W Wielkim Poście piszczałki pełniły osobliwą funkcję. Można było na nich grać, gdy dzwony kościelne milczały.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"128464"}

Dawniej na halach podczas wypasu owiec czy krów słychać było lidyjskie, pasterskie sygnały. Pochodziły one z fujarek, które nie miały otworów bocznych, co powodowało, że można było na nich grać jedynie prostsze melodie. Były one znane w całym łuku karpackim - od Rumunii po Morawy. Występowały w różnych tonacjach.

Piszczałka bezotworowa ma swoiste brzmienie, które pięknie komponuje się z górami. Kiedyś służyła juhasom również jako laska do podpierania się. Bronili się nią przed wilkami i psami. Długość fujarki nie przekraczała długości ramienia, ponieważ chłopiec grający na niej musiał wskazującym palcem na przemian zamykać i otwierać otwór wylotowy kanału.

W Wielkim Poście piszczałki pełniły osobliwą funkcję. Nazywano je wielkopostnymi. Był to jedyny instrument, na którym można było grać, gdy dzwony kościelne zamilkły. Zezwolił na to jeden z papieży, ponieważ pasterze używali ich do porozumiewania się między innymi ze swoją zwierzyną. W Wielki Piątek chłopcy biegali po wsi, piskając na fujarkach wykonanych z drzew ciernistych, które miały symbolizować koronę Chrystusa.

- Dźwięki wydawane przez piszczałkę wielkopostną są rzewne i smutne. Słyszymy tu pewną zadumę i nostalgię, niezwykły archaizm i prostotę - przekonuje Marcin Kowalczyk z Lipnicy Wielkiej, etnolog w Muzeum - Orawskim Parku Etnograficznym w Zubrzycy Górnej. - Do dziś na Orawie jest kultywowana gra na piszczałce wielkopostnej. Można na niej wydobywać różne melodie, głównie pasterskie, w rozmaitych wariantach i improwizacjach - opowiada.

jof

Dziękujemy zespołowi "Orawiacy" z Lipnicy Wielkiej.