z widzów "Kontrabasisty", który po dwugodzinnym monologu granym przez Jerzego Stuhra nie mógł uwierzyć, że to tekst napisany przez kogoś innego.  Że to gra aktorska, a nie opowiadanie własnych przeżyć. Co ciekawe, do każdego "Kontrabasisty", sztuki komediowej, przygotowuje się w absolutnej ciszy. Przez godzinę odcina się od wszelkich odgłosów.

W Polsce kojarzony z rolami komediowymi, za to we Włoszech, gdzie również często gra, znany jest jako wybitny aktor dramatyczny. - Kiedyś zagadnął mnie tam jeden reżyser i zapytał: a nie myślałeś, by kiedyś zagrać w komedii? - przypomina Jerzy Stuhr, wzbudzając gromki śmiech na sali.

Na chwileczkę byłem mu potrzebny.

Nie mogło zabraknąć podczas spotkania tematu choroby i cierpienia. A przede wszystkim udzielania się dla innych. Bo aktor, który wygrał walkę z nowotworem, pomaga. Swym przykładem, ale nie tylko. 

- W szpitalu spotkałem chłopca z usuniętym płucem, był cały w bliznach. Jego mama poprosiła mnie - niech pan coś "powie osiołkiem" - wspomina aktor znany także z dubbingu jednego z bohaterów Shrecka. - Zacząłem mówić, ale widzę, że on śmieje się, choć nie może. Widzę, że go boli. Zapytałem, czy mam przestać. "Proszę mówić!" - odpowiedział. Na chwileczkę byłem mu potrzebny.

Podobnie niespodziewane sytuacje podsuwa samo życie. Jerzy Stuhr lubi grać w tenisa. Często także na korcie w rabczańskim parku. Po chorobie ku własnemu zaskoczeniu widywał coraz więcej przyglądających mu się pacjentów z pobliskiego szpitala kardiologicznego. - Potem któryś mi powiedział, że to lekarz im  polecił: idźcie, popatrzcie, bo on był w dużo gorszym stanie niż wy - wspomina.

fig