Dziś mamy dla was powieść o scenie muzycznej i aktorskiej, a zarazem, albo przede wszystkim, pełną smaczków, anegdot, romansów i intryg historię dziewczyny, której w życiu wszystkiego było mało.

"Dziunia, ale dama" autorstwa Katarzyny Drogi to opowieść o królowej polskiego kabaretu Hance Bielickiej, a jednocześnie wspaniały obraz epoki, przez którą przewijają się legendy polskiej sceny: Danuta Szaflarska, Jerzy Duszyński, Irena Kwiatkowska, Aleksander Zelwerowicz, Marek Hłasko, Helena Buczyńska, oraz Hanka Ordonówna. To także opowieść o tym, jak nauczyć się żyć dla ludzi, i o tym, że warto skupić się na tym, co się kocha.

"Gra na estradzie była dla niej misją, mawiała, że mniej boli zbolałe ciało i zmartwiona dusza, kiedy stosuję się zasadę śmiech to zdrowie. Wychodziła na sceny i estrady tak, jak my wszyscy codziennie wychodzimy na swoją scenę życia. Była dobrym człowiekiem i perfekcyjną artystką. Niech nie zwiedzie Państwa jej nonszalancja sceniczna i słynne pyskówki" - zaznacza Jerzy Filar, kompozytor, autor tekstów, sceniczny towarzysz Hanki Bielickiej. I dodaje: „Żyła teraźniejszością i przyszłością. Żyła mocno do samego końca.”

Uwaga książka!
Od wydawnictwa Znak JednymSłowem mamy egzemplarz książki. Otrzyma go osoba, która jako pierwsza napisze do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Książka.

Autorka „Dziuni, ale damy. Powieści o Hance Bielickiej” jest pisarką, dziennikarką i redaktorką. Katarzyna Droga od lat tworzy literackie portrety nietuzinkowych kobiet – spod jej pióra wyszły powieści biograficzne o Hance Ordonównie, Aleksandrze Piłsudskiej, a teraz także o Hance Bielickiej. Zajmują ją również dzieje rodzin i dziedzictwa pokoleń, a efektem tej pasji jest podlaska saga „Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca” i „Pokolenia. Powrót do domu”. W latach 2008-2017 była redaktorką naczelną magazynu „Sens” w Wydawnictwie „Zwierciadło”. Obecnie współpracuje z magazynem Twój Styl, a mieszka na Podlasiu, w domu nad Narwią, gdzie może oddać się swojej pasji pisania.

an

Fragmenty powieści:

---

Nie, nie, nie! Jeszcze raz nie! Przerwijcie to, proszę, zabierzcie tego krokodyla, bo tu umrę ze śmiechu! Następna studentka proszę!" - Hanka zbiegła ze sceny i ze łzami w oczach rzuciła się na krzesło w garderobie. Płakała jak nigdy w życiu.
Nie o tym marzyła, kiedy w tajemnicy przed ojcem zdawała egzaminy do szkoły teatralnej. Przy jej nazwisku pojawiła się wówczas adnotacja: "aktorka charakterystyczna". Cóż z niej za aktorka? Wychodzi na scenę i wszyscy w śmiech! A jednak Hanka udowodniła, że warto sięgać po to, czego się pragnie. I nie przeszkodziły jej w tym ani duży nos, ani "głos jak z baru”.

---
Hanka istotnie wyrastała na gwiazdę Syreny, i miała właściwie tylko jedną rywalkę – Irenę Kwiatkowską.
Poznały się dawno, w Siedmiu Kotach w Krakowie, i już wtedy Hanka wiedziała: Kwiatkowska to jest ktoś. Aktorka znakomita. Temperament, Hermenegilda Kociubińska. Och, gdybym ja miała taką wykreowaną dla siebie postać, myślała Hanka. Obie, zabawne na scenie, poza nią stawały się poważne i surowe. Obie też, w myśl zasad przedwojennej szkoły, ogromną wagę przykładały do profesjonalizmu, punktualności i przygotowania do roli. Publiczność je uwielbiała, one jednak darzyły się niechęcią. Plotkarze warszawscy powiadali, że to dlatego, że jeszcze w Krakowie Irenie spodobał się mąż Hanki. Cóż, Jerzy podobał się, jak wiadomo, wszystkim, więc nie byłoby w tym nic dziwnego. Irena jednakże wyszła wtedy za mąż za spikera Kielskiego, który się dla niej rozwiódł i obecnie uchodzili za szczęśliwą i wzorowa parę.

::attachment{"type":"image","item_id":"1065809", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}