"Pozdrowienia z Polski C" Tomasza Jachimka to powieść, w której na przysłowiowym talerzu autor podaje nam nasze narodowe przywary. Zresztą, czy tylko nasze? Jak świat długi i szeroki, pewne mechanizmy działają wszędzie tak samo.

Tomasza Jachimka zapewne kojarzycie. Wszak to znany satyryk, tekściarz, konferansjer i standuper. Laureat wszystkich znaczących przeglądów kabaretowych w Polsce, z kilkuset zagranymi występami w kraju i za granicą. Regularnie komentuje bieżące wydarzenia w „Szkle kontaktowym” w TVN24. Jest również absolwentem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych na Uniwersytecie Warszawskim, a prywatnie szczęśliwym mężem, tatą dwójki dzieci, wielkim fanem sportu i dobrej książki. A skoro już o książkach mowa, to sam postanowił spełnić się jako pisarz, oddając dziś w Wasze ręce wspomniany już tytuł „Pozdrowienia z Polski C”.

Poznajcie zatem Annę i Krzysztofa.

Ania od dziecka marzyła o dzielnym rycerzu, ale tata zawsze skutecznie studził jej zapały, „(…) gdyż wedle ojcowskiego światopoglądu dziś za dzielnego rycerza uchodził facet z przyzwoitą pensją, bukiety róż czy walka ze smokiem stały się nieistotnymi pierdołami, a istotne zaklęci były trzy: aby nie pił, nie bił i żeby o rodzinę dbał. Tyle. Zwady nie szukasz, to i ona ciebie nie znajdzie. Kto za dużo od świata wymaga – pierwszy płacze”.

Życie pokazało, że w tej sprawie miał rację. Dzielny rycerz był odległy niczym rzeźnik od dyrygenta muzyki klasycznej. Więc Ania znalazła faceta na miarę możliwości.

„Z tej perspektywy Krzysztof był wyborem doskonałym. Idealnie w pół drogi między rzeźnikiem a dyrygentem. W pół drogi między Quasimodem a Apollinem. Między Wołominem a Wyoming. Między cherlakiem a kulturystą. Między furmanką a jumbo jetem. Genialnie, absolutnie przeciętny. Aby nikogo nie urazić. Aby nikomu nie podpaść. Aby się nie wychylać. Nadmiernie nie ryzykować. W środku peletonu. Nie pchać się po ordery, ale też uciekać z ostatniego szeregu, żeby go nikt nie miał prawa oskarżyć o dezercję. Nawet jeśli w plecaku dźwiga generalską buławę, to i tak ni cholery przez całe życie jej nie wyciągnie. Ani ładny, ani brzydki. Ani biedny, ani równy Rockefellerom. Swoim szarym garniturem świetnie swoją przeciętność podkreślający. Krzysztof. Facet, który chciał przejść przez życie niezauważony”.

I tak założyli wspólne stadło, a nawet kupili pół bliźniaka – na kredyt plus pożyczka od rodziców i teściów. Doczekali się też córki, pięknej, zdrowej, rezolutnej. Oboje pracowali w firmie u prezesa Hinza, kogoś tam znali, na dorocznej Gali Anioła Dobrego Serca siadali w pierwszym rzędzie; stabilizacja i nuda. Do czasu. Wracając raz z takiej gali Anka nie wytrzymała i zrobiła Krzysztofowi awanturę, właśnie o tę jego przeciętność. O to, że wprawdzie zaproszenia na imprezę załatwił, ale co to za wyczyn, jak one są darmowe. I jeszcze o to, że kiedy impreza się rozkręca, bo w Sali Kameralnej organizowane jest przyjęcie dla elit z czerwonymi opaskami VIP, oni muszą wracać do domu. Bo już o te opaski się nie postarał. I w ogóle nikt ich nigdzie nie zaprasza, a ona chciałaby wyżej, ponad tę przeciętność. „Jeszcze mu Anka na honor wjechała, że na wszystko się potulnie zgadza, że wszystko robi zgodnie z zasadami”.

Oj wstrząsnęło to nim głęboko. Uraziło męską dumę. W duchu mielił to kilka miesięcy, aż wreszcie postanowił udowodnić Ance, że potrafi. A że zbliżała się komunia córki, sprosił na nią te ich małomiasteczkowe elity – od prezesa Hinza, najważniejszej persony, przez burmistrza, komendanta policji, radców prawnych magistratu, po restauratora Heniutka. Wszystkich z rodzinami, w sumie ponad pięćdziesiąt osób. W Ankę jakby grom strzelił, ale cóż, skoro tak, to „zastaw się, a postaw się”. Komunia musi być jak się patrzy, no, może przy ciut okrojonym budżecie, ale jednak. I była, a to, co się na niej wydarzyło i jakie miało konsekwencje, musicie doczytać sami. Przy okazji przekonacie się, jak to Tomasz Jachimek, nie stroniąc od ironii i dowcipu, z chirurgiczną precyzją odsłania rzeczy, których może wolelibyście nie wiedzieć. Albo które dobrze znacie, bo takich ludzi, jak w jego książce, pełno dookoła.

Po „Pozdrowienia z Polski C” sięgnął już Andrzej Grabowski, który pokusił się z tej okazji o krótki komentarz pisząc: „Życie bywa czasem zabawne, czasem smutne, czasem przerażające. Tomka znam jako zabawnego człowieka, widywałem go smutnego. Ale przerażający?! Sprawdźcie!”. Krzysztof Skiba dodaje tu, iż to, co Tomasz Jachimek serwuje czytelnikom, to humor i komedia, które stają nam w gardle niczym serum prawdy.

Jeśli chcielibyście przeczytać tę książkę, od wydawnictwa ZNAK KONCEPT mamy dla Was 2 jej egzemplarze. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail w czwartek 7.11 o godzinie 16 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Polska C.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"389426", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}