Początki zawsze bywają trudne, o czym mogliśmy się przekonać, uczestnicząc w koncercie inaugurującym XIII warsztaty mistrzowskie Zakopiańskiej Akademii Sztuki – imprezę otwierała najpierw dyrektorka Miejskiej Galerii Sztuki Anna Zadziorko, potem prezes Zakopiańskiego Stowarzyszenia Kulturalnego Jarosław Jach, potem Barbara Markowicz – dyrektorka Akademii, potem burmistrz Zakopanego Janusz Majcher, potem Zbigniew Czop, partnerujący Barbarze Markowicz, a wreszcie aktor krakowski, który koncert zapowiadał.

W sali Galerii Miejskiej trwa wystawa z okazji 100-lecia TOPR-u, pełna przestrzennych instalacji, wśród których na czoło wybija się motocykl Harley-Davidson i skośnie powieszone płachty, nawiązujące do białych przestrzeni zaśnieżonych stoków górskich. W tych przestrzeniach nieco zginął piękny głos Urszuli Kryger, śpiewającej pieśni Karłowicza, których w tym roku nauczyło się na pamięć wszystkich sześcioro zakopiańskich melomanów. Nie jest Karłowicz dobrym kompozytorem na Zakopane, bo najlepsze jego utwory wymagają wielkiej orkiestry symfonicznej, a jedynym miejscem, gdzie mogłaby ona swobodnie się pomieścić, jest kolejka do kolejki na Kasprowy Wierch w Kuźnicach. Z braku innych możliwości czcimy lawiniasto wspominanego kompozytora w kółko, z przeproszeniem, Macieju śpiewanymi pieśniami, a na domiar złego nudną serenadą na skrzypce z czasów jego studiów berlińskich, którą rozpoczął swój występ skrzypek Marek Markowicz (przy fortepianie - austriacki pianista Paul Goulda). Chcąc utrzymać nastrój sennej nostalgii, dobił nas najnudniejszym utworem Szymanowskiego – Kołysanką Bretońską, a finałowa sonata Mozarta nie mogła już niczego poprawić. Na koniec przecież rozbudził nas świetnie brzmiący duet: Anna Markowicz – śpiew i Paul Goulda – fortepian i vocal, wykonujący wdzięcznie kilka evergreenów z Kabaretu Starszych Panów. Starsi panowie obecni na sali, podpisanego nie wyłączając, kiwali ze zrozumieniem głowami, gdy artystka śpiewała Bo we mnie jest seks, gdy namawiała Kazia – Gouldę, żeby się zakochał, czy wreszcie gdy na koniec żegnała się piosenką: Już czas na sen, co mogłoby być złośliwą pointą koncertu, który jednak skończył się znaczne żwawiej niż zaczął, co dowodzi, że muzyka oraz seks, starsi panowie i piosenka są dobrzy na wszystko.

Potem zaczęły się dni warsztatów, pointowane koncertami, spośród których dane mi było usłyszeć tylko dwa, prezentowane w Muzeum Karola Szymanowskiego w „Atmie”. W piątek, 23 października występowali uczniowie Urszuli Kryger, Tomasza Strahla, Roberta Szredera i Marka Markowicza. W programie znalazły się przeważnie utwory kameralne, w wykonaniu duetów, kwartetu smyczkowego i kwintetu fortepianowego. Między częściami sonat Beethovena i innych klasyków przemknął Karłowicz (pieśń Zaczarowana Królewna) i Szymanowski (pieśń Łabędź). Mimo dość niespójnego programu – co oczywiste wobec faktu, iż powstawał on na gorąco, niejako wskutek pracy na ćwiczeniach – wszystko brzmiało dobrze, wykonanie było precyzyjne, a publiczność – złożona w znacznej części z samych uczestników kursu – klaskała gorąco. W sobotę na koncercie było jeszcze tłoczniej, a program był jeszcze bardziej urozmaicony. Szymanowski reprezentowany był przez jedną z części skrzypcowych „Mitów” op. 30 (Narcyz), w wykonaniu Marty Wiśniowskiej z klasy prof. Roberta Szredera. Poza tym dał się słyszeć m.in. Brahms, Fauré, Kreisler i Boccherini, a największe oklaski, szczególnie od pań, zbierał akompaniujący profesor Paul Goulda, występujący w szamerowanej mereżką białej koszuli, która przypominała ruską rubaszkę. Najpiękniejsze wśród kursantek były jak zwykle wiolonczelistki, wśród wykładowców tytuł miss należy się Urszuli Kryger, która na szczęście siedziała w pierwszej sali Atmy, dzięki czemu mogłem na nią od czasu do czasu z uczuciem spoglądać, jak to zwykle czynią starsi panowie na koncertach, bo wrażenia wizualne są dla nich dostępniejsze, jako że wspomagany okularami wzrok mają lepszy od słuchu.

Maciej Pinkwart