Maria Apoleika, opiekunka Misiopudla, wraca dziś do Was z trzecią częścią "Psich Sucharków".

Psie Sucharki to małe komiksy o psach, ich ludziach i wszystkich ich wspólnych problemach i sprawach. Znajdziecie je na Facebooku i Instagramie, a nawet w księgarniach, bo właśnie ukazała się trzecia książka Marii – „Psie Sucharki idą na spacer”.

A teraz ciut szerzej…

Maria jest ilustratorką, malarką i fotografką, absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, którą ukończyła na wydziale operatorskim. Tworzy też linoryty. Wystawia i zdobywa nagrody. Ale przede wszystkim jest opiekunką Misiopudla, co ma niebagatelne znaczenie. Obcowanie z czworonogiem jest bowiem absorbujące, ożywcze, ale też inspirujące i twórcze. Maria stworzyła zatem na Facebooku fanpage Psie Sucharki, gdzie zamieszcza zabawne ilustracje, opowiadające barwne historie z życia psów. Obserwuje go już ponad 370 tysięcy osób. Znajdziecie ją też na Instagramie. Fani jej talentu i poczucia humoru doczekali się również książek pod tym samym tytułem, czyli „Psie sucharki. Wszystko, co powiedziałby twój pies, gdyby umiał mówić” oraz „Psie sucharki 2. Wszystkie słowa, które musisz znać, żeby obsłużyć swojego psa”. Artystka stworzyła także ilustracje do takich pozycji, jak „Gdańskie rozmówki niemiecko-polskie z XVII w.” oraz „Tata w budowie. Felietony o tym, jak być ojcem i zwariować (ze szczęścia)”.

Ale dość już o utalentowanej Marii. Czas przyjrzeć się efektom jej pasji. Dwie poprzednie pozycje stworzone pod szyldem „Psie Sucharki” były to zaprawdę przezabawne psie poradniki. Ich główna sprawczyni, czyli Maria Apoleika, z charakterystycznym dla siebie humorem i wdziękiem opowiadała w nich o psio-ludzkich relacjach i dobrostanie czworonogów - zwłaszcza "Psie sucharki 2" to cały elementarz dobrego psiego opiekuna dbającego o zdrowie swojego pupila. Choć lekko napisany i dowcipnie zilustrowany, w wersji merytorycznej był to poradnik jak najbardziej serio, nad czym czuwała lekarka weterynarii Ada Wawrzyniak.

Tym razem jednak, oddając w Wasze ręce „Psie Sucharki 3”, Maria Apoleika od razu zaznacza: „To nie jest poradnik. Jeśli trafisz w tej książce na jakąś poradę, to wiedz, że znalazła się w niej mimochodem, wlazła bokiem, wepchnęła się w drzwiach jak piesek, któremu bardzo się spieszy, żeby zobaczy, czy nie ma go z drugiej strony. Porady już takie są, że same się pchają, czasem faktycznie się przydając, częściej wywołując wyrozumiałe spojrzenia, a nawet irytację. Jeśli uznasz którąś za użyteczną, możesz ją zabrać ze sobą, ale równie dobrze możesz przewrócić oczami i iść dalej”.

Czym zatem według autorki są trzecie „Psie Sucharki”? Już wyjaśnia: „To jest spacerowy przytrafialnik, czyli taka książka, w której możesz zobaczyć, że psio-ludzkim tandemom przytrafiają się takie rzeczy jak wam. Wszyscy się trochę zmagamy ze sobą nawzajem i ze światem, wszystkim zdarzają się nieporozumienia, zabawne przygody, epizody tak głupie, że wstyd komuś opowiedzieć, i momenty żałośliwe, że tylko siąść i płakać. Wszyscy sobie gdzieś zmierzamy, czasami wiemy gdzie, czasami zupełnie nie”.

Dla przykładu Maksio, lat 7, stwierdza: „Dokąd idziemy? Nie wiem. Mnie idzie o iście”. A z tym iściem zaiste bywa różnie. Jak pisze Maria: „Czasami piesek ma pomysły. Przykładowo takie, żeby wybrać się na spacer do krateru wulkanu, na pobocze drogi ekspresowej, na łąkę, na której zaparkowano stado rozjuszonych byków, na placyk, na którym leży stłuczka szklana, pety i nieco rozsypanego kebaba. Dlaczego chce iść akurat tam? No bo bo bo. Tak i tyle. O ile kierunek, który wybrał, nie pachnie zgonem w męczarniach, można czasem dać pieskowi zdecydować w końcu pies nie ma zbyt wiele przestrzeni na decyzyjność, niech sobie wybierze kierunek. Wart jednak pamiętać, że mamy od niego nieprawdopodobnie większy zasób informacji o potencjalnych zagrożeniach. Przecież pies nie wie, że ci panowie okupujący jego ulubiony murek rzucają wielce niestosowne uwagi, z wulkanu lecą trujące wyziewy, a szansa, że byki się będą chciały zaprzyjaźnić, jest doprawdy znikoma”.

Troszkę inne podejście do chodzenia mają szczeniaczki. Taki na przykład Pinki, 8 tygodni, filozoficznie stwierdza: „Kto się nie przewróci, ten się nie nauczy”. Maria w zabawny sposób rozwija tę jego krótką myśl pisząc: „Nie jest łatwo tuptać wesoło i z radosnym serduszkiem, kiedy dźwiga się Bagaż Doświadczeń, zawierający Straszne Przygody albo nawet Paskudne Przeżycia. Jeśli doznało się na spacerkach rzeczy dziwnych i okropnych, można być trochę zestrachanym, przyjmować pozycję obronną i potrzebować nieco pomocy. Nieprawda, że najtrudniejszy pierwszy krok. Ten pierwszy, a czasem kilkanaście następnych, robi się siłą rozpędu, nawet jeśli nóżki małe, niezborne albo tak średnio proste. Dlatego najlepiej być przygotowanym na serię potknięć albo nawet spektakularną glebę. Zanim wypracujemy sobie wspólny spacerowy rytm, potkniemy się śmierdylion razy, czasem o pieska, czasem o własne nogi. Tylko ten, kto nie chodzi, nigdy się nie potyka. A my po każdym zaryciu noskiem w ziemię poprawiamy koronę czy też obrożę, otrzepujemy się z kurzu i idziemy dalej”.

Zaciekawieni? Poczytajcie sobie zatem o psio-ludzkich spacerowych przygodach. Jeśli sami macie czworonoga, z pewnością nie raz odnajdziecie siebie i swojego pupila na kartach „Psich Sucharków”.

Od wydawnictwa ZNAK mamy dla Was 2 egzemplarze książki Marii Apoleiki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail w poniedziałek 18.11 o godzinie 15 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Psie Sucharki.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"380801", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}