- Jestem niewolnikiem zapisu - mówi Bogusław Bachorczyk, który od 40 lat systematycznie zapełnia swoje codzienniki rysunkami, słowami, kolażami.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"132183"}

Szkicowniki, dzienniki, książki artystyczne, W sumie około dwustu zeszytów. Pokaźną ich część (jedną czwartą zbioru) można oglądać na wystawie w nowotarskim Muzeum Drukarstwa. 

- Trudno to nawet nazwać twórczością. Nie czuję się wyjątkową robiąc te książki - przekonuje autor tego niecodziennego diariusza, Bogusław Bachorczyk. Malarz, rzeźbiarz, rysownik, twórca multimedialny, profesor Akademii Sztuk Pięknych, gdzie na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych prowadzi Pracownię Interdyscyplinarną. Absolwent Liceum Kenara w Zakopanem i to właśnie pod Tatrami zaczyna się historia jego codzienników.

- Mój pierwszy zeszyt powstał w 1985 r. jako szkolne zadanie w Kenarze - opowiada podczas wernisażu w Muzeum Drukarstwa o swoim szkicowniku. Arkadiusz Waloch, nauczyciel rysunku i zarazem świetny artysta, wymagał od uczniów zrobienia przynajmniej trzech szkiców dziennie.Ta forma systematycznego prowadzenia szkicownika tak Bachorczykowi się spodobała, że nadal zapełniał rysunkami kolejne zeszyty - w czasie studiów na krakowskim ASP, a także póżniej. 

Z czasem obok coraz bardziej dojrzałych szkiców zaczęły się pojawiać także zapiski, krótkie lapidarne notatki, zdjęcia, wycinki, kolaże. Ślady podróży, zwiedzonych wystaw, wewnętrznych rozterek, stawianych sobie pytań, dialogi z innymi artystami, fascynacje dziełami, inspiracje, echa przeczytanych lektur. Intymny dziennik. Dowód niesamowitej konsekwencji, systematyczności i pracowitości. Jednocześnie coś trudnego do zaszufladkowania, coś z pogranicza sztuk plastycznych i literatury.

- Ta potrzeba systematycznego zapisywania stała się dla mnie z czasem pułapką, moją udręką, więzieniem - przekonywał podczas wernisażu w Muzeum Drukarstwa. - Na siłe starałem się od tego odejść, żeby móc robić inne rzeczy - tłumaczył.

Wśród innych jego projektów było zrobienie instalacji artystycznej ze swojego mieszkania w centrum Krakowa. Ten swoisty ekeperyment trwał kilkanaście lat. Każde pomieszczenie było inaczej budowane, malowane, wyklejane. Było oddzielną opowieścią. Zamieniając swoją intymną przestrzeń w dzieło artystyczne, Bachorczyk zaprosił do nich widzów. Przez pewien czas można było odwiedzać mieszkanie.

W czasie pandemii artysta zaczął tworzyć książki artystyczne,m. in. tzw. ziny czyli jednorazowe, unikatowe wydruki. Książki tematyczne - o Karpatach, o ogrodzie itd...  

Nowotarska publiczność mogła oryginalne codzienniki i książki artystyczne oglądać jak obiekty, ale nie mogła ich dotykać, przekartkować, zajrzeć na kolejną stronę. Stronę po stronie można było obejrzeć na filmie towarzyszącym wystawie.

Przed wernisażem podczas warsztatów prowadzonych podczas Bachorczyka powstała wspólna książka artystyczna, która zostanie zaprezentowana podczas finisażu. 

Bogusław Bachorczyk (ur. 1969) - malarz, rzeźbiarz, rysownik, twórca multimedialny, kurator wystaw. Doktor habilitowany, profesor ASP w Krakowie.

Jego prace były prezentowane na ponad 50 wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w Bunkrze Sztuki, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Fotografii w Krakowie, Galerii Zderzak w Krakowie, Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku czy Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Jest autorem koncepcji i wykonawcą wieloletnich projektów twórczych, m.in. dziennika-szkicownika (od 1986 r.), projektu „Pracownia Czysta 17′ (od 2003 r.) i plenerowej galerii „Nasz Ogródek” (od 2018r.). W swojej sztuce, często prezentowanej w formie instalacji z elementami performansu, łączy różne media. Do współpracy przy swoich projektach zaprasza artystów innych dziedzin: aktorów, tancerzy, poetów, z którymi współpracuje. Jest także ilustratorem i autorem książek artystycznych. Jego twórczość dotyczy historii i czasu, tożsamości, indywidualnego odkrywania prywatnej przeszłości. Interesuje go problematyka mechanizmów i właściwości pamięci, współczesnych definicji męskości oraz post-batalistyka. Tworzy na styku różnych mediów: malarstwa, rzeźby i fotografii, stosuje bricolage i łączenie technik rzemieślniczych z nowoczesnymi mediami.

                                                                                                                                                                                   Beata Zalot